స్లేట్ - స్కూల్, గన్నవరం

స్లేట్ - స్కూల్, గన్నవరం

సోమవారాలు!

ఈ తరగతి ఎంతో ఉపయోగకరంగా ఉంటుంది.

విద్యార్థులు, పోటీ పరీక్షలకు సిద్ధమవుతున్న వారు, మరియు జీవితంలో విజయం సాధించాలనుకునే ప్రతి ఒక్కరికీ స్వాగతం!
దీనిని మీ వాట్సాప్ గ్రూపులలో షేర్ చేయండి—ముఖ్యంగా చిత్తూరు ప్రాంతానికి చెందిన వారు తప్పకుండా షేర్ చేయండి.

మా పెద్దనాన్న గారి కుమారుడు (నా కజిన్) రమేష్ బాబుకు నేను రాసిన లేఖ ఇది!

ఇప్పుడే మా పిన్ని (దివంగతులైన రమణికాంత గారు) ఇంట్లో ఇది బయటపడింది. ఇప్పుడే వాట్సాప్‌లో అందుకున్నాను.

దీనిని చదివితే, "అబ్బో, ఎంత వేడిగా (తీవ్రంగా) ఉందో బాబూ!!" అని మీరు ఖచ్చితంగా అనుకుంటారు.

'పోకిరి' సినిమా విడుదల కావడానికి ముందే నేను ఇలా ఉండేవాడిని! ఒకసారి ఏదైనా నిర్ణయం తీసుకుంటే, ఇక ఎవరి మాట వినేవాడిని కాదు.

LKGలో ఇంగ్లీషుతో పాటు, తల్లిదండ్రులు ఎంచుకున్న ఒక భారతీయ భాష (తెలుగు లేదా హిందీ).

UKGలో ఇంగ్లీషు మరియు రెండు భారతీయ భాషలు (ఇంగ్లీషు, తెలుగు, హిందీ).

❌ భాషా బోధన అంటే కేవలం అక్షరాలు (A, B, C, D) రాయడం మాత్రమే కాదు...

ఇందులో ఇతరులు చెప్పేది వినడం మరియు సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడంతో పాటు, మాట్లాడటం, చదవడం మరియు రాయడం కూడా ఉంటాయి.

ఇంతేనా?

ఇందులో సరైన ఉచ్చారణ, ఆలోచనలను వ్యక్తపరిచే సామర్థ్యం మరియు (రాసేటప్పుడు) పదాలను సరైన పద్ధతిలో అమర్చడం కూడా ఉంటాయి.

పాఠశాలలో పాఠానికి సంబంధించిన అన్ని పనులను పూర్తి చేయడం.

పాఠశాలలో ఆచరణాత్మక జీవిత నైపుణ్యాల శిక్షణ (ఇంటి నిర్వహణ, వంట, ఇంటి పనులు, కిరాణా సామాను కొనడం, పొదుపు చేయడం, 'కిడ్డీ బ్యాంక్' నిర్వహించడం, ఆదాయ వ్యయాలను లెక్కించడం, పెద్దలకు సేవ చేయడం మరియు పరిసరాల్లోని పిల్లలకు ఉచితంగా ట్యూషన్ చెప్పడం).

ప్రతిరోజూ ఆరుబయట ఎండలో 'సన్‌షైన్ అసెంబ్లీ' నిర్వహించడం. పిల్లలు వారి వయసుకు తగినట్లుగా ప్రతిరోజూ తగినంత నీరు తాగేలా చూసేందుకు, మేము రోజుకు మూడుసార్లు 'ఆక్వా బెల్స్'ను ప్రవేశపెట్టాము.

మా వారపు షెడ్యూల్‌లో ఇవి ఉంటాయి: 'నట్టీ మండే' (గింజలు తినడానికి), 'కాల్షియం ట్యూస్‌డే' (ఎముకల ఆరోగ్యానికి), 'వెజ్జీ వెడ్నెస్‌డే', 'టేస్టర్స్ థర్స్‌డే' (వారికి ఇష్టమైన ఆహారాలను ఆస్వాదించడానికి), మరియు 'ఫ్రూటీ ఫ్రైడే'.

ప్రతిరోజూ ప్రోటీన్ అందేలా చూసేందుకు, మేము ప్రోటీన్ అధికంగా ఉండే మధ్యాహ్న భోజనానికి కూడా ప్రాధాన్యత ఇస్తాము.

బట్టీపట్టే, పాఠ్యపుస్తకాల ఆధారిత చదువుకు అతీతంగా ఉండే 'భవిష్యత్ నైపుణ్యాలు' మరియు విశ్లేషణాత్మక, సంపూర్ణ అభ్యసనంపై దృష్టి సారించడంతో పాటు, గణితాన్ని బోధించడానికి ఒక వినూత్నమైన కార్యాచరణ అయిన 'క్విక్కర్ మ్యాథ్స్'ను మేము పరిచయం చేస్తున్నాము.

మేము అమలు చేస్తున్న అనేక మార్పులలో ఇవి కొన్ని మాత్రమే.

రోబోటిక్స్ మరియు ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ ద్వారా నిర్వచించబడిన రాబోయే యుగం యొక్క సవాళ్లను, అలాగే (బిల్ గేట్స్ వంటి వ్యక్తులు ఊహించినటువంటి) భవిష్యత్తులో సంభవించే మహమ్మారులను ఎదుర్కోవడానికి మేము పిల్లలను సిద్ధం చేస్తున్నాము.

అటువంటి సవాళ్లను అధిగమించి, సంక్షోభాలను అవకాశాలుగా మార్చుకోగల వ్యక్తిత్వాలను తీర్చిదిద్దడమే మా లక్ష్యం.

ఇందులో భాగంగా తల్లిదండ్రులకు, పిల్లలకు ఇద్దరికీ శిక్షణ ఇవ్వడం, వారిని అధికంగా సెల్ ఫోన్ వాడకం, జంక్ ఫుడ్ తినడం వంటి అలవాట్లకు దూరంగా ఉండేలా ప్రోత్సహించడం జరుగుతుంది.

సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, భవిష్యత్ తరాలను తీర్చిదిద్దడానికి మేము పూర్తిగా ఒక కొత్త విద్యా విధానాన్ని రూపొందిస్తున్నాము.

జూన్ మొదటి వారంలో ఉపాధ్యాయులందరికీ శిక్షణ ఇవ్వబడుతుంది; దీని కోసం అవసరమైన పవర్‌పాయింట్ ప్రజెంటేషన్లను ప్రస్తుతం సిద్ధం చేస్తున్నాము.

ఒక కొత్త చరిత్ర రూపుదిద్దుకుంటోంది.

సరళంగా చెప్పాలంటే, మరో ముప్పై ఏళ్ల తర్వాత చూసినప్పుడు, కోవిడ్-19 మహమ్మారి సమయంలో నేను అందించిన సేవలు చాలా చిన్నవిగా కనిపిస్తాయి. ప్రస్తుతం నేను ప్రారంభిస్తున్న విద్యా వ్యవస్థ నా జీవితంలోనే అత్యంత గొప్ప మైలురాయిగా నిలుస్తుంది.

విలేఖరి గారు,

స్లేట్ ది స్కూల్ (హెచ్ఎస్) అమీర్‌పేట్ బ్రాంచ్,

హైదరాబాద్.

ఇట్లు,

ఒక స్లేటర్ విద్యార్థి తల్లిదండ్రులం.

నమస్కారం సార్!

ఈరోజు నేను నా కొడుకు కోసం స్లేట్ ది స్కూల్‌లో టీసీ (TC) తీసుకోవడానికి పాఠశాలకు వచ్చాను.

ఒక స్లేటర్ విద్యార్థి తల్లిదండ్రిగా నా భావాలను పంచుకోవడానికి ఈ లేఖ రాస్తున్నాను.

మా బాబు 2013 నుండి 2022 వరకు స్లేట్ స్కూల్‌లోనే చదివాడు.

10 సంవత్సరాలు స్లేటర్ విద్యార్థిగా ఉన్న తర్వాత, ఇప్పుడు ఈ పాఠశాలను విడిచి వెళ్లడం అంటే పుట్టింటిని విడిచి మరో ప్రదేశానికి వెళ్లినట్లే. ఎన్నో విషయాలు కేవలం స్లేట్ స్కూల్‌లోనే బోధిస్తారు, మరే ఇతర పాఠశాలల్లోనూ కాదు.

జీవన నైపుణ్యాలు, జంక్ ఫుడ్ మానుకోవడం ద్వారా ఆరోగ్యంగా ఉండటం, ఆరోగ్యకరమైన ఆహారం తినడం, 'మొబైల్ వద్దు' అనే నినాదం, 'వాటర్ అవర్', 'మంచి మండే', 'వెజ్జీ వెడ్నెస్డే', 'ఫ్రూటీ ఫ్రైడే' వంటి భావనలు, కనీసం 3 పర్యటనలు (రితికా గార్డెన్స్ మినహా, వీటికి ఎలాంటి రుసుము ఉండదు), స్లేట్ బ్యానర్‌పై థీమ్‌తో రూపొందించిన వార్షికోత్సవ వేడుకలు - ఇవన్నీ నా కొడుకు పాఠశాల విద్యలో అత్యంత చిరస్మరణీయమైన క్షణాలుగా నిలిచిపోతాయి.

స్లేటర్ తల్లిదండ్రులుగా, పైన చెప్పినవి కేవలం నా బిడ్డ జ్ఞాపకాలే కాదు, మాకు కూడా.

1. నా కొడుకు స్లేట్‌లో చేరినప్పటి నుండి ఇప్పటి వరకు, ఆఫీస్ సిబ్బంది, ఉపాధ్యాయులు, ప్రిన్సిపాల్‌లు, వ్యాన్ మదర్స్, డ్రైవర్ల ముఖాల్లో చిరునవ్వును నేను ఎప్పుడూ చూస్తూనే ఉన్నాను. ప్రతి ఒక్కరూ చిరునవ్వుతో ఆప్యాయంగా స్వాగతం పలుకుతారు.

2. ఫీజు చెల్లింపులో ఆలస్యం గురించి అడిగి ఏ పిల్లవాడినీ ఇబ్బంది పెట్టడం నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు.

3. ప్రభుత్వ ఆదేశాలను సకాలంలో పాటించడం మరియు ఖాతాల విషయాలలో పారదర్శకత.

4. కోవిడ్ సమయంలో -- దాదాపు ప్రతి పాఠశాల ఫీజును పెంచినప్పటికీ -- ఆశ్చర్యకరంగా స్లేట్ ది స్కూల్ ఫీజును పెంచలేదు, పైగా సాధ్యమైనంత వరకు తగ్గించింది మరియు రవాణా సౌకర్యం కూడా కేవలం కల్పించిన నెలలకు మాత్రమే తీసుకుంది. నాకు తెలిసినంతవరకు ఇది మరే ఇతర పాఠశాలలలోనూ జరగదు.

5. కోవిడ్ తర్వాత నేను పాఠశాలకు వెళ్ళినప్పుడు, అవే ఉపాధ్యాయులు, కార్యాలయ సిబ్బంది, వ్యాన్ నడిపే తల్లులు, డ్రైవర్లను గమనించాను. కోవిడ్ పేరుతో ఒక్కరిని కూడా ఉద్యోగం నుండి తొలగించలేదు.

6. కోవిడ్ కారణంగా తల్లిదండ్రులను కోల్పోయిన పిల్లల పట్ల కరస్పాండెంట్ గారు చూపిన సానుభూతి మరే ఇతర పాఠశాలలలోనూ జరుగుతుందని ఊహించలేము.

7. సంపూర్ణ, వాస్తవిక, భవిష్యత్ దృష్టి - ఈ సూత్రాలన్నింటినీ నిర్వహణలోని ప్రతి అంశంలోనూ పాటిస్తూ, 22 సంవత్సరాలుగా పాఠశాలను విజయవంతంగా నడుపుతున్నారు.

8. వేలాది మంది పిల్లలను చూసుకునే క్రమంలో కొన్నిసార్లు కొన్ని సమస్యలు తలెత్తవచ్చు. కానీ, ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించాల్సినంత పెద్ద సమస్యను నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు.

9. అదే కార్యాలయ సిబ్బంది, ఉపాధ్యాయులు ఇప్పటికీ అదే పాఠశాలలో పనిచేయడం, కరస్పాండెంట్ గారు సిబ్బందిని ఎంత బాగా చూసుకుంటున్నారో తెలియజేస్తుంది.

10. స్లేట్ కుటుంబం:

ఇది మేము ఎప్పటికీ కోల్పోకూడదనుకున్న విషయం.

నా కుమారుడు క్రీడలలో కెరీర్ కోసం పాఠశాలను విడిచి వెళ్తున్నప్పటికీ, అతను ఎప్పటికీ స్లేటర్‌గానే ఉంటాడు మరియు మేము ఒక స్లేటర్ యొక్క గర్వించదగిన తల్లిదండ్రులుగా ఉంటాము.

నా కుమార్తె స్లేట్ ది స్కూల్‌లో తన చదువును కొనసాగిస్తున్నందున, మేము ఇప్పటికీ స్లేటర్ తల్లిదండ్రులమే.

నా పేరు ప్రస్తావించనందుకు క్షమించండి. నా పేరు కంటే ఎక్కువగా, నేను నా ఆలోచనలను తెలియజేయాలనుకున్నాను.

స్లేట్ ది స్కూల్ వేసిన పునాది నా కుమారుడు ఒక మంచి మనిషిగా ఎదగడానికి సహాయపడుతుందని నేను నమ్మకంగా ఉన్నాను.

ధన్యవాదాలు సార్. స్లేటర్ తల్లిదండ్రులు

నమస్కారములు.

ముందుగా క్రీడా ఉపాధ్యాయులకు; తద్వారా స్లేట్ (Slate) విద్యార్థులకు ఫిట్‌నెస్ పాఠాలు!

వారు ఒక 'వాక్' [పరికరం/ప్రక్రియ] ద్వారా అతన్ని చంపారు. 'వైద్య మాఫియా'తో వైరం.

నేను నిన్న పెట్టిన పోస్ట్ యొక్క కామెంట్స్ విభాగంలో శ్రీదేవి చెరుకూరి ఒక యూట్యూబ్ లింక్‌ను పంచుకున్నారు. ఫేస్‌బుక్‌లో దాన్ని నేరుగా పోస్ట్ చేయడానికి నాకు వీలు కావడం లేదు, కానీ మీరు దాన్ని నిన్నటి పోస్ట్ యొక్క కామెంట్స్ విభాగంలో చూడవచ్చు—దయచేసి ఒకసారి చూడండి. ఎటువంటి ఆధారం లేదని పట్టుబట్టే ఆ 'మాఫియా' రకాలను ఎదుర్కోండి!

ఎదురుచూడలేక, మౌనంగా బాధపడుతున్న వారు—మీరు కోటిలో ఒకరు. ఈ 'వాక్' [పరికరం/ప్రక్రియ] అవసరం లేదు. మీరు దాన్ని చేయించుకోకపోతే అదృష్టవంతులు; ఒకవేళ చేయించుకుంటే, వెంటనే ఆపండి. దీన్ని చేయించుకోవడం మరణాన్ని లేదా తీవ్రమైన అనారోగ్యాన్ని నివారించదు. దయచేసి ఈ విషయాన్ని అందరికీ తెలియజేయండి.

ఆమెకు కేవలం పదమూడు రోజుల వయసున్నప్పుడు, ఆమె తండ్రి ఉరి వేసుకుని ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు.

ఆమె తల్లి, భర్తను కోల్పోయిన స్థితిలో ఆమెను పెంచి పెద్ద చేశారు. కాలక్రమేణా, ఆమెకు తన సొంత తమ్ముడితో—అంటే ఆమె మేనమామతో—వివాహం జరిపించారు.

ఆమె మేనమామ ఆమె కంటే పదహారేళ్లు పెద్దవారు. నిజానికి ఆయన మరొకరిని వివాహం చేసుకోవాలని కోరుకున్నారు, కానీ పెద్దల ఒత్తిడి మేరకు ఈ వివాహం జరిగింది.

వారిద్దరూ కలిసి గడిపిన నలభై ఏళ్ల జీవితంలో, ఎటువంటి అనురాగం గానీ, ఇష్టపూర్వకమైన బంధం గానీ ఏమాత్రం లేదు.

వారికి పిల్లలు కూడా కలగలేదు.

ఆమె భర్త ఒక దుర్మార్గుడు—ఎప్పుడూ కఠినంగా ప్రవర్తిస్తూ, వేధించే వ్యక్తి.

అయినప్పటికీ, ఆమె...

ఆమె ఎప్పుడూ అలసిపోలేదు.

తన పుట్టింటికి తిరిగి వెళ్లాలనే కోరిక ఆమెకు కలగలేదు.

ఆమె మనసులో ఎటువంటి కోపం లేదు.

చిరాకు లేదు.

అసహనం లేదు.

ఆమె తన ముఖంపై చిరునవ్వును ఎప్పుడూ చెరగనివ్వలేదు.

ఆమె తన భర్త అవసరాలన్నింటినీ చూసుకుంది; ఆయన క్యాన్సర్ చివరి దశలో బాధపడుతున్నప్పుడు, ఒక చిన్న బిడ్డను చూసుకున్నట్లుగా ఎంతో అంకితభావంతో ఆయనకు సేవలు చేసింది.

ఆయన మరణించిన తర్వాత, ఆమె మరో ఇరవై ఏళ్ల పాటు తన తల్లితో కలిసి జీవించింది.

కష్టాల కొలిమిలో పుట్టి...

వాటి మధ్యే పెరిగి...

చివరికి, ఆ కష్టాల మధ్యే ఈ ప్రపంచాన్ని విడిచి వెళ్ళిపోయింది.

తల్లి ఒడిలో పసిపాపగా ఉన్నప్పటి నుండి—చెన్నైలోని ఒక కార్పొరేట్ ఆసుపత్రిలో, శరీరమంతా సూదులతో గుచ్చబడి, ఎవరూ తోడు లేకుండా, ఒంటరిగా మరణించే వరకు—ఆమె జీవితమంతా ఒక బాధాకరమైన కొలిమిలాగే గడిచింది.

రమణి కాంతమ్మ పిన్ని...

మీరు ఎప్పుడూ, పొరపాటున కూడా, కోపాన్ని గానీ అసహనాన్ని గానీ ప్రదర్శించడం నేను చూడలేదు.

అంతటి అపారమైన ఓర్పు, సంయమనం మీకు ఎక్కడి నుండి వచ్చాయి? ఇది ఎలా సాధ్యమైంది?

మిమ్మల్ని ఆ కష్టాల కొలిమిలోకి నెట్టిన దేవుడు కూడా, తాను చేసిన ఘోర తప్పిదాన్ని గ్రహించి, సిగ్గుతో తల దించుకోవాల్సిందే! "ఇలా ఒక మనిషిని ఇంతగా బాధపెట్టాలా? ఇదేనా నీ సృష్టి?" అని ఆ దేవుడిని అడగాలి.

మరో మాట... నేటి యువతకు (యువతీ యువకులిద్దరికీ) మీ ఓర్పులో కనీసం కొంత భాగమైనా లభించేలా చూడమని ఆ దేవుడిని కోరుకుందాం.

మీ ఆత్మకు శాంతి చేకూరాలని కోరుకుంటున్నాను.

మూడు రోజుల క్రితం, ఒక మహిళ కౌన్సెలింగ్ కోసం నా దగ్గరకు వచ్చి తన వ్యక్తిగత విషయాలను పంచుకుంది.

ఆమె తండ్రి మంచి వ్యక్తిత్వం లేని వ్యక్తి, ఆమె తల్లి మార్వాడీ వర్గానికి చెందినవారు; వారిది ప్రేమ వివాహం.

ఆమె కూడా నాలుగేళ్ల క్రితం ప్రేమ వివాహం చేసుకుంది. ఆమె భర్త యాదవ సామాజిక వర్గానికి చెందినవారు, ఆమె అత్తగారు దళిత మహిళ.

ప్రస్తుతం వారికి రాఘవ్ అనే రెండేళ్ల కుమారుడు ఉన్నాడు.

నేడు జరుగుతున్న ప్రేమ వివాహాల్లో చాలా వరకు అంతర్-కుల వివాహాలే ఉంటున్నాయి. పరిణతి చెందిన వ్యక్తుల మధ్య జరిగే ప్రేమ వివాహాలు చాలా అరుదుగా మారుతున్నాయి. (టీనేజ్ వయసులో, చదువును పణంగా పెట్టి, "ప్రేమ" పేరుతో జీవితాన్ని పాడుచేసుకోవడాన్ని నేను తీవ్రంగా వ్యతిరేకిస్తాను. అది ప్రేమ కాదు, కేవలం టీనేజ్ ఆకర్షణ మాత్రమే—అది పూర్తిగా వేరే విషయం. ఈ వ్యాసంలో నేను పరిణతి చెందిన వ్యక్తుల మధ్య జరిగే ప్రేమ వివాహాల గురించి మాత్రమే మాట్లాడుతున్నాను.)

అయితే, రాఘవ్ ఏ కులానికి చెందినవాడు?

చెప్పడం అసాధ్యం కదా? మరో ఇరవై ఏళ్లలో, రాఘవ్ లాంటి వ్యక్తులే మెజారిటీగా ఉంటారు. మన సమాజానికి శాపంగా మారిన కులతత్వానికి ఇదే ఏకైక విరుగుడు.

రాబోయే తరానికి చెందిన రాజకీయ నాయకులు ఇకపై "కుల కార్డు"ను ఉపయోగించి రాజకీయాలు చేయలేరు—ఎందుకంటే ప్రజలు అంతకంటే తెలివైనవారు. అప్పుడు వారు వేరే వ్యూహాన్ని వెతకాల్సి వస్తుంది.

ఒక సమస్య పోతే, మరొకటి రావడం సహజం. ఉదాహరణకు, సోషల్ మీడియాలో కులపరమైన ద్వేషాన్ని వ్యాప్తి చేసే వ్యక్తి, తన సొంత బిడ్డ ఒక ఆఫ్రికన్ జాతీయుడిని లేదా విదేశీయుడిని తన భాగస్వామిగా ఇంటికి తీసుకువస్తే ఎలా స్పందిస్తారో ఆలోచించండి?

కరోనా వైరస్‌కు ఏ కులం ఉంది? మీకు అధిక ధరలు వసూలు చేసిన ఫార్మసిస్ట్ ఏ కులానికి చెందినవారు? మీ కష్టకాలంలో మీకు అండగా నిలిచిన వ్యక్తి ఏ కులానికి చెందినవారు?

కులపరమైన విభజనలు మనల్ని నిర్ణయించకూడదు; మానవత్వం ఉన్నతంగా నిలిచి ప్రకాశించాలి.

సకల జీవులు సుఖంగా ఉందురు గాక!

మా తాతగారికి నలుగురు కుమారులు, ఇద్దరు కుమార్తెలు ఉండేవారు. మా నాన్నగారు వారిలో మూడవ కుమారుడు.

తాతగారి చిన్న కుమార్తె తన కుమార్తెను తన తమ్ముడికి ఇచ్చి వివాహం చేసింది.

అంటే, మా చిన్న మామయ్య తన సోదరి కుమార్తెను వివాహం చేసుకున్నారన్నమాట. ఆమె పేరు రమణికాంత — మేము ఆమెను 'పిన్ని' అని పిలుస్తాము.

నేను ఇంటర్మీడియట్ కళాశాలలో చేరినప్పుడు, మూడు నెలల పాటు వారి ఇంట్లోనే ఉన్నాను.

మా చిన్న మామయ్య ఒక ఐటీఐ (ITI) కళాశాలలో లెక్చరర్‌గా పనిచేసి పదవీ విరమణ పొందారు; ఆయన కొంతకాలం క్రితం మరణించారు.

అప్పటి నుండి, ఆ తల్లి మరియు కుమార్తె — అంటే మా పిన్ని రమణికాంత మరియు ఆమె కుమార్తె — ఒకే ఇంట్లో కలిసి నివసిస్తున్నారు.

మా పిన్ని రమణికాంత గారు అనారోగ్యం కారణంగా ఈరోజు కన్నుమూశారు.

సానుకూల మార్పులకు శ్రీకారం చుడుతున్న నా చిరకాల మిత్రుడు ఒమర్ జలీల్‌కు అభినందనలు!

ఇది ఒక చోటికి వెళ్లి, అక్కడ సుఖంగా జీవించడానికి స్థిరపడే పద్ధతి. రెండవ పద్ధతి ఏమిటంటే, ఉన్న చోటునే సుఖమయ జీవనానికి అనువుగా మార్చుకోవడం.

యుద్ధం, వ్యాధులు, లాక్‌డౌన్, పేదరికం, రాజకీయాలు..

లాభాలు పొందే వ్యాపారవేత్తలు

లాక్‌డౌన్ అవసరం.. ఖచ్చితంగా అవసరం...

చాలామంది అమాయకులు, తమను ఎందుకు తప్పుదోవ పట్టించారో, ఎందుకు తమ మెదడును ప్రభావితం (బ్రెయిన్‌వాష్) చేశారో ఇప్పటికీ అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నారు. పది లక్షల మంది రక్తాన్ని పీల్చి, ఒక వ్యక్తి కోటీశ్వరుడయ్యాడు. లాక్‌డౌన్ అమలు చేసిన అన్ని దేశాల్లోనూ ఇదే జరిగింది. అనేక పేద దేశాల్లో అసలు లాక్‌డౌనే విధించలేదు. మనం ఇంట్లోనే ఉంటే, అది అందరికీ సురక్షితం.

పాత జ్ఞాపకం. (బహుశా నల్లమల అడవికి, చెంచు పెంటకు చేసిన విహారయాత్ర అనుకుంటా.)

నాలుగు సంవత్సరాల క్రితం

నేను వారం రోజుల పాటు ఊరిలో లేను, అందుకే ఫేస్‌బుక్‌లో పోస్ట్‌లు తక్కువగా వచ్చాయి!

నేను ప్రజలకు ఉపయోగపడే లేదా స్ఫూర్తినిచ్చే విషయాలను మాత్రమే పంచుకోవాలని అనుకుంటాను (అప్పుడప్పుడు జ్ఞాపకార్థం కొన్ని వ్యక్తిగత ఫోటోలను ఉంచుకోవడం తప్ప). కేవలం నా ప్రయాణాల గురించి—నేను ఎక్కడికి వెళ్లాను, ఏం చేశాను అనే వివరాలను పోస్ట్ చేయడం వల్ల ఇతరులకు పెద్దగా ప్రయోజనం ఉండదు. అంతేకాకుండా, వ్యక్తుల ఆలోచనా దృక్పథాలు వేర్వేరుగా ఉంటాయి; అటువంటి పోస్ట్‌లను రకరకాలుగా అర్థం చేసుకునే అవకాశం ఉంది. అందుకే నా ప్రయాణానికి సంబంధించిన వివరాలను పంచుకోకూడదని నిర్ణయించుకున్నాను. అసలు నేను ఫోటోలేవీ కూడా తీసుకోలేదు (జిమ్ దుస్తుల్లో ఉన్న ఒక ఫోటో తప్ప).

మంకీ ఫాక్స్:

ఇది ఒకరి నుంచి మరొకరికి సులభంగా వ్యాపించదు.

ప్రాణాంతకం కాదు.

ఇది ఒక వారంలో నయమవుతుంది.

అస్సలు సమస్య కాదు. పట్టించుకోవద్దు.

నిజానికి, కెనడా మరియు ఇంగ్లండ్ వంటి దేశాల్లో, కోతి నక్క కేసులు వ్యాక్సిన్ సైడ్ ఎఫెక్ట్స్ అనే వాదన ఉంది. ఇందులో ఎంత నిజం ఉన్నా, మంకీ ఫాక్స్ గురించి ఓమిక్రాన్ 4 గురించి ఆందోళన పూర్తిగా అనవసరం.

ఈ సంఘటన జరిగి సుమారు ఐదేళ్లు అవుతోంది!

నేను జిల్లా ఎస్పీ క్యాంప్ కార్యాలయంలో ఉన్నాను; నన్ను అక్కడికి ఆహ్వానించారు. అక్కడ మరో జిల్లా ఎస్పీ, ఇద్దరు అదనపు ఎస్పీలు కూడా ఉన్నారు.

మేమంతా టీ తాగుతున్నాం. (నేను టీ తాగను; ఇది తెలిసిన ఎస్పీ గారి భార్య, నా కోసం కొబ్బరి నీళ్ల ఏర్పాటు చేశారు.)

"గుజరాత్ ఘటన తర్వాత, 'ఎన్‌కౌంటర్లు' చరిత్రలో నిలిచిపోతాయి" అని ఒక ఎస్పీ వ్యాఖ్యానించారు.

"అబ్బో! ఇంతటి ప్రమాదకరమైన పనిని మరెవరైనా చేసే సాహసం చేస్తారా? నేనైతే కలలో కూడా ఇలాంటి పని గురించి ఆలోచించను!" అని మరో ఎస్పీ అన్నారు.

"కొన్నిసార్లు 'ఎన్‌కౌంటర్' అనివార్యం అవుతుంది సార్" అని ఒక అదనపు ఎస్పీ మధ్యలో అన్నారు.

ఎప్పుడైనా అత్యాచార ఘటన జరిగినప్పుడు, సోషల్ మీడియాలో ప్రజలు వెంటనే 'ఎన్‌కౌంటర్' చేయాలని డిమాండ్ చేస్తారు—చాలా సందర్భాల్లో, నిజంగానే ఒక 'ఎన్‌కౌంటర్' జరుగుతుంది.

అబ్బో! ఎవరైనా ఇంత పెద్ద ప్రమాదాన్ని ఎందుకు కొనితెచ్చుకుంటారు?

ఇప్పుడు, పన్నెండుకు పైగా కుటుంబాలు నిద్రలేని రాత్రులను గడుపుతున్నాయి—ఈ పరిస్థితి కనీసం రెండేళ్ల పాటు కొనసాగవచ్చు. మౌఖిక ఆదేశాలు జారీ చేసిన రాజకీయ నాయకులు ఏమీ ఎరగనట్లు సురక్షితంగానే ఉన్నారు, ఇక సోషల్ మీడియాలో ఉత్సాహపడే వారికి దీనితో ఏమాత్రం సంబంధం లేదు. విధి నిర్వహణలో ఒక్క చిన్న పొరపాటు జరిగితే, ఎంతటి బాధాకరమైన పరిణామాలు ఎదురవుతాయో చూడండి—పాపం, అతి ఉత్సాహానికి లోనైన ఆ అధికారులు!

గత వారం విజయవాడలో జరిగిన 'ప్రెస్టేజ్' (Prestige) షోరూమ్ ప్రారంభోత్సవ దృశ్యాలు.

(ఈ ఫోటోలు కొంచెం ఆలస్యంగా అందాయి.) రిబ్బన్ కటింగ్ కార్యక్రమంలో 'స్లేట్' (Slate) పాఠశాలకు చెందిన పిల్లలను కూడా భాగస్వాములను చేశాను.

ఇది ఫోటోగ్రాఫర్ల తప్పు కాదు.

వివాహ విషయానికి వస్తే, మీకు వేదమంత్రాల మీద నమ్మకం లేకపోతే, మీరు వివాహాన్ని రిజిస్టర్ చేసుకోవచ్చు లేదా ఇతర మార్గాలను అనుసరించవచ్చు. ఒకవేళ మీరు (వేదమంత్రాలతో వివాహం) చేసుకుంటున్నట్లయితే, అది స్వచ్ఛమైన హృదయంతో జరగాలి.

ఆరు దశలు—మనం ఇప్పుడు ఆరవ దశలో ఉన్నాము. నిన్న ఎనభై వేల కేసులు, 320 మరణాలు. ఇదే అమెరికా పరిస్థితి.

జనాభాలో ఎనభై శాతం మందికి టీకాలు వేశారు, వారిలో చాలామంది నాలుగు డోసులు తీసుకున్నారు.

టీకా విధానం విఫలమైందనడానికి మీకు ఇంకా రుజువు కావాలా? సింగపూర్, ఆస్ట్రేలియా, మరియు న్యూజిలాండ్ వంటి దేశాలు—అమెరికా లాగే—ఇదే కథను చెబుతున్నాయి.

టీకాలను ఒక అపార్ట్‌మెంట్ సముదాయం ముందు కాపలా కాసే ప్రైవేట్ సెక్యూరిటీ గార్డులుగా, టి-కణాలను 'బ్లాక్ క్యాట్' కమాండోలుగా భావించండి.

ఒకసారి మీకు వ్యాధి సోకితే, మీరు టి-కణాల ద్వారా రక్షణ పొందుతారు. టి-కణాల నుండి లభించే రోగనిరోధక శక్తి అన్ని రకాల వేరియంట్‌ల నుండి రక్షణ కల్పిస్తుందని శాస్త్రీయంగా నిరూపించబడింది. అయినప్పటికీ, మీడియా దీనికి దాదాపుగా ఎలాంటి ప్రచారం ఇవ్వలేదు. (కేవలం వారం క్రితమే నేను దీనికి సంబంధించిన ఒక వైద్య పత్రిక లింక్‌ను పంచుకున్నాను; మీరు స్వయంగా దాన్ని తనిఖీ చేసుకోవచ్చు.) గత రెండు సంవత్సరాలుగా నేను చెబుతున్నది ఇదే: టి-కణాల రక్షణ జీవితకాలం ఉంటుంది—అందుకే నేను వాటిని 'బ్లాక్ క్యాట్' కమాండోలతో పోలుస్తాను. టీకాల విషయానికొస్తే, అవి కేవలం తమ జీవనోపాధి కోసం పనిచేసే ప్రైవేట్ సెక్యూరిటీ గార్డుల వంటివి; అవి కొంత సహాయం అందించినప్పటికీ, కచ్చితంగా హాని కలిగించవు. అయితే, టీకాలు వాస్తవానికి ఒకరి ఆరోగ్యాన్ని దెబ్బతీయగలవు మరియు ప్రాణ నష్టానికి కూడా దారితీయగలవు—అంతేకాక, అవి వ్యాధిని నివారించవు కూడా.

మీ రోగనిరోధక వ్యవస్థను బలంగా ఉంచుకోవడమే ఇక్కడ కీలకం. మీరు అసాధారణంగా శక్తివంతంగా ఉండాల్సిన అవసరం లేదు; మీరు కేవలం ఆరోగ్యకరమైన ప్రాథమిక స్థాయిని కాపాడుకుంటే చాలు. విటమిన్ డి లోపం, అధిక కార్బోహైడ్రేట్ల తీసుకోవడం, మరియు రోగనిరోధక శక్తిని దెబ్బతీసే స్టెరాయిడ్లు లేదా టీకాల వాడకాన్ని నివారించండి. భయం లేకుండా హాయిగా నిద్రపోండి—మీకు కావలసిన విశ్రాంతి అంతా అదే. సంక్షిప్తంగా: ప్రజలను వారి జీవితాలను జీవించనివ్వండి. మంకీ పాక్స్, చింపాంజీ పాక్స్, ఒమిక్రాన్-4 వంటి పూర్తిగా వక్రీకరించిన వార్తలతో ప్రచారం చేస్తున్న వారిని అడ్డుకోకపోతే, కొన్నేళ్లలో కొన్ని దేశాల జనాభా అంతరించిపోయే ప్రమాదంలో ఉంది.

ఆకాశంలో సాహసోపేత విన్యాసం - స్కై డైవింగ్ (అమర్‌నాథ్ వాసిరెడ్డి)

బెంగళూరులోని బిషప్ కాటన్ స్కూల్‌కు చెందిన విద్యార్థులు, పాఠశాల ఎదురుగా ఉన్న రోడ్డుపై గొడవ పడుతున్న వీడియో ఒకటి వైరల్ అవుతోంది.

వారు ముందే సిద్ధమై, బ్యాట్‌లను వెంట తెచ్చుకుని, మాస్కులు ధరించి మరీ ఈ గొడవకు దిగారు. దీని ద్వారా తెలిసే నీతి ఏమిటంటే: బ్యాట్‌లతో కొట్టుకున్నప్పుడు తలలు పగలకపోవచ్చు, ప్రాణాపాయం కూడా కలగకపోవచ్చు—కానీ మాస్కు ధరించకపోతే మాత్రం వైరస్ సోకి, కోవిడ్-19 బారిన పడి, ప్రాణాలనే కోల్పోయే ప్రమాదం ఉంది. ప్రపంచవ్యాప్తంగా మాస్కులు ధరించడానికి మరియు విచక్షణ (common sense) కనుమరుగవ్వడానికి మధ్య ఏదో సంబంధం ఉన్నట్లు నాకు అనిపిస్తోంది!

SARS-CoV-2 వేరియంట్లు T కణాల ద్వారా కలిగే రోగనిరోధక శక్తి నుండి తప్పించుకునేలా పరిణామం చెందడం లేదు.

తాజా వార్త!

గన్నవరంలోని గోపి మామిడి తోటలో దొంగతనం!

మామిడి పండ్ల దొంగలు పగటిపూటనే తోటలోకి చొరబడి, కాయలను కోసి, అక్కడికక్కడే తినేశారు!

కాపలాదారు అనుమతి లేకుండా మామిడి తోటలోకి రహస్యంగా ప్రవేశించి, కాయలను కోసి, అక్కడే తినడంలో ఉండే ఉత్సాహమే వేరు—ఈ అనుభూతిని స్వయంగా పొందితేనే తప్ప, దాని అసలు మజా అర్థం కాదు!

డొమైన్ నాలెడ్జ్: ఎంచుకున్న రంగంలో పరిజ్ఞానం!

ఉదాహరణ: ఇంజనీరింగ్, వైద్యం, మేనేజ్‌మెంట్!

సామాజిక తెలివితేటలు: సామాజిక తెలివితేటలు!

అయితే ఏది మంచిది? ఏది అత్యంత చెడ్డది? నిజాయితీపరులు ఎవరు? మోసగాళ్ళు ఎవరు? ఇలాంటివి సామాన్య జ్ఞానంతో చెప్పే విషయాలు.

తమ తమ రంగాలలో అత్యున్నత స్థానాలకు చేరుకుని, సామాజిక తెలివితేటలు లేకపోవడం వల్ల సమస్యలను ఎదుర్కొంటున్న వారు ఇప్పుడు బొద్దింకల లాంటి వారు.

గత వారంలో నా దృష్టికి వచ్చిన రెండు సంఘటనలు.

తల్లిదండ్రులిద్దరికీ ఒక బహుళజాతి కంపెనీలో మంచి ఉద్యోగాలు ఉన్నాయి. నా కూతురికి, అల్లుడికి పిల్లల్ని ఎలా కనాలో తెలియదు సార్. నా మనవడు చాలా మొండివాడు అవుతున్నాడు. అబ్బాయి అమ్మమ్మ మెసెంజర్‌లో 'మీరు కాపాడాలి' అని సందేశం పంపింది.

మరో అమ్మాయి. ఐఐఎమ్‌లో ఎంబీఏ చేసి, ఒక పెద్ద బహుళజాతి కంపెనీలో, జూనియర్ మేనేజ్‌మెంట్‌లో ఆల్ ఇండియా నంబర్ 2 స్థానం, భారీ జీతం. ఒక అబ్బాయిని రెండేళ్లుగా ప్రేమిస్తోంది. తల్లిదండ్రులు కుల, మత భేదం లేకుండా పెళ్లి చేశారు. ఆరు నెలల పాటు కదలకుండా విడిపోయారు. కనీసం భర్త ఎలా ఉండాలో తెలుసుకోలేని అసమర్థత. రెండేళ్లు ప్రేమించిన తర్వాత కూడా ఒక అవతాలి వ్యక్తి వ్యక్తిత్వాన్ని అంచనా వేయలేకపోతే, మీరు చదివిన చదువుకు ఏమైనా అర్థం ఉందా? గర్భం దాల్చి, విడాకుల కోసం అబార్షన్ చేయించుకుంటే మీ ఆరోగ్యం ఏమవుతుంది? మానసిక ఒత్తిడి ఎంత ఉంటుంది? ఎంత సంపాదిస్తే ప్రయోజనం ఏమిటి?

చదువుకున్న మూర్ఖులు ఇప్పుడు బొద్దింకల్లా తయారయ్యారు. అది వారి తప్పు కాదు. నేటి విద్యా వ్యవస్థ విఫలమైంది.

ఇప్పుడు మనకు ఉన్నదల్లా పరీక్షల కోసమే చదివే చదువులు.

మనకు జీవితాన్ని నేర్పే చదువులు కావాలి.

అలాగైతే, ఇప్పుడు ఇన్ని కరోనా మరణాలు సంభవించేవి కావు. మరణాలు.

పిల్లలు, ముఖ్యంగా ఐదేళ్లలోపు వారు, మూడు భాషలను సులభంగా నేర్చుకోగలరు—ఉదాహరణకు, ఇంట్లో వారి మాతృభాష, పాఠశాలలో ఆంగ్లం.

ఆంగ్లం మాట్లాడటం నేర్చుకోవడానికి, తల్లిదండ్రులు ఇంట్లో తమ పిల్లలతో ఆంగ్లంలో మాట్లాడవలసిన అవసరం లేదు; అలా చేయడం వల్ల పిల్లలు తమ మాతృభాషను సరిగ్గా నేర్చుకోలేకపోవచ్చు. తల్లి సంరక్షణలో ఉన్నప్పుడు పిల్లలు నేర్చుకునేదే మాతృభాష. తల్లిదండ్రులు ఇంట్లో తమ పిల్లలతో కేవలం ఆంగ్లంలోనే మాట్లాడితే, ఆ తర్వాత వారు ఎంత శిక్షణ పొందినా సరే, పిల్లలు తమ మాతృభాషలో ప్రావీణ్యం సంపాదించడానికి ఇబ్బంది పడతారు.

గర్భంలోని శిశువు బొడ్డుతాడు ద్వారా తల్లి నుండి పోషణను ఎలా పొందుతుందో, అలాగే మాతృభాష కూడా ఆ బొడ్డుతాడులాగే ప్రాణాన్ని నిలబెట్టే ఒక కీలకమైన బంధంగా పనిచేస్తుంది. మీ సంస్కృతి, ఆచారాలే మిమ్మల్ని జీవితాంతం పాతుకుపోయేలా చేస్తాయి.

తమ మాతృభాష తెలియని వారు చెల్లాచెదురైన, ఎండిపోయిన నీటి బిందువుల వంటివారు; వారు ఎంతో ప్రత్యేకమైన దాన్ని కోల్పోతారు.

రెండు కంటే ఎక్కువ భాషలు నేర్చుకునే పిల్లలు తరచుగా గొప్ప ఊహాశక్తిని, మరింత అభివృద్ధి చెందిన సామాజిక తెలివితేటలను కలిగి ఉంటారు.

ఇరవై - అరవై!

మా పాఠశాల మొదటి ప్రిన్సిపాల్ (2001–04) అయిన మీనాక్షి మల్హోత్రా — ఈమె భర్త వైమానిక దళంలో గ్రూప్ కెప్టెన్‌గా పదవీ విరమణ చేశారు — కొన్ని వ్యక్తిగత విషయాలపై నా సలహా కోరారు. నేను ఆమెతో పంచుకున్న కొన్ని విషయాలు అందరికీ వర్తిస్తాయి:

1. ఇరవైలలో, జీవితంలో ఎలా స్థిరపడాలనే దానిపై ఒక సంక్షోభం ఉంటుంది; అరవైలలో కూడా ఇలాంటి సంక్షోభమే తలెత్తుతుంది. మీ ఇరవైలలో, ఏ వృత్తిని ఎంచుకోవాలి మరియు ఉద్యోగాన్ని ఎలా సంపాదించుకోవాలి అని నిర్ణయించుకోవడంలోనే అసలు సవాలు ఉంటుంది — శిక్షణ ద్వారా గానీ లేదా నిర్దిష్ట నైపుణ్యాలను పెంపొందించుకోవడం ద్వారా గానీ ప్రతి ఒక్కరూ ఈ ప్రక్రియకు సిద్ధపడతారు. మూడు దశాబ్దాల పాటు తీరికలేని వృత్తి జీవితాన్ని గడిపిన తర్వాత, పదవీ విరమణ అనేది తప్పనిసరిగా ఒక కొత్త ప్రారంభానికి నాంది పలుకుతుంది. చాలామంది, "నా దగ్గర డబ్బు ఉంది, నాకు పెన్షన్ ఉంది — ఇంకేం కావాలి? నా సమయాన్ని సంతోషంగా గడిపేస్తాను!" అని అనుకుంటారు. అయితే, ఇది కనిపించినంత సులభం కాదు. తరచుగా, పదవీ విరమణ తర్వాత జీవితానికి ఎలాంటి ప్రణాళిక ఉండదు. ఇది శూన్యత, మానసిక క్షోభ మరియు కుంగుబాటు భావనకు దారితీస్తుంది — ఇది క్రమంగా ఆరోగ్య సమస్యలను (వయస్సు సంబంధిత అనారోగ్యాలకు భిన్నంగా) కలిగిస్తుంది. చాలా మంది—ముఖ్యంగా తమ వృత్తిలో గొప్ప శిఖరాలను చేరుకున్నవారు—తమ పదవీ విరమణ జీవితంలోకి తెలియకుండానే రకరకాల సమస్యలను తెచ్చుకుంటారు. ఇది మొదటి ఇన్నింగ్స్‌లో సెంచరీ చేసి, రెండో ఇన్నింగ్స్‌లో డకౌట్ (సున్నా) అయినట్లు ఉంటుంది.

2. మీ ఇరవైలలో, డబ్బు ఎలా సంపాదించాలనేది సవాలుగా ఉంటుంది; మీ అరవైలలో, దానిని ఎలా నిర్వహించాలి లేదా ఖర్చు చేయాలనేది సవాలుగా మారుతుంది. ఇరవై ఏళ్ల వయసులో, చేతిలో డబ్బు ఉండదు మరియు దానిని ఎలా సంపాదించాలనే ఆలోచనతోనే నిమగ్నమై ఉంటారు. ప్రజలు వివిధ మార్గాల్లో ఉపాధి మరియు ఆదాయం కోసం ప్రయత్నిస్తారు. అరవై ఏళ్ల వయస్సు వచ్చేసరికి, ఒకరికి పెన్షన్—అంటే ఒక సురక్షితమైన ఆస్తి—ఉండవచ్చు. డబ్బు ఉండటం సమస్యలను పరిష్కరిస్తుందని చాలా మంది నమ్మినప్పటికీ, డబ్బే అతిపెద్ద సమస్యకు మూలం కాగలదని వారు తరచుగా గ్రహించడంలో విఫలమవుతారు. ఆస్తి తగాదాలు వారసులను, బంధువులను సైతం తీవ్ర దుఃఖంలోకి నెట్టగలవు. స్థిరమైన ఆదాయం (పెన్షన్ వంటిది) ఉన్నప్పటికీ, లాకర్లలో డబ్బును దాచిపెట్టి పేదవారిలా బ్రతికేవారు బొద్దింకల కంటే ఏమాత్రం మెరుగైనవారు కాదు. నెలవారీ ఆదాయం ఖచ్చితంగా ఉన్నప్పటికీ, జీవితంలోని ఈ దశలో చాలా మంది నిరాశావాదులుగా మారిపోతారు. బహుశా ఇంకా ఇరవై ఏళ్ళు మిగిలి ఉండగా, తమ వద్ద ఉన్న వనరులను ఎలా ప్రణాళిక చేసుకోవాలో లేదా ఎలా ఉపయోగించుకోవాలో తెలియక చాలామంది నిరాశకు గురవుతారు.

ఇరవైలలో, వృత్తి మరియు వివాహం గురించిన కలలు ఉంటాయి. ముప్పైలలో, జీవితం జీవిత భాగస్వామి (శృంగారంతో సహా), పిల్లలు, ఆదాయం మరియు వృత్తి చుట్టూ తిరుగుతుంది. నలభైలలో, తమ సొంత వృత్తిపరమైన లేదా వ్యాపార ప్రయత్నాలతో పాటు, పిల్లల విద్య మరియు వృత్తి ప్రణాళికపై దృష్టి మారుతుంది. యాభైల వయస్సు వచ్చేసరికి, పనిలో లేదా వ్యాపారంలో ఉన్నత బాధ్యతలు స్వీకరిస్తూనే, పిల్లల వివాహాలు మరియు వారిని సొంత కుటుంబాలలో స్థిరపడేలా చూడటంపై దృష్టి కేంద్రీకరిస్తారు. జీవితం అనేది కొత్త పనులు మరియు తాజా సవాళ్లతో మేల్కొనే ఒక నిరంతర చక్రం. అరవై ఏళ్ళ వయస్సు వచ్చేసరికి, పిల్లల పట్ల బాధ్యతలు తగ్గిపోతాయి—వారు తమ సొంత జీవితాలను గడుపుతారు, మరియు అనవసరంగా జోక్యం చేసుకోవడం ఇరుపక్షాలకు సమస్యలను మాత్రమే సృష్టిస్తుంది. ఉద్యోగం నుండి పదవీ విరమణ తరచుగా ఒక ఆకస్మిక శూన్యతను మిగిల్చి వెళుతుంది—ఒక వ్యక్తిని కబళించేంతటి ఖాళీ. కొందరు ఆధ్యాత్మిక అన్వేషణలలో సాంత్వన పొందుతారు, ఇది వారిని నిమగ్నంగా ఉంచి, ఈ శూన్యత ఆవరించకుండా నిరోధిస్తుంది. అయితే, చాలా మందికి అలాంటి మార్గం దొరకదు. అరవై ఏళ్ల వయసు వరకు, పని అనేది ప్రధానంగా ఆదాయం సంపాదించే సాధనంగా ఉండేది; ఇప్పుడు, పని అవసరమే—కానీ అది మన ఆరోగ్యానికి అంకితమైన పని అయి ఉండాలి. వ్యక్తిగత సంతృప్తి కోసం పనిచేసిన వారికి లేదా గృహిణులుగా జీవితం గడిపిన వారికి పరిస్థితి భిన్నంగా ఉంటుంది. అధిక ఒత్తిడితో, తీరికలేని వృత్తి జీవితాన్ని గడిపిన వారికి, ఈ ఆకస్మిక శూన్యత ఒక లోతైన, అగాధంలా అనిపించవచ్చు. నిన్నటి వరకు, మీరు డైరెక్టర్ జనరల్ ఆఫ్ పోలీస్ (DGP)గా ఉండి ఉండవచ్చు, మీతో అపాయింట్‌మెంట్ పొందడానికి లెక్కలేనంత మంది రోజుల తరబడి లేదా వారాల తరబడి వేచి ఉండేవారు. ఆ తర్వాత, మీరు పదవీ విరమణ చేస్తారు. కొన్ని రోజుల పాటు, మీకు అభినందనలు, శుభాకాంక్షలు అందుతాయి—కానీ వారం రోజుల తర్వాత, మిమ్మల్ని పట్టించుకునే వారు, మాట్లాడే వారు ఎవరూ మిగలరు. ఇది చిన్న విషయం కాదు; ఇది ఒక తీవ్రమైన సామాజిక మరియు మానసిక సవాలు. ఇటువంటి మార్పును అధిగమించడానికి జాగ్రత్తగా ప్రణాళిక మరియు మానసిక సంసిద్ధత అవసరం.

4. మీరు మీ వృత్తిలో ఎంతగా మునిగిపోయారంటే, మీ పిల్లలతో సమయం గడపలేకపోతే లేదా వారికి సామాజిక తెలివితేటల మెళకువలు నేర్పించలేకపోతే, మీరు అరవై ఏళ్లకు చేరుకున్నప్పుడు దాని మూల్యం చెల్లించక తప్పదు.

5. ఐఐటి-జెఇఇ, నీట్, సివిల్ సర్వీసెస్, లేదా ఎన్డిఎ వంటి పరీక్షల కోసం, జీవితపు "మొదటి ఇన్నింగ్స్" కొరకు కోచింగ్ ఇచ్చే సంస్థలు అనేకం ఉన్నాయి. వాటికోసం పుష్కలమైన స్టడీ మెటీరియల్స్, వనరులు కూడా అందుబాటులో ఉంటాయి. అయినప్పటికీ, దాదాపు ఎవరూ "రెండవ ఇన్నింగ్స్" పై దృష్టి పెట్టరు. ఈ దశ దానంతట అదే గడిచిపోతుందని మీరు అనుకోవచ్చు, కానీ అది పొరపాటు. మీరు ఇరవై ఏళ్లలో తడబడితే, దాన్ని సరిదిద్దుకోవడానికి మీకు చాలా అవకాశాలు ఉంటాయి. ఒకవేళ మీరు అరవై ఏళ్లలో తడబడితే—దాని ఫలితంగా డిప్రెషన్‌లోకి జారిపోయినా లేదా ఆరోగ్య సమస్యలు వచ్చినా—రెండవ అవకాశం ఉండకపోవచ్చు. చాలా మంది నిరాశ, చేదు అనుభవాలతో కుంగిపోయి మంచానికే పరిమితమై, తమ జీవితంలోని ఈ దశను నరకంగా మార్చుకుంటారు.

6. ఇరవై ఏళ్ల నుండి అరవై ఏళ్ల మధ్య కాలం తరచుగా సంపాదనను వెంబడించడంలో, ఒక నిర్దిష్ట జీవనశైలిని కొనసాగించడంలో గడిచిపోతుంది. చాలా మంది ప్రజలు ఇప్పటికీ వాటికే అంటిపెట్టుకుని ఉన్నారు

పదవీ విరమణ తర్వాత కూడా అవే అలవాట్లు, ఆలోచనా విధానాలు కొనసాగడం - ఇదే అసలు సమస్య. ఈ దశలో, ప్రతి ఒక్కరూ తమ ప్రాధాన్యతలను, జీవనశైలిని, దృక్పథాన్ని పునర్నిర్వచించుకోవాలి. ఇలా జరగకపోతే, 'రెండో ఇన్నింగ్స్' సరిగ్గా సాగదు.

మీరు మీ మొదటి ఇన్నింగ్స్ ఆడుతున్నప్పుడే, మీ రెండో ఇన్నింగ్స్ కోసం ప్రణాళిక వేసుకోవాలి. కనీసం, మీరు మీ రెండో ఇన్నింగ్స్ కోసం మైదానంలోకి అడుగుపెట్టే సమయానికైనా ఒక ప్రణాళిక సిద్ధంగా ఉండాలి. మీరు రెండో ఇన్నింగ్స్‌ను కూడా మొదటి ఇన్నింగ్స్ లాగా ఆడాలనుకుంటే, క్లీన్ బౌల్డ్ అయ్యే అవకాశం ఎక్కువగా ఉంటుంది. పదవీ విరమణ తర్వాత కూడా బాధపడవచ్చు. జట్టు (కుటుంబం) కూడా ఓడిపోవచ్చు. మీ రెండో ఇన్నింగ్స్ కోసం ప్రణాళిక వేసుకోండి!

నిన్న 'స్లేట్' (Slate) సంస్థలో ఒక అద్భుతమైన కార్యక్రమం జరిగింది. విద్యా రంగంలో ఈ పాఠశాల 22 ఏళ్లను పూర్తి చేసుకుంది.

అమర్‌నాథ్ వసిరెడ్డి గారికి, అలాగే ముఖ్యంగా సప్నా మేమ్, సంగని మేమ్, మార్గరెట్ మేమ్ మరియు 'స్లేట్' కుటుంబ సభ్యులందరికీ అభినందనలు. మమ్మల్ని ఆహ్వానించినందుకు అమర్‌నాథ్ గారికి ధన్యవాదాలు.

గుండెపోటు - అకస్మాత్తుగా మరణం!

మీ చుట్టూ ఏం జరుగుతుందో గమనిస్తున్నారా?

13 ఏళ్ల నుండి 50-60 ఏళ్ల వయస్సు గల వ్యక్తులు గతంలో ఎన్నడూ లేని విధంగా మరణిస్తున్నారు. మంచి ఆరోగ్యంతో ఉన్నవారు, సిగరెట్లు లేదా మద్యం వంటి అలవాట్లు లేనివారు, ఎటువంటి ఒత్తిడికి లోను కానివారు (13-20 ఏళ్ల వయస్సు వారికి గుండెపోటు వచ్చేంత ఒత్తిడి ఉంటుందా? ఆలోచించండి!) ఇలా అకస్మాత్తుగా ప్రాణాలు కోల్పోతున్నారు. కొందరు దీనికి 'లాంగ్ కోవిడ్' (ముఖ్యంగా డెల్టా వేరియంట్ సోకిన వారిలో) కారణమని, దీనివల్ల రక్తనాళాల్లో గడ్డలు ఏర్పడి, గుండె కండరాలు బలహీనపడి గుండెపోటు లేదా స్ట్రోక్ వస్తున్నాయని చెబుతున్నారు. అయితే, డెల్టా వేరియంట్ వచ్చి ఏడాది దాటిపోయింది, దాని ప్రభావం ఇంకా ఉంటుందా? ఆలోచించండి. అంతర్జాతీయ పరిశోధనల ప్రకారం, ఒమిక్రాన్ వేరియంట్ కేవలం గొంతు వరకే పరిమితమైంది; అది రక్తనాళాల్లో గడ్డలు కట్టడం లేదా గుండె వ్యవస్థను బలహీనపరచడం వంటి సమస్యలను కలిగించదు. కోవిడ్ సోకని వారు కూడా గుండెపోటుతో మరణిస్తున్నారు. అసలు ఎందుకు ఇలా జరుగుతోంది? ఒకసారి ఆలోచించండి.

ఈ కారణాల గురించి బహిరంగంగా మాట్లాడితే నా ఫేస్‌బుక్ ఖాతా బ్లాక్ అయ్యే ప్రమాదం ఉంది. అంతేకాకుండా, ఇవి విన్న వారు అనవసరంగా ఆందోళన చెందే అవకాశం ఉంది. అందుకే, నేను మీకు పరిష్కారాలను మాత్రమే చెబుతాను.

1. కోవిడ్ వ్యాక్సిన్‌లను తీసుకోవద్దు. ఇప్పటికే ఒకటి లేదా రెండు డోసులు తీసుకున్నట్లయితే, అక్కడితో ఆపేయండి. వ్యాక్సిన్ తీసుకున్నామని భయపడకండి; వ్యాక్సిన్ తీసుకున్న ప్రతి ఒక్కరికీ ఏదో ఒక సమస్య వస్తుందని ఆందోళన చెందాల్సిన అవసరం లేదు. దుష్ప్రభావాలు అనేవి వ్యక్తుల శారీరక స్థితిని బట్టి కనిపిస్తాయి. ఇది కేవలం నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయం మాత్రమే కాదు; జర్మనీ, ఇజ్రాయెల్ వంటి దేశాల్లో జరిగిన పరిశోధనల్లో తేలిన విషయాలు. ఇవి పీర్-రివ్యూ (నిపుణులచే సమీక్షించబడినవి) చేయబడి, వైద్య పత్రికల్లో ప్రచురితమయ్యాయి. ఏదో జరిగిపోతుందని భయపడి ఆసుపత్రులకు వెళ్లి, అనవసరమైన పరీక్షల కోసం వేల రూపాయలు ఖర్చు చేయకండి. నా దగ్గర వేలాది మంది వ్యక్తుల అనుభవాలు ఉన్నాయి. ఒకవేళ ఏదైనా దుష్ప్రభావం కలిగితే, అది వ్యాక్సిన్ తీసుకున్న 15 రోజుల నుండి ఆరు నెలల లోపు మాత్రమే కనిపిస్తుంది. చివరి డోసు తీసుకుని ఆరు నెలలు దాటిపోయిందంటే, ఇక మీరు భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. 2. ఆకుకూరలు, అల్లం, వెల్లుల్లి.. ఇవి రక్తం గడ్డలను కరిగించే సహజమైన ఆహారాలు. ఇంకా రెడ్ వైన్ {నేను ఇలా చెప్పానని దయచేసి మద్యాన్ని అలవాటుగా చేసుకోకండి. ఇప్పటివరకు మద్యానికి బానిసలైన వారు చౌకబారు మద్యం, బీరుకు బదులుగా 90 మిల్లీలీటర్లకు మించకుండా వైన్ తాగవచ్చు. మద్యపానం అలవాటు లేని వారు అదృష్టవంతులు. ఇక్కడ మీకు ఇతర ఆహార పదార్థాల గురించి కూడా చెప్పబడింది} .. కివి పండు, ద్రాక్ష రసం కూడా రక్తం గడ్డలను కరిగించడానికి ఉపయోగపడతాయి.

3. గుండెపోటు రక్తంలోని గడ్డల వల్ల వస్తుందనే అవగాహన లోపం చాలా మందిలో కనిపిస్తుంది. నేటి ఈ పరిస్థితికి ప్రధాన కారణం గుండె కండరాలు బలహీనంగా ఉండటమే.

మరి పరిష్కారం?

శరీరంలోని కొవ్వును తగ్గించుకోవాలి. కొవ్వు ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, గుండెపై అంత భారం పడుతుంది. శరీరంలోని అదనపు కొవ్వును కరిగించాలి. ఇందుకోసం పిండిపదార్థాలు అంటే పిండి పదార్థాలను తగ్గించుకోవాలి. తెల్ల అన్నం బాగా తగ్గించండి. ఒక కప్పు అన్నంతో పాటు, నాలుగు కప్పుల కూరగాయలు {బంగాళాదుంపల వంటి కూరగాయలలో పిండి పదార్థాలు ఎక్కువగా ఉండవు} తినాలి. దోసకాయ ఉత్తమమైనది. ఒకటి మధ్యాహ్న భోజనానికి, ఒకటి రాత్రి భోజనానికి. దీన్ని ఒక అలవాటుగా చేసుకోండి. ఇది తక్కువ కేలరీలు గల ఆహారం. పీచ్ పండ్లు పుష్కలంగా లభిస్తాయి. మలబద్ధకం మరియు అధిక బరువు వంటి సమస్యలకు ఇది ఒక మంచి పరిష్కారం. బరువు తగ్గించుకోవడానికి డబ్బాలలో అమ్మే వస్తువులను తిని మీ కిడ్నీలను పాడుచేసుకోకండి. దయచేసి అర్థం చేసుకోండి.

2. వాల్‌నట్స్ (అంటే అక్రోట్: మెదడు ఆకారంలో ఉండేవి), సముద్రపు చేపలు, బీన్స్, స్ట్రాబెర్రీలు (ఇవి భారతదేశంలో చాలా ఖరీదైనవి. వీటిని అమెరికాలో ఉపయోగించవచ్చు.. మరియు బ్లూ బెర్రీల వంటి బెర్రీలు). గార్డెన్ కర్రీ, మిల్క్ కర్రీ వంటి కూరగాయలు.. ఇవన్నీ హృదయ సంబంధ కండరాలను బలపరుస్తాయి.

బరువు తగ్గడానికి ఉత్తమ మార్గం, మీ గుండె మరియు ఇతర శరీర కండరాలను బలోపేతం చేయడం. మనం తినే ఆహారంలో కనీసం 25 శాతం ప్రోటీన్లు ఉండేలా చూసుకోవాలి. భారతదేశంలో ప్రతిరోజూ ఎనభై మంది ప్రోటీన్ లోపంతో బాధపడుతున్నారు. మాంసాహారుల కోసం.. చేపలు, చికెన్, గుడ్డు, పనీర్; శాకాహారుల కోసం, పప్పు అంటే కంది పప్పు, బ్రోకలీ వంటివి ప్రోటీన్ మార్గాలు. ఇది నాలుగు కప్పుల అన్నంతో అర కప్పు పప్పు తినడం లాంటిది కాదు. ఒక కప్పు బియ్యానికి మూడు కప్పుల పప్పు అవసరం. ప్రోటీన్ కోసం సోయా తినకండి; వీటిని తింటే థైరాయిడ్ సమస్య వచ్చే ప్రమాదం ఉంది. పప్పు, చికెన్ ధరలు ఎక్కువగా ఉన్నాయని భావిస్తున్నారా? మరి అనారోగ్యంతో ఆసుపత్రుల్లో చేరినప్పుడు, లక్షల రూపాయలు ఖర్చు చేయాల్సి వచ్చే చికిత్సల విలువ ఎంత?

4. ప్రతిరోజూ... పెద్దలు నాలుగు లీటర్ల నీరు తాగాలి. పిల్లలు వారి వయస్సును బట్టి తగినంత నీరు తీసుకోవాలి; నీటిని సరైన పద్ధతిలో తీసుకుంటే, ఎనభై శాతం అనారోగ్య సమస్యలు రాకుండా ఉంటాయి.

5. ప్రతిరోజూ కనీసం ముప్పై నిమిషాల పాటు నడవండి. ఇది ఒక మంచి కార్డియో వ్యాయామం. ప్రారంభంలోనే మరీ అలసిపోయేలా నడవకండి. గుండె బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు అలా చేయడం ప్రమాదకరం. మీ వయస్సును బట్టి, నెమ్మదిగా అలవాటు చేసుకోండి. ఇలా క్రమంగా చేయడం వల్ల గుండె కండరాలు అలవాటు పడి, దృఢంగా మారతాయి. ఎండలో నడవడం ద్వారా విటమిన్ డి లభిస్తుంది.

6. ఒత్తిడికి లోనుకాకండి. మనసుకు సంతోషాన్నిచ్చే పనులు చేయండి—పిల్లలతో లేదా పెంపుడు జంతువులతో ఆడుకోవడం, స్నేహితులు మరియు బంధువులతో మాట్లాడటం వంటివి చేయండి. ఇక్కడ 'మాట్లాడటం' అంటే నేరుగా కలిసి మాట్లాడుకోవడాన్ని సూచిస్తుంది.

అంతే సంగతులు! అయితే, పగటిపూట వాట్సాప్‌లో చాటింగ్ చేస్తూ సమయం వృథా చేయకండి. కరోనా ఇప్పుడు సాధారణ జలుబు స్థాయికి పడిపోయింది, కాబట్టి దాని గురించి ఆందోళన చెందాల్సిన అవసరం లేదు. కరోనా పూర్తిగా పోదు, అప్పుడప్పుడు కేసులు వస్తూనే ఉంటాయి, మళ్ళీ తగ్గిపోతాయి. వైద్య రంగ మార్కెటింగ్ కోసం సృష్టించే భయంకరమైన వార్తల వలలో చిక్కుకోకండి. మాస్కులు ధరించడం వల్ల మైక్రో ప్లాస్టిక్స్ రక్తంలోకి చేరే ప్రమాదం ఉంది, కాబట్టి మాస్కులు వదిలేయండి. మీ బడ్జెట్‌కు తగ్గట్టుగా అరకు, ఆదిలాబాద్, ఊటీ లేదా న్యూజిలాండ్ వంటి ప్రదేశాలకు వెళ్ళండి; కుటుంబ సభ్యులతో కలిసి కొంత సమయం గడపండి. 'ఢిల్లీ వేవ్', 'టొమాటో ఫ్లూ', 'లాంగ్ కోవిడ్', 'నాలుగవ వేవ్' వంటి పదాలు విని అనవసరంగా ఆందోళన పెంచుకోవద్దు. అనారోగ్యాల గురించి ఆలోచించడం మానేసి, జీవితాన్ని ఆనందంగా గడపండి.

7. ప్రశాంతంగా నిద్రపోండి. పెద్దలకు కనీసం ఏడు గంటల నిద్ర అవసరం. పడుకునే ముందు మనసును ప్రశాంతపరిచే సంగీతం వినండి. వేడి నీటి స్నానం చాలా మంచిది. సమస్యల గురించి ఆలోచిస్తూ పడుకోవద్దు; మీరు హాయిగా నిద్రపోతే, ఉదయానికి ఆ సమస్యలకు పరిష్కారాలు దొరుకుతాయి. రాత్రి త్వరగా పడుకోండి. ఉదయాన్నే నిద్రలేచి, మనసు తాజాగా ఉన్నప్పుడు ఆ రోజు చేయాల్సిన పనుల గురించి ఆలోచించండి.

8. మనం తీసుకునే ఆహారమే మన ఆరోగ్యాన్ని లేదా అనారోగ్యాన్ని నిర్ణయిస్తుంది. నిర్ణయం మీదే! మంచి ఆహార నియమాలను అందరూ పాటిస్తే, తమ వ్యాపారం దెబ్బతింటుందని ఫార్మా రంగానికి చెందినవారు భావిస్తారు. "తినండి... హాయిగా తినండి... మనం వంద ఏళ్లు బతుకుతామా? అంతకాలం బతికితే మనకు తోడు ఎవరుంటారు?" అంటూ వారు రకరకాల వీడియోలను ప్రచారం చేస్తుంటారు. ఈ కుట్రను గ్రహించండి. రోగిలా ప్రతిరోజూ గుప్పెడు మందులు మింగుతూ బతకాలా, లేక ఆరోగ్యకరమైన, సమతుల్యమైన ఆహారం తీసుకుంటూ జీవించాలా? ఎంపిక మీదే. ఒక్క విషయం గుర్తుంచుకోండి: కేవలం తినడం కోసమే జీవించేవారు ఎక్కువ కాలం బతకరు; వారు రోగులుగానే మిగిలిపోతారు. నాలుక అనేది మన శరీరంలోని 170 అవయవాలలో ఒకటి మాత్రమే. అప్పుడప్పుడు నాలుక కోరికలను తీర్చుకోవడంలో తప్పు లేదు, కానీ ప్రతిరోజూ అదే పనిగా తినడం సరైనదేనా? ఆరోగ్యకరమైన ఆహారంలో రుచి ఉండదా? దోసకాయ (కీరా) మంచిది కాదా? పాలకూర పప్పు చేదుగా ఉంటుందా? అల్లం, వెల్లుల్లి వంటివి రుచిని ఇవ్వవా? మరి స్వీట్లు ఎందుకు? పంచదార తినని వారు తమ పళ్ళను హాయిగా తినలేరా? వేసవి కాలం.. మామిడి వంటి జ్యూస్‌లు.. ఇంకా రకరకాల పళ్ళు.. అన్ని రకాల తాజా పళ్ళలో ప్రమాదాలు పుష్కలంగా ఉంటాయి.. క్యాన్సర్ రాదు. స్వీట్లు తిన్నా దేవుడు వారిని కాపాడతాడా, వారు బ్రతకలేరా? తిరుపతి వెంకన్న ప్రసాదం లడ్డు. దీని అర్థం ఏమిటి? .. కొన్నిసార్లు.. నైవేద్యంగా కొంచెం తీసుకోండి. అంతే కానీ ఉదయం జాంగ్రీ.. మధ్యాహ్నం డబుల్ కా మీఠా.. కోలా పెప్పు సముద్రం.. ఇదే గులాబీ జామున్ జీవితం అని మీరు అనుకుంటే? మన పూర్వీకులు సంతోషంగా తిన్నారని చెప్పే ఒక వీడియో వైరల్ అవుతోంది {ఫార్మసిస్టుల సృష్టి}. పూర్వీకులు తినడానికి బ్రతకలేదు. తెలివిగా ఆలోచించండి, మీ మనస్తత్వాన్ని మార్చుకోండి.

9. ధూమపానం మానేయండి.

మరోసారి చెబుతున్నాను.. సూదులు వద్దు. మోతాదు పెరిగే కొద్దీ, ప్రమాదం పెరుగుతుంది. సుప్రీంకోర్టు స్పష్టమైన తీర్పు ఇచ్చింది. బలవంతంగా మత్తుపదార్థాలు వాడటం నేరం. దానికి లొంగిపోకండి. ముఖ్యంగా పిల్లలకు దాని అవసరం లేదు. అస్సలు వద్దు వద్దు వద్దు.. సిఫిలిస్‌కు వద్దు అని చెప్పకండి.

మీరు ఎవరైతే సురక్షితంగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నారో, వారితో ఈ సందేశాన్ని పంచుకోండి. సుఖవంతమైన జీవితం గడపండి.. అందరినీ బతకనివ్వండి.

సర్వేలో పాల్గొన్న ప్రజలు సంతోషంగా ఉండాలి!

సినీ తారలు, క్రికెట్ తారలు షోరూమ్‌లను ప్రారంభిస్తుండటం మనం చూస్తుంటాం. కానీ ఇక్కడ చూడండి...

ఢిల్లీలో అల (వేవ్) తగ్గుముఖం పట్టింది!

ఇది కేవలం మీడియా అతిగా ప్రచారం చేసిన ఒక 'అల' మాత్రమే. కేసులు 1,500 వరకు చేరినప్పటికీ, ఇప్పుడు తగ్గుతున్నాయి. అంబులెన్స్‌లకు ఎటువంటి డిమాండ్ లేదు, కొత్తగా ఆసుపత్రిలో చేరుతున్న వారు కూడా ఎవరూ లేరు. వ్యాక్సిన్ బ్రోకర్లు దీనిని బలోపేతం చేయడానికి ఎంత ప్రయత్నించినా, ఈ 'అల' ఏమాత్రం పుంజుకోలేకపోయింది.

డబ్బు vs. సమయం: ఒక తండ్రి తన పిల్లలకు ఏమి ఇవ్వాలి? | పేరెంటింగ్ చిట్కాలు | సుమన్ టీవీ గ్రేట్ ఫాదర్ (SumanTV Great Father)

అది వస్తుందని ఒకరు అంటారు, రాదని మరొకరు అంటారు. ఇలా రెండూ చెప్పేది వారే!

అమర్‌నాథ్ వాసిరెడ్డి స్విట్జర్లాండ్‌లోని మౌంట్ టిట్లిస్‌లో ఉన్నారు.

తల్లి గర్భం నుండి ఎవరూ సంపదను వెంట తెచ్చుకోరు,

ఇక్కడి నుండి వెళ్లేటప్పుడు కూడా ఏదీ వెంట తీసుకువెళ్లలేరు.

ఎంతటి ధనవంతుడైనా సరే, తినేది ఉప్పు కలిపిన ఆహారాన్నే;

మెరిసే బంగారాన్ని ఎవరూ తినలేరు కదా!

తాను కూడబెట్టిన సంపదను చూసి గర్వంతో విర్రవీగవచ్చు,

కానీ దాచుకున్న ఆ సంపదను నిజంగా అనుభవించలేరు.

భూమిలో భద్రంగా దాచిపెట్టి—

దానధర్మాలు చేయక, సత్కార్యాలకు వినియోగించక పోగుచేసిన ఆ సంపద—

చివరికి ఎవరికి దక్కుతుంది? దొంగలకా, లేక బలవంతులకా?

తేనెటీగలు కష్టపడి సేకరించిన తేనెను, చివరికి ఇతరులే తీసుకున్నట్లుగా!

ఓ వైభవశాలీ, ధర్మపురి నివాసీ,

దుష్టశిక్షకా, నరసింహస్వామీ, పాపహరా!

వివరణ: మనం ఈ లోకంలోకి తల్లి గర్భం నుండి ఏమీ లేకుండానే వస్తాం, వెళ్లేటప్పుడు కూడా ఏమీ లేకుండానే వెళ్తాం. పుట్టిన ప్రతి ఒక్కరూ ఒకానొక సమయంలో మరణించక తప్పదు.

కోటీశ్వరుడైనా సరే బంగారాన్ని తినలేడు కదా; వారూ ఉప్పు, సుగంధ ద్రవ్యాలు కలిపిన సాధారణ ఆహారాన్నే తినాలి. అన్యాయంగానో, అక్రమంగానో, అధర్మంగానో సంపదను కూడబెట్టి ఎంత విర్రవీగినా—ఆ సంపదను నిజంగా అనుభవించగలరా? అస్సలు అనుభవించలేరు!

దానధర్మాలకు గానీ, సత్కార్యాలకు గానీ ఉపయోగించకుండా కేవలం దాచిపెట్టిన సంపదకు చివరికి ఏమవుతుంది?

అది దొంగల పాలవుతుందా? లేక బలవంతుల చేతుల్లోకి వెళ్తుందా? లేదా ప్రభుత్వం స్వాధీనం చేసుకుంటుందా? చెప్పలేం!

ఇలాంటి ఉదాహరణలు మన కళ్లముందే ఎన్నో కనిపిస్తున్నాయి కదా?

అక్రమ మార్గాల్లో సంపదను కూడబెట్టిన వారి జీవితాలు చివరకు వినాశనంతోనే ముగియవా?

తేనెటీగలు తమ జీవితకాలమంతా కష్టపడి సేకరించిన తేనెను, అవి స్వయంగా ఎప్పుడైనా తినగలవా? తినలేవు కదా!

అండమాన్ బాలిక:

"ఇంట్లో కుక్కలను పెంచుకోవడం అంటే ఏమిటి? వాటికి పుట్టినరోజులు జరపడం ఏమిటి?"

...ఒకప్పుడు నేను కూడా ఇలాగే అనుకునేవాడిని.

2005 - మా రెండవ కుమార్తె వాసిరెడ్డి రితిక మరణించింది. పుట్టినప్పటి నుంచే ఆమెకు ఆరోగ్య సమస్యలు ఉండేవి. ప్రసవం ఆలస్యం కావడం వల్ల, మెదడులోని కొంత భాగం ఆక్సిజన్ అందక దెబ్బతిన్నది. ఎనిమిదేళ్ల వయసులో ఆమె కన్నుమూసింది. ఆ బాధాకరమైన సంఘటన నుండి నేను కొన్ని ఏళ్ల తర్వాత కోలుకున్నాను, కానీ ఒక తల్లిగా నా భార్య మాత్రం ఇంకా కోలుకోలేదు; ఆమె మానసిక వేదనతో సతమతమవుతోంది.

2009 - మేము అండమాన్‌కు వెళ్ళాము. అక్కడ ఒక హోటల్ బయట, సముద్ర తీరంలో భోజనం చేస్తుండగా, ఏదైనా ఆహారం దొరుకుతుందేమోనని ఒక పిల్లి దగ్గరకు వచ్చింది. దాన్ని చూసి మా కుమార్తె వాసిరెడ్డి కృతిక చాలా భయపడిపోయింది. అప్పుడు నాకనిపించింది, "మేము పల్లెటూరిలో పుట్టాం, మాకు పెంపుడు జంతువులంటే భయం లేదు. కానీ, జంతువులతో పరిచయం లేని పిల్లలు ఎంతలా భయపడుతున్నారో చూడండి! దేవుడా, ఎంత భయం!" అని. ఆ పిల్లిని చూసి కృతిక భయపడుతుంటే, నేను ఆమె భయాన్ని పోగొట్టాలని నిర్ణయించుకున్నాను. ఒకరోజు, ఆ పిల్లిని దగ్గరకు రప్పించి, కృతిక కూర్చున్న కుర్చీ దగ్గరకు తీసుకువచ్చి, దానితో స్నేహం చేసేలా ప్రోత్సహించాను.

హైదరాబాద్‌కు మారిన తర్వాత, కృతిక "నాకు ఒక పిల్లి కావాలి... మనం ఒకదాన్ని తెచ్చుకుందామా?" అని అడిగింది. దాంతో, మేము అమల గారు ఏర్పాటు చేసిన కేంద్రానికి వెళ్లి ఒక పిల్లిని ఇంటికి తెచ్చుకున్నాము. అయితే, రెండు వారాలకే అది అనారోగ్యంతో చనిపోయింది. ఇది మాకు పెద్ద షాక్‌గా మారింది. అమీర్‌పేటలోని 'స్లేట్ స్కూల్'లో పదవ తరగతి విద్యార్థుల వీడ్కోలు కార్యక్రమం (farewell function) జరుగుతున్న రోజే ఆ పిల్లి మరణవార్త తెలిసింది. నా మనసు బాధతో నిండిపోయినా, ఆ కార్యక్రమం పూర్తయ్యే వరకు అక్కడే ఉండిపోయాను.

తర్వాత, మేము మళ్ళీ ఆ కేంద్రానికి వెళ్ళాము. ఈసారి చాలా జాగ్రత్తగా, ఆరోగ్యంగా ఉన్నట్లు అనిపించిన ఒక పిల్లిని ఎంచుకుని ఇంటికి తెచ్చుకున్నాము. అది త్వరలోనే మా ఇంట్లో ఒక బిడ్డలా మారిపోయింది. అదే సమయంలో, నేను పాఠశాల విద్యార్థులతో కలిసి దసరా సెలవుల్లో రాజస్థాన్‌లోని జైసల్మేర్ ఎడారి ప్రాంతానికి పర్యటనకు వెళ్ళాను. నేను అక్కడ పిల్లలతో కలిసి ఇసుక తిన్నెలపై గెంతుతూ, ఆడుకుంటున్న సమయంలో, ఇంటి నుండి ఒక ఫోన్ వచ్చింది: ఇంట్లో ఇసుకలో దొరికిన ఏదో ఒక వస్తువును తినడం వల్ల మా పిల్లి చనిపోయిందని తెలిసింది. నా కళ్ల నుండి రాలిన కొన్ని కన్నీళ్లు ఆ ఎడారి ఇసుకలో ఎక్కడో కలిసిపోయి ఉంటాయి.

మేము ఇంటికి తెచ్చుకున్న పిల్లుల విషయంలో ఇలాగే జరిగింది. ఈసారి ఒక 'సీమ' (విదేశీ/జాతి రకానికి చెందిన) పిల్లిని తెచ్చుకుందామని అనుకున్నాం. కృతిక ఆన్‌లైన్‌లో వెతికి, చెన్నై నుండి ఒక పిల్లిని ఆర్డర్ చేసింది. కానీ, ఆ పిల్లి చాలా వింతగా, అసహ్యకరమైన ప్రవర్తనతో ఉండేది. దానికి 'నిస్సీ' అని పేరు పెట్టాం. దాన్ని చూడటమే ఏదో అశుభంగా అనిపించేది—ఏదో చెడు జరగబోతోందని నా అంతరాత్మ హెచ్చరించింది. పిల్లులు ఎందుకో చాలా త్వరగా చనిపోతుంటాయి. "అందుకే పెంపుడు జంతువులుగా కుక్కలే మేలు" అని ఎవరో సలహా ఇచ్చారు. నిస్సీ ఆరోగ్యం క్షీణించసాగింది.

నా భార్య కన్నీటి పర్యంతమైంది—తీవ్రమైన మానసిక వేదనకు లోనైంది. "ఇంట్లో పిల్లలు లేరు... కృతిక దూరమైపోయింది... ఇప్పుడు ఉన్న రెండు పిల్లుల్లో ఒకటి కూడా చనిపోయే స్థితిలో ఉంది" అని ఆమె బాధపడింది.

దీనిని సరిదిద్దకపోతే, ఆమె ఆరోగ్యం తీవ్రంగా దెబ్బతింటుందని నాకు తెలుసు. శారీరక అనారోగ్యం కంటే మానసిక వేదన చాలా లోతైనది; దానికి ఎలా చికిత్స చేయాలో నాకు తెలుసు.

వెంటనే నేను ఢిల్లీ నుండి ఒక కుక్కపిల్లని ఆర్డర్ చేశాను. అది విమానంలో వచ్చింది—ఒక చిన్న తెల్లని కుక్కపిల్ల. ఇంట్లో ఎవరికీ ఈ ఆలోచన అంతగా నచ్చకపోయినా, అందరి దృష్టి నిస్సీపైనే ఉంది. దురదృష్టవశాత్తూ, మూడు రోజుల తర్వాత నిస్సీ చనిపోయింది. ఢిల్లీ నుండి వచ్చిన ఆ చిన్న ప్రాణి—తల్లికి దూరమై, బోనులో బంధించబడి, సుదీర్ఘ విమాన ప్రయాణం చేసి ఇక్కడికి చేరుకుంది. ఇక్కడి వాతావరణం పూర్తిగా భిన్నంగా ఉన్నప్పటికీ, అది చాలా త్వరగా అలవాటు పడి అందరి మనసులను గెలుచుకుంది. నిస్సీ జ్ఞాపకార్థం కృతిక దానికి "జెస్సీ" అని పేరు పెట్టింది.

తన దివంగత కుమార్తే జెస్సీ రూపంలో తిరిగి వచ్చిందని నా భార్య మనస్ఫూర్తిగా నమ్ముతుంది. జెస్సీ ఆ ఇంట్లో ఒక చిన్న బిడ్డలా మారిపోయింది. కాలక్రమేణా, జెస్సీకి కూడా ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టారు—వారి పేర్లు 'బ్లాకీ' మరియు 'బ్రౌనీ'. మేము అమెరికా పర్యటనలో ఉన్నప్పుడు, బ్లాకీ ఏడు కుక్కపిల్లలకు జన్మనిచ్చింది. అది మాకు ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగించిన ఒక అద్భుతమైన ఆశ్చర్యం! మేము మగ కుక్కపిల్లల్లో ఐదింటిని బంధువులకు ఇచ్చేశాము. మిగిలిన రెండింటిలో, తెల్లగా ఉన్న దానికి "వైట్" (White) అని, నల్లగా ఉన్న దానికి "శ్యామ" (Shyama) అని పేర్లు పెట్టాము. మా అమ్మాయి తన కుక్కపిల్లకి "ఓరియో" (Oreo) అని పేరు పెట్టుకుంది. మేము ఏ పేరుతో పిలిచినా అవి స్పందిస్తాయి. బంధువులకు ఇచ్చిన కుక్కపిల్లల్లో ఒకటి తిరిగి మా ఇంటికే వచ్చేసింది. ఇప్పుడు జెస్సీ (Jessi) మరియు ఆమె కుటుంబం అంతా మాతోనే ఉంటున్నారు.

2005వ సంవత్సరం, కేర్ (CARE) హాస్పిటల్—కృతిక ప్రాణం లేని స్థితిలో అక్కడికి తీసుకురాబడింది.

2010వ సంవత్సరం—అండమాన్ దీవుల్లో ఏదో జరిగింది; ఒక కొత్త ప్రయాణానికి పునాది పడింది.

అండమాన్ నుండి వచ్చిన అమ్మాయి జెస్సీ—కృతిక తిరిగి ఇంటికి వచ్చేసింది!

అంతేనా? కథ ఇక్కడితో ముగియలేదు.

నా భార్య తన చెల్లెలి కూతురైన మోనికను కూడా మాతో ఉండటానికి తీసుకువచ్చింది. వారు చెన్నై సమీపంలోని అరక్కోణం నుండి వచ్చారు. మోనిక ఆరో తరగతి చదువుకోవడానికి మొదట మా ఇంటికి వచ్చింది. అప్పటి నుండి చదువు పూర్తి చేసి, ఇంజనీరింగ్ డిగ్రీని అందుకుని, ఇప్పుడు ఉద్యోగం చేస్తోంది. "వర్క్ ఫ్రమ్ హోమ్" (ఇంటి నుండే పని చేసే) సౌకర్యం ఉండటంతో, ఆమె ఇప్పటికీ మా ఇంట్లోనే ఉంటూ పని చేస్తోంది. ఆ తర్వాత, మోనిక సోదరి పూజ కూడా తన కళాశాల చదువు కోసం మాతో ఉండటానికి వచ్చింది. తను కూడా ప్రస్తుతం మా ఇంట్లోనే ఉంటూ ఉద్యోగం చేస్తోంది.

ఇక కృతిక కుమారుడు హితాన్స్ ఉన్నాడు—ఎనిమిది నెలల వయసున్న వాడు, అందరిలోనూ ఎంతో ఇష్టమైనవాడిగా, ఒక "సూపర్ హిట్"గా మారిపోయాడు!

ఒకప్పుడు మా ఇంట్లో పిల్లలు ఎవరూ ఉండరేమోనని, ఇల్లు ఖాళీగా ఉంటుందేమోనని ఎంతో ఆందోళన చెందిన నా భార్య, ఇప్పుడు ఇల్లు నిండా పిల్లలతో కళకళలాడుతుండటం చూసి సంతోషిస్తోంది!

మా అమ్మాయి కృతిక దగ్గరలోనే ఉండటంతో, తరచుగా మా ఇంటికి వస్తూ ఉంటుంది.

మా పిల్లల్లో కొందరు అమెరికాలో ఉన్నప్పటికీ, మా కుమార్తె మాత్రం ప్రతిరోజూ మా కళ్లముందే ఉంటుంది. మాకు మోనికా, పూజ, జాస్సీ, బ్లాకీ, బ్రౌనీ, వైట్స్, శ్యామలు, "డిజె టిల్లు" ఉన్నారు; వీటన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, మా సూపర్-హిట్ 'హితాన్స్' (Hithans) ఉన్నారు!

ప్రతి సంక్షోభం ఒక అవకాశం!

ఇంతేనా? ఇంకా చాలా ఉన్నాయి!

రితిక పేరు మీద, మా పాఠశాలలోని పిల్లల కోసం ఒక స్కాలర్‌షిప్ పరీక్షను నిర్వహించాను.

వ్యక్తిత్వ పరీక్ష (Personality test) ద్వారా ప్రతిభ కనబరిచిన వారికి ఉచిత విద్యను అందిస్తున్నాము. అలాగే, మా సంస్థలో పనిచేసే ఉద్యోగుల పిల్లలకు కూడా నిర్ణీత పద్ధతిలో ఎంపిక చేసి ఉచిత విద్యను కల్పిస్తున్నాము. ఇప్పటివరకు ఎక్కడా ప్రస్తావించని మరో విషయం ఏమిటంటే—గత పదిహేనేళ్లుగా ప్రతి ఏటా వంద మంది విద్యార్థులకు ఉచిత విద్యను అందిస్తున్నాం; ఇందులో భాగంగా వారికి యూనిఫాం, పుస్తకాలు కూడా ఉచితంగానే ఇస్తున్నాం. అంతేకాకుండా, కరోనా సమయంలో తల్లిదండ్రులను కోల్పోయిన 25 మంది విద్యార్థులకు, వారి చదువు పూర్తయ్యే వరకు రితిక పేరు మీద ఉచిత విద్యను అందిస్తున్నాము.

ఇంతేనా అంటే... ఇంకా చాలా ఉన్నాయి!

కరోనా సమయంలో, కష్టాల్లో ఉన్నవారికి అండగా నిలవాలని నేను భావించాను. అందరూ సురక్షితంగా ఉండాలని కోరుకున్నాను. సోషల్ మీడియా పోస్ట్‌లు, మెసెంజర్ ద్వారా మార్గనిర్దేశం చేయడం వంటి పద్ధతుల ద్వారా—మొదటి వేవ్‌లో పది వేల మందికి, రెండో వేవ్‌లో యాభై వేల మందికి, మూడో వేవ్‌లో మరో యాభై వేల మందికి (ప్రతి వ్యక్తి కుటుంబంలో సగటున నలుగురు సభ్యులు ఉన్నారని లెక్కేస్తే, మొత్తం లక్ష మందికి పైగా) కరోనా సమయంలో సహాయం అందించాను. దీనివల్ల ఆయా కుటుంబాలకు సుమారు ఐదు వందల కోట్ల రూపాయల ఖర్చు ఆదా అయ్యింది.

ఇది కాకుండా, నా సందేశాల ద్వారా పరోక్షంగా లక్షలాది మందికి మేలు జరిగింది. తెలుగులో నా పోస్ట్‌లను చదివి అర్థం చేసుకున్న ఎంతోమందికి, అనవసరమైన స్టెరాయిడ్స్ వాడకం, 'లాంగ్ కోవిడ్' లేదా ఇతర రకాల కోవిడ్ భయాల నుండి, అలాగే వ్యాక్సిన్ వల్ల కలిగే దుష్ప్రభావాల నుండి రక్షణ లభించింది. ఇలాంటి అనవసరమైన చికిత్సలకు దూరంగా ఉండటం ద్వారా, ప్రజలు వేల కోట్ల రూపాయల ఆసుపత్రి ఖర్చులను ఆదా చేసుకోగలిగారు.

నన్ను డాక్టర్‌ని చేయాలని మా నాన్న కలలు కనేవారు. ప్రపంచంలో ఏ వైద్యుడు, ఏ ఆసుపత్రి లక్ష మందికి కరోనా చికిత్సను ఉచితంగా అందించగలరు? ఇంతమందికి మార్గనిర్దేశం చేయగలరు?

అసాధ్యం అనిపించిన దానిని, సవాళ్లను ఎదుర్కొంటూ, అవిశ్రాంత పోరాటం చేసిన ఏకైక వ్యక్తి మీరు.

ప్రతి కల, ప్రతి తండ్రి కన్న కల... ఖచ్చితంగా నిజమవుతుంది. ఎక్కడో, మరో లోకం నుండి శ్రీరాములు గారు మిమ్మల్ని గమనిస్తూనే ఉంటారు.

అంతేనా?

దీని వెనుక మరో కోణం కూడా ఉంది...

కొందరు వ్యక్తులు—ఫార్మా ఏజెంట్లు, వ్యాక్సిన్ బ్రోకర్లు, మరియు అసూయతో రగిలిపోయే విమర్శకులు—మీకు ప్రచార పిచ్చి ఉందని, రకరకాల అర్థం లేని మాటలు అంటుంటారు. కానీ, అసలు కథ ఇక్కడితో ముగియదు.

ఈ కథలోని నీతి ఏమిటంటే:

ప్రతి కుక్క వెనుక ఒక కథ ఉంటుంది—అది పెరిగిన కుటుంబానికి సంబంధించిన కథ. "కుక్కలకు వచ్చే ఇన్ఫెక్షన్ల గురించి ఎందుకు అంతగా ఆందోళన చెందాలి? డబ్బులు ఉన్నాయి కదా అని కుక్కల పుట్టినరోజులు జరపడం ఎందుకు?" అని విమర్శించే వారికి, ప్రేమ మరియు సంరక్షణ కోసం ఎంతటి త్యాగం అవసరమో అస్సలు తెలియదు.

వారు అర్థం చేసుకోలేని విషయం ఒక్కటే:

ఎవరూ కుక్కను కేవలం 'పెంచరు'. అవి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టిన క్షణం నుండి, అవి కేవలం 'కుక్కలు'గా కాకుండా, ఆ కుటుంబంలో ఒక బిడ్డగా మారిపోతాయి!

ముగింపు:

"కుక్కల పిచ్చి ఉన్న వ్యక్తి... కుక్కల పుట్టినరోజులు జరిపేవాడు... 'వాట్సాప్ యూనివర్సిటీ' డాక్టర్... విజ్ఞానం తెలియని మూర్ఖుడు" అని ఎవరెన్ని విమర్శలు చేసినా సరే...

మీరు మీ ప్రపంచానికి మీరే రాజు. మీరే మంత్రి, మీరే సైన్యం, మీరే బలం, మీరే ఆసరా, మరియు మీరే మార్గదర్శి. మీ దారిలో మీరు ధైర్యంగా ముందుకు సాగండి!

చైనా అధ్యక్షుడికి ఏమైంది?

డాక్టర్ టావో లినా చైనాలోని షాంఘైకి చెందిన వ్యాక్సిన్ నిపుణుడు.

చైనీస్ వ్యాక్సిన్ల వల్ల 70కి పైగా దుష్ప్రభావాలు (సైడ్ ఎఫెక్ట్స్) కలుగుతాయని ఆయన పేర్కొన్నారు. ఆ తర్వాత ఆయన గొంతు నొక్కేశారు. ఇది కొన్ని నెలల క్రితం జరిగింది.

చైనీస్ వ్యాక్సిన్ల గురించి మార్చి 10న నేను చేసిన పోస్ట్‌ను ఒకసారి చూడండి.

ఇప్పుడు అర్థమైందా? చైనా అధ్యక్షుడి మెదడులోకి రక్త కణాలు ఎలా చేరాయి?

ఈ కథ చెప్పే నీతి ఏమిటంటే: మీరు అన్యాయాన్ని మీ భుజాలపై మోస్తే, అది ముందుగా మిమ్మల్నే నాశనం చేస్తుంది.

తాతా, గేట్లలోకి ప్రవేశించడం గురించి నేను ఇప్పుడే పోస్ట్ చేశాను.

ఇదంతా తాతగారి నాటకంలా అనిపిస్తోంది. లక్షలాది మంది ప్రజల ఆరోగ్యం సూది మందులతో పాడవుతుండగా, ఆయన తన ఫౌండేషన్ డబ్బుతో ఇన్నేళ్లుగా నిజాలను తొక్కేశారు. ఎవరైనా దీని గురించి మాట్లాడితే, ఆయన తరాన్ని అణచివేసి ఉండేవారు. ఇజ్రాయెల్ జర్మనీలోని శాస్త్రవేత్తలు ఇప్పుడు ఒక పీర్-రివ్యూడ్ అధ్యయనంతో సూది వైద్యంలోని దురాగతాల గురించి భయాన్ని కలిగిస్తున్నారు. నేను కూడా సూది మందులు తీసుకున్నాననే నిజాన్ని ఒప్పుకోకుండా తప్పించుకోవడమే ఆయన తాజా నాటకం.

గటెలా తాతగారికి సోకింది!

నేను ఎవరికీ ఏమీ కాకూడదని అనుకున్నాను. సహాయం చేయడానికి (మార్గనిర్దేశం చేయడం ద్వారా) నా వంతు కృషి చేశాను. కానీ తాతగారి విషయంలో మాత్రం నన్ను క్షమించండి, నన్ను వదిలేయండి. తాతగారు వెళ్ళిపోవాలని అనుకుంటున్నారు! ఇప్పుడు నేను చాలా సంతోషంగా ఉన్నాను.

USAలో స్థిరపడటం భారతీయులకు విలువైనదేనా?

వెంకట్ అంకం ద్వారా.!!

Fairfax VAలో నివసిస్తున్నారు.!!

USAలోని భారతీయుల సాధారణ జీవిత చక్రాన్ని వారి జీవన పరిస్థితులతో చిత్రీకరిస్తాను మరియు USAలో స్థిరపడడం విలువైనదా కాదా అని నిర్ణయించుకోవడానికి నేను మిమ్మల్ని అనుమతిస్తాను.

USAలో భారతీయ వలసదారుగా, నేను చాలా కాలంగా ఈ ప్రశ్న అడుగుతున్నాను. వాస్తవమేమిటంటే 95% భారతీయ వలసదారులు USలో స్థిరపడ్డారు మరియు కేవలం 5% వలసదారులు మాత్రమే భారతదేశానికి తిరిగి వెళ్తున్నారు. "యుఎస్‌లో స్థిరపడిన వ్యక్తులలో ప్రధాన భాగం (95%) తెలివైన నిర్ణయం తీసుకుంటున్నారా లేదా చిన్న భాగం (5%) తిరిగి వెళ్ళే వ్యక్తులు చెడు నిర్ణయం తీసుకుంటున్నారా?" అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను. కాబట్టి నేను 95% వర్గానికి చెందిన నా స్నేహితులు మరియు సహోద్యోగులను ఈ ప్రశ్న అడిగాను, కానీ నేను సూక్ష్మమైన లేదా లోతైన సమాధానాలు పొందలేకపోయాను. ప్రజలు గుంపును అనుసరిస్తున్నట్లు లేదా ఉచ్చులో పడినట్లు అనిపించింది మరియు జీవితంలో తర్వాత తిరిగి వెళ్లలేరు. కాబట్టి నేను వివిధ వయసుల వారికి నిర్దిష్టమైన సర్వే ప్రశ్నలను అడుగుతూ నా స్వంత పరిశోధన చేసాను. కాబట్టి నా అన్వేషణలను పంచుకోనివ్వండి.

అన్నింటిలో మొదటిది, భారతీయులు అమెరికాకు ఎందుకు వలస వెళతారు? ఈ ప్రశ్నకు ఒకే ఒక్క సమాధానం ఏమిటంటే, అధిక ఆదాయం, పొదుపులు, తక్కువ ఒత్తిడి మరియు భారతదేశంలో మనం అనుభవించే సాధారణ సమస్యలు లేకుండా సంతోషకరమైన జీవితాన్ని గడపడం. ఈ భారతీయ వలసదారుల జీవిత చక్రంలో ఈ లక్ష్యాలు ఎలా నెరవేరతాయో ఇప్పుడు చూద్దాం. వారిని మరింత మెరుగ్గా వివరించడానికి నేను NRI అనే పదాన్ని ఉపయోగిస్తాను.

నా సర్వే సైన్స్ అండ్ టెక్నాలజీ రంగంలో ఎక్కువగా శ్రామిక వర్గంలో ఉన్న NRIలకు మరియు కొంతమంది వ్యాపార తరగతి NRIలకు కూడా పరిమితం చేయబడింది. నేను సంపాదన, పొదుపులు, ఒత్తిడి స్థాయిలు, కుటుంబ సంబంధాలు మరియు వివిధ వయసుల వారి జీవిత చక్రంలో వారి సాధారణ కార్యకలాపాలతో సంతోషం కోసం 0 నుండి 10 (0 తక్కువ మరియు 10 ఎక్కువ) రేటింగ్‌లను తీసుకున్నాను. 'ప్రైవేట్ స్పేస్' కాన్సెప్ట్ కారణంగా USలోని ప్రతి ఎన్‌ఆర్‌ఐ తెరచుకోవడం లేదని నేను గ్రహించాను. కాబట్టి నేను మంచి సంబంధాలు కలిగి ఉన్న మరియు నిజంగా బహిరంగంగా మరియు వారి జీవితంలోని భావాలను పంచుకోగల వ్యక్తులను ఎంచుకున్నాను. సర్వేలు నిర్వహించే వృత్తిపరమైన పద్ధతిలో కాకుండా సాధారణ చర్చ/చర్చతో సర్వే నిర్వహించబడింది.

సర్వే ఫలితాలు మరియు పాల్గొనేవారు పంచుకున్న అనుభవాల ఆధారంగా, దిగువ గ్రాఫ్‌లో చూపిన విధంగా నేను వలసదారుల జీవిత చక్రాన్ని నాలుగు విభిన్న సాధారణ దశలుగా (రూపాంతరం, స్థిరపడటం, పెరుగుదల మరియు బాధ) వర్గీకరించాను. ప్రతి వ్యక్తి జీవితం భిన్నంగా ఉంటుంది కాబట్టి చిత్రీకరించబడిన జీవిత చక్రం లేదా జీవన పరిస్థితులు ప్రతి NRIకి వర్తించకపోవచ్చు. ఇది కొంతమంది వ్యక్తులకు మారవచ్చు మరియు జీవిత సంఘటనలు దశల మధ్య అతివ్యాప్తి చెందవచ్చు. ఎక్కువ కాలం గ్రీన్ కార్డ్ నిరీక్షణ సమయం మరియు మారుతున్న ఇమ్మిగ్రేషన్ విధానాల కారణంగా USకి వచ్చే కొత్త NRIలకు ఇది పూర్తిగా భిన్నంగా ఉండవచ్చు.

ఇప్పుడు నేను ఈ దశలను సాధారణ జీవిత సంఘటనలతో వివరిస్తాను.

పరివర్తన దశ (21 నుండి 28 సంవత్సరాలు): ఇది యుఎస్ వీసా పొందిన తర్వాత భారతదేశం నుండి ప్రారంభమయ్యే ఉత్సాహ దశ. ఒకరు US సంస్కృతిని తెలుసుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తారు, USలోకి ప్రవేశించే ముందు మరియు తరువాత ఏమి చేయాలి మరియు అమెరికన్ డ్రీమ్‌గా జీవించడం ప్రారంభిస్తారు. తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలు సాధించిన ఈ గొప్ప విజయాన్ని చూసి గర్వపడుతున్నారు మరియు పెద్ద అంచనాలు మరియు ఆశలు పెట్టుకోవడం ప్రారంభిస్తారు. ఈ వార్తను ఇరుగుపొరుగు వారికి మరియు బంధువులకు పంచుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది మరియు వారి పిల్లవాడు ఇప్పటికే జీవితంలో విజయం సాధించినట్లుగా పెద్ద పార్టీని జరుపుకుంటారు. అతను/ఆమె తరాల సహజీవనాన్ని మరియు వారి కుటుంబాలలో ఐక్యతను విచ్ఛిన్నం చేశారనే అవగాహన లేకుండానే USకి చేరుకుంటారు. ఈ దశలో 40లు, 50లు లేదా 60ల తర్వాత USలో జీవితం ఎలా ఉంటుందో సాధారణంగా ఎవరూ ఆలోచించరు లేదా పట్టించుకోరు. అమెరికా యొక్క అత్యుత్తమ మౌలిక సదుపాయాలతో ఒకరు నిజంగా ఆశ్చర్యపోతారు మరియు దానిని ప్రేమించడం ప్రారంభిస్తారు. కొన్ని ఎక్కిళ్లతో అమెరికన్ లైఫ్ స్టైల్‌కి అలవాటు పడ్డాడు. కొంత డబ్బు సంపాదించడం ప్రారంభిస్తుంది మరియు పార్టీలు, షాపింగ్, వెకేషన్ ట్రిప్‌లు ఉంటాయి మరియు USలో జీవితం చాలా సౌకర్యంగా ఉంటుందని తెలుసుకుంటారు. కుటుంబ పోషణ కోసం భారతదేశానికి డబ్బును బదిలీ చేస్తుంది మరియు బంధువులు మరియు స్నేహితులతో మాట్లాడుతుంది మరియు అమెరికా గొప్పతనాన్ని పంచుకుంటుంది. తల్లిదండ్రులు వధువు/వరుడి కోసం వెతకడం ప్రారంభిస్తారు. అమెరికన్ కలలో జీవించడానికి గ్రీన్ కార్డ్ ప్రక్రియను ప్రారంభిస్తుంది.

NRIలు ఈ దశలో అమెరికన్ జీవితం తెచ్చిన ఉత్సాహం మరియు ఆనందంతో చాలా సంతోషంగా ఉన్నారు.

సెటిల్ ఫేజ్ (28 నుండి 40 సంవత్సరాలు): భారతదేశానికి రెండు పర్యటనల తర్వాత, వివాహం చేసుకున్నారు మరియు జీవిత భాగస్వామి US చేరుకుంటారు. దంపతులు వెకేషన్ ట్రిప్స్ మరియు పార్టీలతో ప్రారంభంలో చాలా సంతోషంగా ఉంటారు. బ్యాచిలర్‌గా జీవించడం కంటే ఖర్చులు ఎక్కువ అని గ్రహించాడు. మొదటి బిడ్డ వస్తుంది మరియు తల్లిదండ్రులు మరియు అత్తమామలు అమెరికాను సందర్శించారు. గ్రీన్ కార్డ్ ప్రక్రియలో పురోగతి, ఉద్యోగాలు మారడం మరియు కొత్త స్థానాలకు మారడం. రెండవ శిశువు వచ్చి, పిల్లలతో భారతదేశాన్ని సందర్శిస్తుంది. వారి తల్లిదండ్రులు భారతదేశంలో ఒంటరిగా ఉండటం సంతోషంగా లేరని గ్రహించారు. భారతదేశం గతంలో కంటే చాలా మారిందని మరియు చాలా ఖరీదైనదని కూడా తెలుసుకుంటాడు. వారు భారతదేశంలో సరిపోకపోవచ్చు మరియు భారతదేశం పిల్లలకు సరిగ్గా సరిపోదని భావిస్తారు. NRIలు సాధారణంగా తిరిగి వెళ్లే బ్యాకప్ ప్లాన్‌తో USలో స్థిరపడే మార్గంలో వెళ్లాలని నిర్ణయించుకుంటారు. టౌన్ హోమ్/కాండో కొనుగోలు చేసి లగ్జరీ కార్లకు మారారు. USలో ఒకే ఆదాయం నిజంగా నిలకడగా లేదని గ్రహించారు. భార్య ఇంట్లో విసుగు చెందకుండా ఉద్యోగం చేయాలని నిర్ణయించుకుంది. కాబట్టి ఆదాయం రెట్టింపు అవుతుంది, పొదుపు రెట్టింపు అవుతుంది కానీ ఒత్తిడి స్థాయిలు పెరుగుతాయి. గ్రీన్ కార్డ్ వస్తుంది మరియు వారు ఇమ్మిగ్రేషన్ సమస్యల నుండి రిలాక్స్ అవుతారు. చిన్న పిల్లలతో విహారయాత్రలు కష్టంగా మారతాయి

కాబట్టి పెద్ద విహారయాత్రలు ఉండవు.

కుటుంబ సంబంధాలు లేకపోవడం మరియు వృద్ధాప్యంలో ఉన్న తల్లిదండ్రులను చూసుకోలేకపోవడం వల్ల సంతోషం తగ్గిపోతుంది.

వృద్ధి దశ (40 నుండి 50 సంవత్సరాలు): వృత్తిలో పైకి ఎదుగుతారు, బాగా డబ్బు సంపాదించడం ప్రారంభిస్తారు, అలాగే స్టాక్స్ వంటి ఇతర ఆదాయ మార్గాల నుండి కూడా పెద్ద మొత్తంలో సంపాదించడం మొదలుపెడతారు. కొందరు స్టార్టప్ కంపెనీని లేదా ఏదైనా వ్యాపారాన్ని ప్రారంభించవచ్చు. సాధారణంగా పిల్లల పాఠశాల మరియు పాఠ్యేతర కార్యకలాపాలతో చాలా బిజీగా ఉంటారు. ఒకే కుటుంబం నివసించే ఇంటిని కొనుగోలు చేసి, ఆపై పెద్ద ఇంటికి మారతారు. పిల్లలు ఇప్పుడు పెద్దవారై ఉంటారు కాబట్టి విహారయాత్రలు తిరిగి వస్తాయి. తల్లిదండ్రులు అమెరికాలో ఉండటానికి ఇష్టపడనందున వారిని చూడటానికి రాలేకపోతారు. అలాగే తల్లిదండ్రుల ఆరోగ్యం ఒక పెద్ద ఆందోళనగా మారుతుంది. భారతదేశంలోని తల్లిదండ్రుల కోసం కొన్ని ఏర్పాట్లు చేస్తారు కానీ అవి ఎల్లప్పుడూ తాత్కాలికమే. భారతదేశంలోని తమ స్నేహితులు తమ కంటే ఎక్కువ డబ్బు సంపాదించారని కొందరు గ్రహిస్తారు. ఆరోగ్యంపై ఎక్కువ దృష్టి పెట్టాలని గ్రహించి, శరీరాన్ని ఫిట్‌గా ఉంచుకోవడానికి కొన్ని శారీరక కార్యకలాపాలను ప్రారంభిస్తారు.

చాలా మందికి ఇది అధిక ఆదాయం, అధిక పొదుపు మరియు అత్యంత విజయవంతమైన దశ (వృత్తిపరంగా), కానీ సంబంధాలు లేకపోవడం వల్ల సంతోషం మరింత తగ్గిపోతుంది.

కష్ట దశ (50 ఏళ్లు పైబడిన వారు): పిల్లలు సాధారణంగా ఉన్నత పాఠశాల విద్యను పూర్తి చేసి కళాశాలకు వెళ్తారు. పిల్లల కళాశాల చదువు కోసం పొదుపు అంతా ఖర్చైపోతుంది. పిల్లలు చదువు పూర్తి చేసి అమెరికాలోని వేరే చోట ఉద్యోగంలో చేరతారు. తల్లిదండ్రులకు, పిల్లలకు దూరంగా, ఒక పెద్ద ఇంట్లో దంపతులు ఒంటరిగా మిగిలిపోతారు. పిల్లల కారణంగా వారు తిరిగి వెళ్లడం గురించి ఆలోచించలేరు, పైగా భారతదేశంలో మొదటి నుండి అన్నీ ఏర్పాటు చేసుకోవడం చాలా కష్టమైన పనిగా అనిపిస్తుంది. వారు భారతదేశాన్ని సందర్శించినప్పుడల్లా, అమెరికాలో స్థిరపడటం వల్ల కుటుంబ సంబంధాలు మసకబారిపోయాయని స్పష్టంగా గమనిస్తారు. చాలా మంది, పిల్లలు మాధ్యమిక పాఠశాలలోకి ప్రవేశించేలోపు, స్థిరపడే దశలో తిరిగి వెళ్లాలనే ఆలోచనతో భారతదేశానికి తిరిగి వెళ్లడం, ఎదుగుదల దశలో ప్రారంభమైతే ఆదర్శవంతమైన పరిస్థితిగా భావించేవారు.

చాలా మంది "జీవితంలో మేము కోరుకున్నవన్నీ పొందాము, కానీ అన్ని సంబంధాలను కోల్పోయాము" అని వ్యక్తం చేశారు. కొంతమంది "జీవితంలో తరువాత వలస వెళ్లడం వల్ల కలిగే ప్రతికూలతలు లేదా ప్రభావాలు నాకు ముందే తెలిసి ఉంటే బాగుండేది" వంటి ఆందోళనను వ్యక్తం చేశారు.

తమను తాము తీరిక లేకుండా ఉంచుకోవడానికి, అలాగే సామాజిక గుర్తింపు కోసం సామాజిక మరియు సేవా కార్యక్రమాలలో లోతుగా పాల్గొనడం ప్రారంభిస్తారు. సాధారణంగా ఈ దశలో అమెరికన్ పౌరసత్వం తీసుకుంటారు, అయితే కొందరు ఎదుగుదల దశలోనే తీసుకుంటారు.

గృహ రుణం తీర్చడానికి 65 ఏళ్ల వయసు వరకు పనిచేసి, 65 ఏళ్ల వయసులో పదవీ విరమణ చేస్తారు. 65 ఏళ్ల తర్వాత ప్రభుత్వం నుండి సామాజిక భద్రత మరియు ఆరోగ్య సంరక్షణ ప్రయోజనాలు పొందడం ప్రారంభిస్తారు. కానీ తీరిక లేకుండా ఉండటానికి లేదా తెలియని ఖర్చుల కోసం కొంత అదనపు ఆదాయం సంపాదించడానికి వారు పదవీ విరమణ తర్వాత కూడా కొన్ని ఉద్యోగాలు చేస్తూనే ఉంటారు.

సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, జీవితం మొదట్లో సంతోషంగా ఉంటుంది, కానీ 50 ఏళ్ల తర్వాత ఆ సంతోషం క్రమంగా తగ్గిపోయి, జీవితంలో బాధలను తెస్తుంది. అమెరికాలోని భౌతికవాద సంస్కృతి మిమ్మల్ని వృత్తిపరంగా మరియు భౌతికంగా విజయవంతం చేస్తుంది, కానీ మీ జీవితాన్ని నిర్లక్ష్యం చేస్తుంది. ఈ అధ్యయనంలో ఒక ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే — అమెరికాకు వలస వచ్చిన వారిలో చాలా మందికి అమెరికాలోనే స్థిరపడాలనే ప్రణాళికలు లేవు మరియు స్థిరపడిన వారిలో చాలా మంది, "మేము తిరిగి వెళ్తామో లేదో మాకు ఖచ్చితంగా తెలియదు" అని చెప్పారు.

ప్రతి ఎన్నారై బయటి నుండి సంతోషంగా ఉన్న వ్యక్తిలా కనిపిస్తారు, కానీ ప్రతి ఒక్కరి హృదయంలో చెప్పడానికి ఒక చీకటి కోణం ఉంటుంది.

అమెరికాలో జీవితం వృత్తి, వలస ప్రక్రియ మరియు పిల్లల చుట్టూ తిరుగుతుంది. ఎన్నారైలు "తర్వాతి తరం పిల్లల కోసం తమ జీవితాన్ని త్యాగం" చేయడానికి మొగ్గు చూపుతారు. పిల్లలు చిన్న వయసులో ఉన్నందున జీవితం గురించి ఎలాంటి ఫిర్యాదులు లేకుండా సంతోషంగా కనిపిస్తారు; రెండవ తరం భారతీయ-అమెరికన్లకు స్నేహితులు ఉంటారు, కానీ కుటుంబ సంబంధాలు కూడా ఉండకపోవచ్చు కదా? అలాగైతే, 50 ఏళ్ల వయసు తర్వాత వాళ్లు కూడా అదే పరిస్థితిలో చిక్కుకుపోతారా? దీనిపై మరింత పరిశోధన అవసరం...

ఈ చిన్న వ్యాసం కోసం తమ జీవితంలోని లోతైన ఆలోచనలను వినయంగా పంచుకుని, భారతదేశానికి తిరిగి వెళ్లాలనే గట్టి నిర్ణయం తీసుకోవడంలో నాకు సహాయపడిన నా స్నేహితులకు, సహోద్యోగులకు మరియు సమాజంలోని పెద్దలకు ధన్యవాదాలు.

ఇది సహాయపడుతుందని ఆశిస్తున్నాను. ప్రతి ఒక్కరి అవసరాలు వేర్వేరుగా ఉంటాయి. కాబట్టి, ఇతర ఎన్నారైలు ఏమి చేస్తున్నారనే దానిపై కాకుండా, మీ సొంత అవసరాలు మరియు ప్రాధాన్యతల ఆధారంగా ఇక్కడే స్థిరపడాలా లేదా తిరిగి వెళ్లాలా అనే దానిపై గట్టి నిర్ణయం తీసుకోండి.

అప్‌డేట్: అద్భుతమైన స్పందన ఇచ్చిన క్వోరన్‌లకు ధన్యవాదాలు. ఈ పోస్ట్ వైరల్ అయ్యిందని నేను అనుకుంటున్నాను — ఒక్క రోజులో 97 వేల వీక్షణలు, 370 కోట్ల అప్‌వోట్లు మరియు దాదాపు 700 షేర్లు వచ్చాయి. చాలా మంది ఎన్నారైలు ఈ సందిగ్ధంలోనే ఉన్నారని ఇది స్పష్టంగా సూచిస్తుంది. ఇప్పటివరకు 101 వ్యాఖ్యలు వచ్చాయి, వాటిలో 80 సానుకూల స్పందనతో, 9 ప్రతికూల స్పందనతో మరియు 11 సానుకూలం లేదా ప్రతికూలం కాని స్పందనతో ఉన్నాయి. ఈ వ్యాఖ్యల నుండి నా పరిశీలనలు.

ప్రతికూల అభిప్రాయం వ్యక్తం చేసిన వారు అమెరికాలో ఇంకా పరివర్తన దశలో ఉన్నవారై ఉండవచ్చు లేదా భారతదేశంలోని కొందరు యువకులు (బహుశా అమెరికన్ డ్రీమ్‌తో ఉన్నవారు) అయి ఉండవచ్చు.

ఆసక్తికరంగా, ఇది కేవలం భారతీయులకే కాకుండా, ఇతర వలసదారులకు/ప్రవాసులకు కూడా వర్తిస్తుందని తేలింది.

వారిలో చాలామంది ఇది మొదటి తరం వలసదారులకు ఉన్న సమస్య అని అభిప్రాయపడ్డారు. తర్వాతి తరాలకు ఇలాంటి సమస్యలు ఉండవని తెలిపారు. దీనిపై మరింత పరిశోధన చేయవలసి ఉంది.

సానుకూల అభిప్రాయం వ్యక్తం చేసిన చాలామంది, భారతదేశంలో కూడా పరిస్థితి ఇలాగే ఉండవచ్చని భావించారు.

పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు శ్వేతా!
పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు శ్యామా!
పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు టిల్లూ

తండ్రి తన పిల్లలతో ఎలా ప్రవర్తించాలి | పేరెంటింగ్ చిట్కాలు (తెలుగులో) | DJ టిల్లు | సుమన్ టీవీ గ్రేట్ ఫాదర్ (SumanTV Great Father)

చైనాలో ఆకాశం ఎర్రగా మారింది.

నిన్న నేను ఒక పోలీస్ అధికారి (చాలా నిజాయితీపరుడైన అధికారి)తో ఉన్నాను.

"పబ్‌లలోకి మైనర్లను అనుమతిస్తున్నారు. కొన్ని పబ్‌లలో, ముఖ్యంగా వారాంతాల్లో, ముంబై నుండి అమ్మాయిలు పెద్ద సంఖ్యలో (వర్షపు చినుకుల్లా) వస్తుంటారు. దయచేసి కింది స్థాయి అధికారులకు కఠినమైన ఆదేశాలు ఇవ్వండి" అని అడిగాను. దానికి ఆయన, "నేను అలా ఆదేశాలు ఇస్తే, ఆ సమాచారం ముందుగా పబ్ నిర్వాహకులకే తెలిసిపోతుంది. అందుకే, నేనే స్వయంగా రంగంలోకి దిగుతాను (నేనే నేరుగా వెళ్లి చర్యలు తీసుకుంటాను)" అని చెప్పారు.

పెళ్లి ప్రతిపాదనను తిరస్కరించినందుకు ఒక యువతిని కాల్చి చంపారు.

తన ప్రేమను అంగీకరించనందుకు ఒక యువకుడు ఒక యువతిని చంపాడు.

పొరుగువారితో ప్రేమలో పడిన ఒక గృహిణి తన భర్తను హత్య చేసింది.

ఒక యువకుడు ఒక చిన్నారిపై అత్యాచారం చేశాడు.

ఒక వృద్ధుడు ఒక చిన్నారిపై అత్యాచారం చేశాడు.

భర్తను బలవంతంగా చూస్తుండగా ఒక మహిళపై సామూహిక అత్యాచార యత్నం జరిగింది.

విద్యార్థులు తమ ఉపాధ్యాయుడి కళ్లెదుటే తమ సహవిద్యార్థిని చంపారు.

ఒక భర్త తన భార్యను వ్యభిచారంలోకి బలవంతంగా నెట్టడం.

ఒక భార్య తన ప్రియుడితో ఉండటం కోసం తన భర్తను కట్టేయడం.

తన బంధువు వేరే కులానికి చెందిన అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకున్నందుకు ఒక మామ హత్య చేయడం.

తన తోబుట్టువు వేరే మతానికి చెందిన అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకున్నందుకు ఒక సోదరుడు ఆత్మహత్య చేసుకోవడం.

స్కూల్ బస్సులో బీరు దొరకడం.

నీళ్ల సీసాలో వోడ్కా.

తరగతి గదిలో ముద్దులు.

పాఠశాల ఆవరణలో లైంగిక కార్యకలాపాలు.

గ్రామంలో గంజాయి.

నగరంలో మత్తుపదార్థాలు.

మొబైల్ ఫోన్లలో అశ్లీల చిత్రాలు.

సినిమా థియేటర్‌లో 'KGF-2' ప్రదర్శన.

నడిరోడ్డుపై హత్య జరుగుతుండగా, చుట్టుపక్కల వారు వీడియోలు తీయడం.

ఇతరులు హింసకు లేదా దాడులకు గురవుతుంటే జనం ఉదాసీనంగా ఉండటం.

తెలుగు మాట్లాడే ప్రాంతాల్లో హింస, ఉన్మాదం పెరిగిపోతున్నాయి.

పరిస్థితి క్లిష్టమైన, ప్రమాదకరమైన స్థాయికి చేరుకుంది.

మొబైల్ ఫోన్లలో హింసాత్మక వీడియో గేమ్‌లు.

వెబ్ సిరీస్‌లలో లైంగిక వ్యామోహం మరియు నీచత్వం.

పద్నాలుగేళ్ల వయసులోనే నలుగురు ప్రియులు.

పదహారేళ్ల వయసులో రోజుకు ఐదు పెగ్గుల మద్యం సేవించడం.

మద్యపానంతో పాటు గంజాయి వాడకం.

రాత్రంతా మత్తులో ఉండటం; నిద్రలేవగానే మొబైల్ ఫోన్ అందుకోవడం.

నగ్న వీడియో చాట్‌ల ద్వారా జీవనోపాధి పొందుతున్న యువతి.

డ్రగ్స్ సరఫరా చేసి డబ్బు సంపాదిస్తున్న విద్యార్థి.

విచ్ఛిన్నమైన కుటుంబ వ్యవస్థ. నాశనమైన విద్య

టీఆర్పీ రేటింగ్స్ అనే బూటకపు ఆటలో చిక్కుకున్న టీవీ ఛానెళ్లు

రేపటి విజయం కోసం సంపదను పోగుచేస్తున్న రాజకీయ నాయకులు

దిశానిర్దేశం లేని పోలీసు బలగాలు

గుర్తించలేని గుర్తింపులేని మానవతావాదులు

ముందు వరుసలో హింస... నీడల్లో శృంగారం... ఒక వికృత, విపరీత దృశ్యం

హింస ఒక జీవన విధానంగా మారింది

కిందకు దిగుదాం... మరింత లోతుకు వెళ్దాం...

ముందుకు, ఎల్లప్పుడూ ముందుకు... అగాధంలోకి

టీకాలు వేయించుకున్న తర్వాత వృద్ధులు నశించిపోతున్నారు

ఈస్ట్రోజెన్, టెస్టోస్టెరాన్ ఉప్పెనతో మత్తులో ఉన్న యువత...

శృంగారం, హింస, శృంగారం, హింస—

"శృంగారం, శృంగారం, శృంగారం, శృంగారం!" అని అరుస్తూనే ఉండండి

ఒక భిన్నమైన ప్రపంచం, పూర్తిగా భిన్నమైన ప్రపంచం—

ఆ చీకటిమయమైన, కరోనా అనంతర పాతాళలోకం పిలుస్తోంది

కిందకి వెళ్దాం... వాటన్నింటినీ లాక్కెళ్దాం

మధ్యలో ఉన్న శూన్యంలోకి—మెలికలు తిరుగుతున్న, పురుగుల వంటి జీవుల బోలు గొయ్యిలోకి

జీవితం కేవలం మూడేళ్ళు—అక్కడే అసలైన థ్రిల్ ఉంది

ప్రపంచ వినాశనం వైపు

మానవ జనాభాలో సగభాగాన్ని నిర్మూలించడం వైపు—"తాత" గేట్స్ కలగన్న ఒక దృశ్యం

ఒక కొత్త ప్రపంచానికి మార్గం సుగమం చేయడానికి—2030 నాటికి రోబోల యుగం

ఒక దీనమైన, అస్తవ్యస్తమైన గుంపు—

తమ అంతం వైపు దూసుకుపోతున్న, ఉన్మాదంతో వినాశనానికి గురైన ప్రజలు...

వెళ్దాం, వెళ్దాం... అట్టడుగుకు... ఇంకా లోతుగా, లోతుగా, లోతుగా, లోతుగా, ఇంకా లోతుగా

శ్రీ శ్రీ మరియు గజ్జల మల్లారెడ్డి గారికి క్షమాపణలతో

వాసిరెడ్డి అమర్‌నాథ్

లంకా దహనం. ఈసారి, మనవారే ఆంజనేయుడి పాత్రను పోషిస్తున్నారు.

శ్వేత, శ్యామ గాఢ నిద్రలో ఉన్నారు.

కొన్ని నెలల విరామం తర్వాత, నిన్న నేను ఒక కరోనా కేసును చూశాను.

ఒక కుటుంబం. గత వారం షిర్డీకి వెళ్లొచ్చారు. తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, శరీరం నీరసంగా అనిపించడంతో కరోనా పరీక్ష చేయించుకున్నారు. పరీక్షలో అందరికీ కరోనా పాజిటివ్‌గా తేలింది.

వీరి CT విలువలు 17 నుండి 19 మధ్య ఉన్నాయి. అంటే వైరల్ లోడ్ ఎక్కువగా ఉందని అర్థం. రెండో వేవ్ సమయంలో ఇది ప్రమాదకర సంకేతం.

కుటుంబంలోని పిల్లలిద్దరికీ కనీసం జలుబు కూడా లేదు, ఒళ్లు నొప్పులు కూడా లేవు. కేవలం అనుమానంతో పరీక్ష చేయించుకుంటే, వారికి కరోనా సోకినట్లు తెలిసింది. ఇక తల్లిదండ్రులకు మాత్రం కొంచెం ఒళ్లు నొప్పులు ఉన్నాయి.

ఏమీ ఆందోళన చెందకండి. పరీక్ష చేయించుకోవాల్సిన అవసరం కూడా లేదు. ఒకవేళ అనుమానంగా అనిపిస్తే, నాలుగు రోజుల పాటు విటమిన్ బి, సి, డి మరియు జింక్ మాత్రలు వేసుకోండి.

విషయం ఇంతే—జలుబు కూడా లేదు, ఒకటి రెండు రోజులు ఒళ్లు నొప్పులు ఉంటాయి, అంతే. కరోనా గురించి ప్రస్తుత పరిస్థితి ఇది.

ఇక, ఫార్మసీల వారు దీనిని ఆసరాగా చేసుకుని సొమ్ము చేసుకుంటున్నారనే విషయం అందరికీ తెలిసిందే.

నిజం చెప్పాలంటే, ఈ పరీక్షలు అనవసరం. ఒకవేళ మీరు పరీక్ష చేయించుకుంటే, మీకు కూడా పాజిటివ్ వచ్చే అవకాశం ఉంది (ఈ సందేశాన్ని చదువుతున్న వారిలో కనీసం 20 శాతం మందికి ఇలా జరగవచ్చు). ఇది వస్తుంది... మళ్ళీ వెళ్ళిపోతుంది.

కరోనా విషయంలో ఇదే ఇప్పుడు సాధారణ ప్రక్రియ, మిత్రమా!

నేటి సమాజ పరిస్థితి!

ఆమెపై ఏదో దుష్టశక్తి ఆవహించిందని నమ్మి, అందరూ ఆమెను వెలివేశారు.

ఆమె తల్లిదండ్రులు సహాయం కోసం ఆమెను చాలామంది దగ్గరకు తీసుకెళ్లారు, అంతేకాదు ఆమె చికిత్స కోసం లక్ష రూపాయలను కూడా కేటాయించారు. (దీని గురించి నేను ఒక వీడియో కూడా పోస్ట్ చేశాను—గుర్తుందా?) ఆ అమ్మాయికి సంబంధించిన తాజా అప్‌డేట్ ఇక్కడ ఉంది.

షాంఘైలో విధించిన లాక్‌డౌన్, అమెరికా మరియు ఐరోపా దేశాల వంటి పాశ్చాత్య దేశాల ఆర్థిక వ్యవస్థలను దెబ్బతీయడానికి చైనా పన్నిన కుట్రనా?

ఒక దేశంలో విధించిన లాక్‌డౌన్ ఇతర దేశాల ఆర్థిక వ్యవస్థలకు ఎలా హాని కలిగిస్తుందని మీరు ప్రశ్నించవచ్చు, కదా? నిజానికి, అనేక ప్రధాన పాశ్చాత్య సంస్థలు షాంఘైలో భారీగా పెట్టుబడులు పెట్టాయి; వాటి కార్యకలాపాలు ఈ నగరంతో విడదీయలేనంతగా ముడిపడి ఉన్నాయి. దీన్ని ఇలా అర్థం చేసుకోండి: మీ ఇంట్లోని ఒక వ్యక్తి పొరుగువారి ఇంట్లో ఉంటున్నాడనుకుందాం—ఒకవేళ ఆ పొరుగువారు వంట చేయకపోతే, ఇబ్బంది పడేది ఎవరు? ఆ పొరుగువారే కదా! ప్రస్తుతం షాంఘైలో మాత్రమే లాక్‌డౌన్ ఉంది; చైనాలోని మిగిలిన ప్రాంతాల్లో ఆర్థిక కార్యకలాపాలు యథావిధిగా కొనసాగుతున్నాయి మరియు ప్రభుత్వానికి పన్ను ఆదాయం కూడా అందుతోంది. కాబట్టి, షాంఘై ప్రజలకు ఆహారం వంటి నిత్యావసరాలను అందించే స్థితిలో ప్రభుత్వం ఉంది.

కంచర్ల వెంకటరమణ గారు,

భక్త రామదాసు యొక్క పదకొండవ తరానికి చెందిన వారసుడు, మరుసటి రోజు నన్ను కలుసుకున్నాడు మరియు ఆప్యాయత సూచనగా, నాకు *తీర్థం* మరియు *ప్రసాదం*తో పాటు శాలువాను బహుకరించారు. ధన్యవాదాలు వెంకటరమణ గారూ.

నేను పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేట్ చదువుతున్న రోజుల్లో యండమూరి వీరేంద్రనాథ్ గారి నవలలను చదివేవాడిని.

నేను ఎస్.వి. యూనివర్సిటీ క్యాంపస్‌లో ఉన్నప్పుడు, పక్కనే ఉన్న వెటర్నరీ కాలేజీ విద్యార్థి సంఘం ఆహ్వానం మేరకు ఆయన అక్కడికి వచ్చారు. అప్పుడు నేను ఆయన ప్రసంగానికి హాజరయ్యాను—ఆ ఒక్కసారి మాత్రమే నేను ఆయనను ప్రత్యక్షంగా చూడటం జరిగింది.

ఆ వయసులో, నా స్నేహితులు ఎవరైనా ఆయనను విమర్శిస్తే అస్సలు సహించేవాడిని కాదు. (వాస్తవానికి, భిన్నాభిప్రాయాలు ఉండటం సహజం, నిర్మాణాత్మక విమర్శ ఆరోగ్యకరమే; కానీ జీవితంలోని ఆ దశలో అటువంటి పరిణతి ఉండటం అరుదు కదా!)

కొద్దిసేపటి క్రితమే, యండమూరి గారు నాకు 'ఫ్రెండ్ రిక్వెస్ట్' పంపారు. నా ఫ్రెండ్ లిస్ట్ నిండిపోయి ఉన్నప్పటికీ, అందులో యాక్టివ్‌గా లేని ఒకరిని తొలగించి, ఆయన అభ్యర్థనను అంగీకరించాను.

యండమూరి గారి రచనల ద్వారానే నాకు బి.వి. పట్టాభిరామ్ గారు పరిచయమయ్యారు; ఆయన తర్వాత నాకు మంచి స్నేహితుడిగా మారారు. అలాగే, "హిప్నోటిజం" (hypnotism), "న్యూరో-లింగ్విస్టిక్ ప్రోగ్రామింగ్" (NLP) వంటి పదాల గురించి కూడా నేను ఆయన రచనల ద్వారానే మొదటిసారి తెలుసుకున్నాను.

ఒకప్పుడు నేను ఎంతో అభిమానించిన రచయిత నాకు స్వయంగా ఫ్రెండ్ రిక్వెస్ట్ పంపడం నాకు చాలా సంతోషాన్ని ఇచ్చింది.

ధన్యవాదాలు, యండమూరి గారు. మీకు స్వాగతం!

మాతృ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.

మదర్స్ డే ప్రత్యేక కథనం: నాన్న పుట్టినరోజును మనం ఎందుకు జరుపుకోకూడదు? - సుమన్ టీవీ 'గ్రేట్ ఫాదర్'

ముందుకు సాగుతూ, వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా!

వెంకటరమణ ఆర్&బి విభాగంలో ఎగ్జిక్యూటివ్ ఇంజనీర్. ఆయన భార్య ప్రభావతి గృహిణి మరియు ఇన్‌ఫ్లుయెన్సర్. వారికి ఆనంద్, అమృత అనే ఇద్దరు పిల్లలు.

వారు ఒక అద్భుతమైన కుటుంబం—ఒకరికొకరు నిజంగా అంకితభావం గల దంపతులు! ఇద్దరు పిల్లలూ చదువులో చాలా ప్రతిభావంతులు; మొదట ఆనంద్, ఆ తర్వాత అమృత, ప్రతిష్టాత్మక ఇంజనీరింగ్ కళాశాలల్లో సీట్లు సంపాదించారు. ఇంజనీరింగ్ కళాశాలల్లోని కొంతమంది విద్యార్థులు మాదకద్రవ్యాల ఉచ్చులో పడతారని వెంకటరమణకు బాగా తెలుసు, మరియు తన పిల్లలు కూడా దారి తప్పిపోతారేమోనని ఆయన ఆందోళన చెందేవారు. "ప్రేమ వ్యవహారాలు, మద్యం, మాదకద్రవ్యాలు—ఇవేవీ మంచివి కావు. నేను నిజాయితీతో కూడిన వృత్తి జీవితాన్ని గడుపుతున్నాను, పెద్దగా సంపదను కూడబెట్టలేదు; మీ చదువే మీ నిజమైన భవిష్యత్తు!" అని ఆయన తరచుగా వారితో చెప్పేవారు. ప్రభావతి కూడా ఇదే భావాలను పిల్లలకు పునరుద్ఘాటించేవారు.

ఆనంద్ మరియు అమృత ఇద్దరూ తమ ఇంజనీరింగ్ డిగ్రీలను పూర్తి చేసి, అమెరికాలో పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేట్ చదువులు అభ్యసించారు. ఈ రెండు సందర్భాలలోనూ, వెంకటరమణ తన స్నేహితులు మరియు పొరుగువారి కోసం ఇంట్లో వేడుకలు నిర్వహించారు. అదృష్టం నిజంగా ఆ దంపతులను వరించింది; వారి పిల్లల విద్యావిషయక విజయాలను, వారు అమెరికాకు వెళ్లడాన్ని అందరూ ప్రశంసించినప్పుడు వారు ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయారు.

పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేట్ చదువులు పూర్తి చేశాక, ఆనంద్, అమృత అమెరికాలో ఉద్యోగాలు సంపాదించారు—ఒకరు టెక్సాస్‌లో, మరొకరు న్యూజెర్సీలో స్థిరపడ్డారు. వెంకటరమణ ఇద్దరికీ తగిన సంబంధాలు చూసి, ఘనంగా పెళ్లిళ్లు జరిపించారు. "ఈ రోజుల్లో యువత తరచుగా 'ప్రేమ వ్యవహారాలు' లాంటి వాటిలో చిక్కుకుని, తమ తల్లిదండ్రులకు అవమానం తెస్తున్నారు. కానీ నా పిల్లలు మాత్రం మన సంప్రదాయాలను ఎంతో చక్కగా నిలబెట్టారు," అని ఆయన గర్వంతో ఉప్పొంగిపోతూ అనుకున్నారు. "అవును, మనం వాళ్లను పెంచిన తీరుకు ఇదే నిదర్శనం, కాదా?" అని ప్రభావతి వ్యాఖ్యానించింది.

వెంకటరమణ అప్పటి నుంచి పదవీ విరమణ చేశారు. ఆయన పదవీ విరమణకు ముందు, ఆ దంపతులు సంవత్సరానికి ఒకసారి అమెరికా వెళ్లి, తమ పిల్లలతో రెండు మూడు నెలలు గడిపేవారు. గర్భధారణ సమయంలో కూతురు, కోడలి బాగోగులు చూసుకోవడం, మనవళ్లను సంరక్షించడం, కోకాపేట్‌లోని తమ విల్లాను నిర్వహించడం, కొడుకు పంపిన డబ్బుతో గాంధీపేట్ సమీపంలోని ప్లాట్లలో పెట్టుబడి పెట్టడం వంటి పనులతో వారి పదవీ విరమణ సంవత్సరాలు చురుకైన, ఉత్సాహభరితమైన శక్తితో నిండిపోయాయి. దేవుడు నాపై ఎంత దయ చూపాడు! "నా కుటుంబ జీవితం ఎటువంటి ఒత్తిళ్లు లేకుండా సాగిపోతోంది. ఇప్పుడు రిటైర్మెంట్ జీవితం కూడా హాయిగానే ఉంది" అని వెంకట రమణ తరచుగా చెబుతుంటారు.

వారి కుమారుడు, కుమార్తె తమ పిల్లలతో కలిసి ఏడాదికి ఒకసారి భారతదేశానికి వస్తుంటారు. ఆ వారం, పది రోజులు ఇల్లంతా సందడిగా, కోలాహలంగా ఉంటుంది. మిగిలిన సమయం వారు అమెరికాలో ఉంటారు; ఆ సమయంలో వాట్సాప్, స్కైప్ వీడియో కాల్స్ ద్వారా కబుర్లు చెప్పుకుంటారు.

ఈ దంపతుల అరవై ఏళ్ల వయసులో, స్కైప్ కాల్స్, ముద్దులు పలకరింపులే వారి అనుబంధానికి చిహ్నాలుగా మారాయి.

కోవిడ్ రాకతో పరిస్థితి మారింది. అమెరికా వెళ్లే అవకాశం లేకపోయింది. దంపతులిద్దరూ ఇంటికే పరిమితమయ్యారు. కుమారుడు, కుమార్తె క్రమం తప్పకుండా వీడియో కాల్స్ చేసేవారు. "మాస్క్ ధరించండి, బయటకు వెళ్లకండి" అని పదేపదే హెచ్చరించేవారు. తన పిల్లలకు తనపై ఇంత ప్రేమ ఉందా అని వెంకట రమణ ఎంతో మురిసిపోయేవారు.

ఇప్పుడు మనవళ్లు, మునిమనవళ్లు ఎనిమిది నుండి పది ఏళ్ల వయసులో ఉన్నారు. చిన్నప్పుడు తాతయ్యను ఎంతో ఆప్యాయంగా పిలిచేవారు. కానీ ఇప్పుడు, ఎన్నిసార్లు పిలిచినా వారు కనిపించరు. "ఆన్‌లైన్ క్లాసుల్లో ఉన్నారు" అని ఒకసారి, "స్నేహితులతో ఆడుకుంటున్నారు" అని మరోసారి సమాధానాలు వస్తుంటాయి.

ఒకసారి అమృత తన తల్లితో ఇలా అంది: "అమ్మా, ఏమీ అనుకోవద్దు.. నీతో మాట్లాడటం సంయుక్తకు విసుగ్గా అనిపిస్తోంది. నువ్వు పదేపదే 'బాగున్నావా? ఏం చేస్తున్నావు? అన్నం తిన్నావా? చదువు బాగా చదువుతున్నావా?' అని అడుగుతుంటావు. అవే పాత ప్రశ్నలు, అవే పాత సమాధానాలు! దీనివల్ల విసుగు పుడుతోంది. పైగా, నీకు ఇంగ్లీష్ సరిగ్గా రాదు. నాన్న మాట్లాడేటప్పుడు ఆయన యాస చూసి పిల్లలు నవ్వుకుంటున్నారు. నేను కోప్పడితే, వాళ్లు తిరిగి నన్నే తిడుతున్నారు; పైగా '1098కి (చైల్డ్ హెల్ప్‌లైన్) ఫోన్ చేస్తాం' అని బెదిరిస్తున్నారు. 'మేము ఇండియాకు రాము, ఇక్కడే ఉంటాం. మీరే వెళ్ళిపోండి' అని అంటున్నారమ్మా. ఆనంద్ కూడా చాలా బాధపడుతున్నాడు, కానీ నీకు ఎలా చెప్పాలో అర్థం కాలేదు."

ఈ మాటలు విని ఆ తల్లి మనసు ముక్కలైపోయింది. రాత్రి భోజన సమయంలో భర్తతో ఈ విషయం చెప్పి, ఆమె కన్నీటి పర్యంతమైంది. "పిచ్చివాడిలా ప్రవర్తించకు! మన పిల్లలు మనకు ఏం అన్యాయం చేశారు? వారు మనల్ని ఎంత బాగా చూసుకుంటున్నారు! ఇక మన మనవళ్ల విషయానికొస్తే, వాళ్లు ఇంకా చిన్న పిల్లలు, అమాయకులు! వాళ్లు పుట్టి పెరిగింది అక్కడే; వాళ్లకేం తెలుసు పాపం? మహమ్మారి మొదలైనప్పటి నుండి మనం ఇన్నాళ్లూ కలిసి ఉన్నాం కదా. ఇప్పుడు పరిస్థితి అదుపులోకి వచ్చింది కాబట్టి, అమెరికాకు వెళ్దాం పద. అంతా సర్దుకుంటుంది," అని తన భార్యకు ధైర్యం చెబుతూ, ప్రయాణ ఏర్పాట్లు చేశాడు ఆయన.

24 గంటల సుదీర్ఘ ప్రయాణం—ఈ క్రమంలో వారి ఆరోగ్యం గతంలో ఉన్నంత దృఢంగా లేకపోవడంతో ఇబ్బందులు ఎదురయ్యాయి—చివరికి అమెరికా చేరుకున్న వెంకటరమణ, ఆయన భార్య అక్కడ ఒక రకంగా 'బంధీలు'గా మారిపోయారు; వారు నేరుగా ఆసుపత్రిలో చేరాల్సి వచ్చింది. వారి కుమారుడు వారి చికిత్స కోసం చాలా డబ్బు ఖర్చు చేయాల్సి వచ్చింది.

అమెరికాలో ఉన్న సమయంలో, వారు కోవిడ్-19 వ్యాక్సిన్ రెండు డోసులు తీసుకున్నారు. ఆ తర్వాత తిరిగి భారతదేశానికి వచ్చారు. అప్పటి నుండి వెంకటరమణ, ఆయన భార్య ఇద్దరి ఆరోగ్యం క్షీణించడం మొదలైంది. వెంకటరమణకు జ్ఞాపకశక్తి తగ్గడం మొదలైంది; ఏదైనా పని చేద్దామని బయలుదేరి, చివరకు పూర్తిగా వేరే ఏదో పని చేస్తుంటారు—ఆయన...

ఏ విషయాలూ గుర్తుకు రావడం లేదు. కేవలం రెండు వారాల్లోనే ఇంతటి తీవ్రమైన మార్పు ఎలా వచ్చిందో అర్థం కావడం లేదు. ఇది వృద్ధాప్య ప్రభావమా? సుదూర ప్రయాణమా? జెట్ లాగ్ (కాలమాన మార్పుల వల్ల కలిగే అలసట)? లేక వ్యాక్సిన్ వల్ల కలిగిన దుష్ప్రభావమా? ఆయన భార్య నడుము నొప్పితో బాధపడుతున్నారు, కూర్చున్నప్పుడు కాళ్లు వాచిపోతున్నాయి, కనీసం ఒక గ్లాసు నీళ్లు తాగినా కడుపు ఉబ్బరంగా తయారవుతోందని ఆమె చెబుతున్నారు. ఇద్దరి ఆరోగ్యం ఒక్కసారిగా, ఇలా ఎలా క్షీణించింది?

వారు అనేక ఆసుపత్రులకు వెళ్లారు, రకరకాల మందులు వాడారు—కానీ వాటి వల్ల మరిన్ని దుష్ప్రభావాలే తప్ప, ఆరోగ్యం మెరుగుపడలేదు; పైగా రోజురోజుకూ క్షీణిస్తూనే ఉంది.

ఇప్పుడు వెంకటరమణ, ఆయన భార్య భయాందోళనలకు లోనయ్యారు. జీవితంలో మొదటిసారిగా వారు పూర్తిగా ఒంటరివారమనే భావనకు గురయ్యారు. వారి కుమారుడు ఫోన్ చేసి ఇలా అన్నాడు, "మనం వృద్ధులమవుతున్నాం..."

"అమ్మా, మీరు కూర్చున్నప్పుడు లేవకండి. ఏం చేస్తున్నానో నాకే అర్థం కావడం లేదు. ఓపిక నశిస్తోంది. మేము అక్కడికి వచ్చి స్థిరపడతాం. నిజానికి, 24 గంటల ప్రయాణం చేసే ఓపిక నాకు లేదు, కానీ ఎలాగైనా వస్తాను," అని అతను చెప్పాడు.

అమెరికాలో ఉన్న ఆనంద్.. చాలా సున్నితమైన మనసున్న వ్యక్తి. తల్లిదండ్రులంటే అతనికి ఎంతో ప్రేమ, గౌరవం. వారు వృద్ధాప్యంలోకి అడుగుపెడుతున్నారు, వారికి తోడు కావాలి, సహాయం కావాలి. కానీ, అతనికి సెలవులు దొరికే అవకాశం లేదు. ఒకవేళ సెలవు తీసుకున్నా, అది చాలా కష్టమైన పని. వృద్ధాప్యంలో ఉన్న తల్లిదండ్రులను చూసుకోలేకపోతున్నాననే బాధ, తనపైనే కోపం అతన్ని వేధిస్తున్నాయి! కానీ అతను ఏం చేయగలడు? ఉన్నత చదువుల కోసం అమెరికాకు వచ్చి, ఉద్యోగం సంపాదించుకున్నప్పుడు, తను తీసుకున్న ఆ నిర్ణయం ఇలాంటి పరిస్థితికి దారితీస్తుందని అతను ఊహించలేదు. ఇప్పుడు అతను భారతదేశానికి వెళ్లి అక్కడ స్థిరపడటం సాధ్యం కాదు. అక్కడ ఉద్యోగం దొరకవచ్చు, కానీ ఇక్కడి పని సంస్కృతికి అలవాటు పడిన అతను, అక్కడ ఇమడలేడు. ఏదైనా నిర్ణయం తీసుకోవాలని అనుకుంటే, పిల్లలు అస్సలు అంగీకరించరు. "మేము వారం రోజుల పర్యటన కోసం కూడా రాము... ఇక్కడ ఎండలు ఎక్కువ, కాలుష్యం ఉంది, పైగా విసుగ్గా ఉంటుంది" అని వారు అంటున్నారు. ఒకవేళ భారతదేశానికి పూర్తిగా తిరిగి వచ్చేయాలని నిర్ణయించుకుంటే, దానికి అభ్యంతరం లేదు. కానీ, తల్లిదండ్రులను ఇక్కడికి తీసుకువస్తే, వారు అనారోగ్యానికి గురై ఆసుపత్రి పాలవుతున్నారు. ఆరోగ్య బీమా లేకపోవడంతో, గతసారి ఆసుపత్రి బిల్లులు చెల్లించడానికి అప్పు చేయాల్సి వచ్చింది. పిల్లల పాఠశాల విద్య ఉచితమే అయినా, వారి కళాశాల చదువుల కోసం చాలా డబ్బు అవసరమవుతుంది. అప్పు తీర్చడానికి కట్టే నెలవారీ వాయిదాల భారం కూడా ఎక్కువగా ఉంది. తల్లిదండ్రులను ఏదైనా మంచి వృద్ధాశ్రమంలో చేర్పించాల్సి వస్తుందేమోనని అనిపిస్తోంది... కానీ, ఆ మాట వారికి ఎలా చెప్పాలో తెలియక భయపడుతున్నాడు. ఏం చేయాలో అర్థం కాక, ఆనంద్ సోఫాలో అలాగే కూర్చుండిపోయాడు.

అంతలో కొడుకు దగ్గరకు వచ్చి, "నాన్నా... ఏమైంది? ఎందుకు ఏడుస్తున్నారు?" అని అడిగాడు.

ఆనంద్ మనసులో ఇలా అనుకున్నాడు, "దేవుడా! నేను బాగా చదువుకోవడం నా తప్పా? అమెరికాలో ఉద్యోగం సంపాదించుకోవడం నా తప్పా? నా తల్లిదండ్రులను, నా పిల్లలను ప్రేమించడం నా తప్పా? అస్సలు కాదు! మరి వీటన్నింటికీ నేను ఎందుకు శిక్ష అనుభవిస్తున్నాను?" ఇటు భారతదేశంలో, వెంకటరమణ ఇలా ఆలోచిస్తున్నారు: "ఒకప్పుడు నేను చాలా అదృష్టవంతుడినని అనుకున్నాను. నా పిల్లల చదువులు, అమెరికాలోని విశ్వవిద్యాలయాల్లో వారికి ప్రవేశం లభించడం, ఉద్యోగాలు, వివాహాలు—ఇవన్నీ ఒక కలలా, ఎంత పరిపూర్ణంగా జరిగాయంటే, ఇతరులకు అసూయ కలిగించేలా ఉండేవి! జీవితాంతం సంతోషంగా గడపాలని మాత్రమే కోరుకున్నాను. కానీ, నా జీవిత చరమాంకం ఇలా ఎందుకు తయారైంది? తోడు ఎవరూ లేరు, పక్కన ఎవరూ లేరు—కేవలం జీతం తీసుకునే సహాయకులు మాత్రమే ఉన్నారు. వారు ఉన్న మాట నిజమే, కానీ అందులో ఆప్యాయత, అనురాగం, ప్రేమ ఎక్కడ ఉన్నాయి? అక్కడ కేవలం శూన్యం, తీవ్రమైన వేదన మాత్రమే ఉన్నాయి—దీనిని ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో కూడా నాకు తెలియడం లేదు. నా పిల్లలకు మంచి విద్యను అందించడం తప్పా? వారు విజయం సాధించి, అమెరికాలో స్థిరపడినప్పుడు సంతోషపడటం తప్పా? ఒక మధ్యతరగతి తల్లిదండ్రుడిగా నేను ఎలా ఆలోచిస్తానో అలాగే ఆలోచించాను; ఒక తండ్రిగా నా బాధ్యతలను నెరవేర్చాను. నా కొడుకు బంగారం లాంటివాడు, నా కూతురు అమూల్యమైన రత్నం లాంటిది—ఇప్పటికీ వారు మమ్మల్ని ఎంతో ప్రేమిస్తారు. ఇందులో ఎవరి తప్పు లేదు! మరి, నా జీవిత చివరి దశలో నాకు ఇలాంటి శిక్ష ఎందుకు పడుతోంది?"

ప్రేమించడం నేరమా?

ఇందులో ఎవరి తప్పు లేకపోయినా, తల్లిదండ్రులు మరియు పిల్లలు ఇద్దరూ ఈ శిక్షను అనుభవించాల్సి వస్తోంది. ఎందుకు? ప్రేమించడం నేరమా? భారతదేశంలోనే ఉండి కూడా, తమ తల్లిదండ్రుల పట్ల ఏమాత్రం బాధ్యత లేకుండా, ఎటువంటి చింత లేకుండా జీవించే పిల్లలు ఎంతోమంది ఉన్నారు.

కానీ మన కథలో, ఆనంద్ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటున్నాడు. అతని తండ్రి వెంకటరమణ కూడా కన్నీరు మున్నీరవుతున్నారు. అమృత, ప్రభావతిల పరిస్థితి కూడా అంతే. కేవలం హృదయం ఉన్నందుకే వారు ఇలా శిక్షించబడాలా? హృదయం ఉన్నవారికి సంతోషం లేదా? ఈ కథలో నలుగురు పాత్రలు ఉన్నాయి. నిజ జీవితంలో ఇలాంటి వారు లక్షలాది మంది ఉన్నారు. ఈ సమస్యలకు పరిష్కారం ఏమిటి? ఆలోచించండి. చర్చించండి.

రెండు వారాల క్రితం, ఫేస్‌బుక్‌లో పరిచయమున్న ఒక వ్యక్తి మెసెంజర్‌లో నన్ను సంప్రదించారు. తప్పుదారి పడుతున్న తన బంధువుల అబ్బాయికి కౌన్సెలింగ్ ఇవ్వగలరా అని అడిగారు.

నా బిజీ షెడ్యూల్ వల్ల అప్పుడు వీలుపడలేదు, కానీ చివరకు నిన్నటి కోసం ఒక అపాయింట్‌మెంట్ ఖరారు చేశాను.

నిన్న:

ఆ వ్యక్తి ముందుగా వచ్చి, ఆ అబ్బాయి గురించి కొన్ని వివరాలు చెప్పారు: "వాడు ఇంటర్మీడియట్ సెకండ్ ఇయర్ చదువుతున్నాడు. వాళ్ల నాన్న ఒక కాలేజీ ప్రిన్సిపాల్, కుటుంబానికి ఐదు నుండి పది కోట్ల రూపాయల ఆస్తులు ఉన్నాయి. ఫస్ట్ ఇయర్‌లో వాడికి 50% మార్కులు వచ్చాయి. ప్రస్తుతం వాడికి నలుగురు గర్ల్‌ఫ్రెండ్స్ ఉన్నారు, పైగా మద్యం తాగే అలవాటు కూడా ఉంది. మేము వాడిని చాలా మంది సైకియాట్రిస్టుల దగ్గరకు తీసుకెళ్లాం, కానీ వాడు వాళ్లందరినీ తెలివిగా బురిడీ కొట్టిస్తాడు—తను చాలా మంచివాడినని, తనకేమీ సమస్య లేదని వాళ్లను నమ్మిస్తాడు. చివరకు ఆ డాక్టర్లే ​​మమ్మల్ని, 'ఇంత మంచి అబ్బాయిని ఎందుకు ఇక్కడికి తీసుకువచ్చారు?' అని అడిగే పరిస్థితి వస్తుంది. ఒకసారి వాడు బ్లేడుతో తన చేతిని కోసుకున్నాడు కూడా!"

నేను ఆ వ్యక్తితో, "మీరు బయట వేచి ఉండండి, ఆ అబ్బాయిని లోపలికి పంపండి" అని చెప్పాను.

ఆ అబ్బాయి...

చూడటానికి సన్నగా, కళ్లద్దాలు పెట్టుకుని, చాలా తెలివైనవాడిగా, అమాయకుడిగా కనిపించాడు. అచ్చం తమిళ నటుడు ధనుష్‌లా ఉన్నాడు.

ఇప్పటికే కొన్నిసార్లు కౌన్సెలింగ్‌కు వెళ్లిన అనుభవం ఉండటంతో, నేను కూడా "మద్యం తాగడం మంచిది కాదు" అనో, "ఇది చదువుకోవాల్సిన వయసు, చదువు మీద దృష్టి పెట్టు" అనో చెబుతానని వాడు ఊహించి ఉంటాడు. వ్యాధికి తగ్గట్టే కదా మందు ఇవ్వాలి—అంటే, ఎక్కడైతే వాత పెట్టాలో అక్కడ కచ్చితంగా పెట్టాలి కదా! తను సరైన దారిలోనే ఉన్నానని నమ్ముతూ, ఇలాంటి 'సైకాలజిస్ట్ అంకుల్స్' చెప్పే నీతి బోధనలను ఏమాత్రం పట్టించుకోని వ్యక్తిని ఎలా డీల్ చేయాలా అని ఆలోచించాను. నాకు ఏం చేయాలో తెలుసు, అందుకే నాదైన పద్ధతిలో మొదలుపెట్టాను.

"నీ పేరేంటి?"

సమాధానం వచ్చింది.

నా ఆట మొదలైంది!

"ఏయ్! నిన్ను ఒక పబ్ దగ్గర చాలాసార్లు చూశాను కదా."

"ఆ పబ్ దగ్గరా? నేను అక్కడికి ఒకటి రెండు సార్లు మాత్రమే వెళ్లాను. బహుశా మీరు నన్ను వేరే చోట చూసి ఉంటారేమో?" అని చెబుతూ, తను తరచుగా వెళ్లే మరికొన్ని పబ్‌ల పేర్లను గర్వంగా చెప్పాడు.

వాడు మెల్లగా నా ఉచ్చులో పడుతున్నాడు. అతనిని అదే మానసిక స్థితిలో ఉంచుతూ, నేను ఇలా కొనసాగించాను...

"అవునా, అలాగా? బహుశా... సరిగ్గా గుర్తులేదు కానీ, ఒకసారి నువ్వు డ్యాన్స్ చేయడం చూశాను. అప్పుడు కొంచెం తూలుతున్నట్లు అనిపించినా, అంతా నీ అదుపులోనే ఉన్నట్లుంది! సాధారణంగా ఎన్ని పెగ్గులు లాగిస్తుంటావు?"

ఆ కుర్రాడు చాలా ఉత్సాహపడ్డాడు—తాను ఏదో నీతి బోధ వినాల్సి వస్తుందని అనుకున్నాడు, కానీ ఈ 'అంకుల్' తనతో చాలా సరదాగా, సాధారణంగా మాట్లాడుతుండటంతో వాడు రెచ్చిపోయాడు.

"ఐదు పెగ్గులు వేస్తాను. అయినా, నా మీద నాకు పూర్తి నియంత్రణ ఉంటుంది!" అని గర్వంగా చెప్పాడు.

"అబ్బో, భలే! ఏం తాగుతావు—బీరా? కానీ, బీరును 'పెగ్గులు' అని అనరు కదా?"

"బీరా? అస్సలు కాదు! నేను బకార్డీ (Bacardi), 100 పైపర్స్ (100 Pipers), టీచర్స్ (Teacher’s), బ్లాక్ డాగ్ (Black Dog) వంటివి తాగుతుంటాను—ఇవే నా రెగ్యులర్ డ్రింక్స్."

"అబ్బో! అన్నీ ఖరీదైన బ్రాండ్లు... ట్రెండీగా ఉన్నాయి! మీ నాన్న బాగానే సంపాదిస్తారన్నమాట. ఆయన ఏం చేస్తుంటారు?"

"ఆయన ఒక డిగ్రీ కాలేజీ ప్రిన్సిపాల్," అని చాలా గర్వంగా చెప్పాడు.

"మరి మీ అమ్మ?"

"ఆమె చనిపోయారు," అని చెప్పాడు; అతని ముఖంలో బాధ కనిపించింది.

"మీరు ఎక్కడ ఉంటారు? ఇంట్లో ఇంకా ఎవరెవరు ఉంటారు?"

"మా నాన్న ఒక ఊరిలో పనిచేస్తూ అక్కడే ఉంటారు. మేము నగరంలో ఉంటాం—నేను, నా కజిన్, ఇంకా మా అమ్మమ్మ మాత్రమే."

"నీకున్న నలుగురు గర్ల్‌ఫ్రెండ్స్‌లో, ఎవరితో నువ్వు బాగా ఎంజాయ్ చేశావు?" (నిజానికి, ఇక్కడ నేను వాడు ఉపయోగించిన అసభ్యకరమైన పదాలనే వాడాను—వాటిని ఇక్కడ రాయలేను.) ఈ ప్రశ్నతో వాడిలో మార్పు వచ్చింది. తాను నా ఉచ్చులో పడ్డానని, చెప్పకూడని విషయాలన్నీ బయటపెట్టేశానని వాడు గ్రహించాడు. "ఇప్పుడు నాకు ఒక్క గర్ల్‌ఫ్రెండ్ మాత్రమే ఉంది, సార్," అని అన్నాడు. (అతను గతంలో ముగ్గురు అమ్మాయిలతో వరుసగా ప్రేమాయణాలు నడిపాడని—అవన్నీ విడిపోవడంతోనే ముగిశాయని—ప్రస్తుతం మరొక అమ్మాయితో సంబంధంలో ఉన్నాడని నాకు అర్థమైంది. అతను ఇంటర్మీడియట్ రెండో సంవత్సరంలో చదువుతున్నాడు, తాను చాలా సీరియస్‌గా ప్రేమలో ఉన్నానని చెబుతున్నాడు. నేను 'నలుగురు గర్ల్‌ఫ్రెండ్స్' అని ప్రస్తావించేసరికి అతను కంగారుపడిపోయాడు—ఒకవేళ తన ప్రస్తుత గర్ల్‌ఫ్రెండ్‌కు ఈ విషయం తెలిస్తే పెద్ద చిక్కుల్లో పడతానని గ్రహించాడు. 'ఏ గర్ల్‌ఫ్రెండ్‌తో నీకు అత్యంత ఆనందకరమైన సమయం గడిచింది?' అనే ప్రశ్న అతన్ని ఒక్కసారిగా వాస్తవ ప్రపంచంలోకి తీసుకువచ్చింది. అప్పటి నుండి, నా ప్రశ్నలకు అతను అబద్ధపు సమాధానాలు చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.) ఇంటర్మీడియట్ మొదటి సంవత్సరంలో తనకు 70 మార్కులు వచ్చాయని అతను చెప్పుకొచ్చాడు. "నేను పబ్‌లకు అస్సలు వెళ్లను. ఒకే ఒక్కసారి ఐదు పెగ్గులు తాగాను—అదే మీకు చెప్పాను. దయచేసి తప్పుగా అనుకోవద్దు... నేను మారిపోయాను," అంటూ అతను నటించడం మొదలుపెట్టాడు.

అతని దగ్గర నుండి నిజం రాబట్టడం సాధ్యం కాదని అప్పుడే నాకు అర్థమైంది. అయినా సరే, నాకు కావాల్సిన సమాచారం దొరికింది; అతను అబద్ధం చెప్పాల్సిన అవసరం లేని విషయాల గురించి కూడా నేను అడిగాను కాబట్టి, ఆ సమాచారం నమ్మదగినదే. "నువ్వు ఏమవ్వాలనుకుంటున్నావు?" "ఆర్కిటెక్ట్ అవ్వాలనుకుంటున్నాను."

నేను నా కౌన్సెలింగ్ పద్ధతిని మార్చాను. "ఏంటి? నిజంగానా? ఇంటర్మీడియట్ మొదటి సంవత్సరంలో 250 మార్కులా? రెండో సంవత్సరంలో కనీసం అంత కూడా వచ్చేలా లేదు. ఇక నువ్వు EAMCET రాసి, ర్యాంకు సాధించి, B.Arch చదివి, ఆర్కిటెక్ట్ అయిపోదామని ప్లాన్ చేస్తున్నావా? ఇదేమైనా వెబ్ సిరీస్ లేదా సినిమా అనుకుంటున్నావా? మనం రోబోల యుగంలోకి అడుగుపెడుతున్నాం—భవిష్యత్తులో ఆర్కిటెక్చర్ ఉద్యోగాల్లో ముప్పావు వంతు రోబోలే భర్తీ చేస్తాయి. రాత్రింబవళ్లు కష్టపడి చదివే వారికే ఉద్యోగాలు దొరకడం కష్టమవుతుంటే, నువ్వేమో పబ్‌లకు వెళ్తూ, ఒకేసారి ఐదు పెగ్గులు తాగుతున్నావు! అరేయ్, నీ వయసు కేవలం 17 ఏళ్లు—ఇప్పుడే విస్కీ, వోడ్కా అంటూ ఐదు పెగ్గులు తాగుతున్నావా? నువ్వు ఏదో 'ప్రత్యేకమైన' వ్యక్తివని అనుకుంటున్నావా? నీలాంటి ప్రతి అబ్బాయి ఇలాగే అనుకుంటాడు. నీలాంటి వాళ్లను ఈ ప్రపంచం ఇప్పటికే ఎంతోమందిని చూసింది కదా! అందరికీ ఒకే రకమైన జీవక్రియ ఉంటుంది, అదే...

నా మూత్రపిండాలు, అదే హార్మోన్లు. చూడు, నువ్వు ఆ గ్లాసును చేతిలోకి తీసుకునే వరకు మాత్రమే నీ నియంత్రణలో ఉంటావు; ఆ తర్వాత, నువ్వు ఆ పదార్థానికి బానిసవైపోతావు. దానికి దానికంటూ కొన్ని నియమాలు ఉంటాయి, అది దాని దారిలో అది సాగిపోతుంది. "నేను మానేశాను" అని లేదా "నేను అప్పుడప్పుడు మాత్రమే పబ్‌కి వెళ్తాను" అని నాకు కథలు చెప్పకు—నేనేమీ ఏమీ తెలియని, లోకజ్ఞానం లేని అమాయకపు ముసలివాడిని కాను. విను, ఇప్పుడు మారడం నీ చేతుల్లో లేదు. ఈరోజు ఐదు పెగ్గులు తాగుతున్నావు—ఒక ఏడాది తర్వాత, అది అర బాటిల్ అవుతుంది. చివరికి, ఉదయాన్నే మద్యం తాగితే తప్ప మంచం దిగలేని పరిస్థితికి చేరుకుంటావు. ఆ సమయం త్వరలోనే వస్తుంది. అప్పటికే నీ మూత్రపిండాలు సగం పాడైపోయి ఉంటాయి...

ఐదేళ్లలో, నువ్వు ఐసీయూ (ICU)లో ఉంటావు. చూడు—నీలాంటి వాళ్లందరూ "అంతా నా అదుపులోనే ఉంది" అని అనుకుంటారు; "చదువుకునేటప్పుడే కాస్త సరదాగా గడిపేస్తానులే" అనుకుంటావు. కానీ, 'డోపమైన్' అనే ఒకటి ఉంటుంది. పదిహేడేళ్ల వయసులోనే నువ్వు నలుగురు అమ్మాయిలతో శారీరక సంబంధాలు పెట్టుకున్నావు—ఈ డోపమైన్ నిరంతరం మరిన్ని కోరుతూనే ఉంటుంది. ఇక రేపు ఆస్వాదించడానికి నీ దగ్గర ఏముంటుంది? విపరీతమైన మద్యం సేవనం నీ లైంగిక సామర్థ్యాన్నే దెబ్బతీస్తుంది. చదువులో విఫలమవుతావు, ఉద్యోగం ఉండదు. ప్రస్తుతం నిన్ను పోషిస్తున్న నీ తండ్రి, కొన్నేళ్లలో పదవీ విరమణ చేస్తారు; ఆ తర్వాత ఆయన కేవలం గోడ మీద ఉండే ఒక ఫోటోలా మిగిలిపోతారు. నీకు ఏదో ఆస్తి వస్తుందని అనుకుంటున్నావా? అది కర్పూరంలా క్షణాల్లో కరిగిపోతుంది. ఉద్యోగం లేక ఏదో వ్యాపారం మొదలుపెట్టి, గొప్పగా ఏదో సాధిస్తానని భ్రమపడతావు—అంతే! నీకు దక్కాల్సిన ఐదు కోట్ల ఆస్తి వాటా ఆవిరైపోతుంది. ఎప్పుడైనా అద్దంలో నీ ముఖం చూసుకున్నావా? పదిహేడేళ్ల వయసులోనే నువ్వు చాలా బలహీనంగా, దీనమైన స్థితిలో ఉన్నావు. నీ రూపం చూసే అమ్మాయిలు నీ దగ్గరకు వస్తున్నారని నిజంగానే నమ్ముతున్నావా? నీ ముఖాన్ని ఒకసారి బాగా చూసుకో! ఇప్పుడు నీ దగ్గర డబ్బు ఉంది కాబట్టి, పబ్‌లో అందరికీ ఖర్చు పెడుతున్నావు—అందుకే వాళ్లు నీ చుట్టూ తిరుగుతున్నారు. మరో ఐదారేళ్లలో, ఉద్యోగం లేక, చిల్లిగవ్వ కూడా లేకుండా నువ్వు పూర్తిగా విఫలమైన వ్యక్తిగా మిగిలిపోతావు. అప్పుడు నీ పాత స్నేహితురాళ్లు వేరే ఎవరితోనో కనిపిస్తుంటే... అప్పుడు నీకు అసలు విషయం అర్థమవుతుంది. ప్రస్తుతం నువ్వు పొందుతున్న ఈ 'ఆనందం' అంతా నీ తండ్రి డబ్బుతోనే నడుస్తోంది. "చివరికి నువ్వు వీధిలో పడతావు—అదే నీకు మిగిలే వారసత్వం." చదువు ఎటూ పనికిరాదని, ఉద్యోగం వచ్చే అవకాశం అస్సలు లేదని, ఆరోగ్యం పూర్తిగా పాడవుతుందని నేను చెప్పినప్పుడు, అతని ముఖంలో మొదట ఉదాసీనత, ఆ తర్వాత కొంచెం ఆందోళన కనిపించాయి. నేను ఇంకా చెబుతుంటే, ఆ ఆందోళన మరింత పెరిగింది. కానీ, అతని స్నేహితురాలు కూడా చివరికి వేరే ఎవరినో వెతుక్కుంటుందని నేను అన్నప్పుడు, అతనిలో ఒక్కసారిగా తిరుగుబాటు భావం మొదలైంది. "ఆమె అలాంటి అమ్మాయి కాదు, నా కోసం ప్రాణాలైనా ఇస్తుంది" అని అతను అన్నాడు. "అబ్బో... 'అమర ప్రేమ' అంటావా?" అంటే, మీరిద్దరూ 'బ్లేడులతో తిరిగే' బ్యాచ్‌కి చెందినవారన్నమాట! మొన్న మీ నాన్న మిమ్మల్ని మందలించారని, మీరు మీ చేతిని బ్లేడుతో కోసుకున్నారని విన్నాను. బాగానే ఎమోషనల్ బ్లాక్‌మెయిలింగ్ చేస్తున్నావు కదా! సరే, ఆ అమ్మాయి చాలా మంచిదే అనుకుందాం—అబ్బాయి దగ్గర డబ్బులు లేవని వదిలేసే రకం కాదేమో. కానీ, ఆమెను ఎలా పోషిస్తావో చెప్పు? ఇది తేజ దర్శకత్వంలో వచ్చే సినిమా కాదు—భోపాల్‌కి వెళ్లి, ఒక ఆవును కొనుక్కుని, పాలు అమ్ముకుంటూ బతికేయడానికి! ఇది నిజ జీవితం!

నీ భవిష్యత్తు ఎలా ఉంటుందో ఒకసారి ఊహించుకో. పదిహేడేళ్ల వయసుకే జీవితం—లేదా దేవుడు, ప్రకృతి, ఏమనుకుంటావో అది—నీకు అందించే అన్ని 'సుఖాలను' నువ్వు ఇప్పటికే అనుభవించేశావు. ఉదాహరణకు, సికింద్రాబాద్ నుండి ఢిల్లీకి వెళ్లే రైలు ఎక్కావనుకుందాం—24 గంటల ప్రయాణం. ఫస్ట్ ఏసీలో కూర్చున్నావు, కానీ వరంగల్ వచ్చేలోపే నీ దగ్గర ఉన్న తిండి, డబ్బు అంతా అయిపోయాయి. ఇంకా 22 గంటల ప్రయాణం మిగిలే ఉంది—ఇప్పుడు ఏం తింటావు? టాయిలెట్‌లో దాక్కుంటావా? టికెట్ కలెక్టర్ వస్తాడు, వరంగల్ లేదా మంచిర్యాల వచ్చేసరికి నిన్ను రైలు దింపేసి ప్లాట్‌ఫారమ్ మీద పడేస్తారు. అప్పుడు రైల్వే ప్రొటెక్షన్ ఫోర్స్ (RPF) వాళ్లు వచ్చి చెంప మీద గట్టిగా ఒకటి ఇస్తారు. నువ్వు ఢిల్లీకి వెళ్లలేవు, తిరిగి సికింద్రాబాద్‌కి రాలేవు. చివరికి వరంగల్ రైల్వే ప్లాట్‌ఫారమ్ మీద భిక్షాటన చేస్తూ, ఒక రోజు ఎవరికీ తెలియకుండా కనుమరుగైపోతావు. పాతికేళ్లు వచ్చేసరికి నీ పరిస్థితి ఇది—చేతిలో డబ్బు లేదు, ఉద్యోగం లేదు, నాన్న మద్దతు లేదు, ఇక ఆ అమ్మాయి సంగతి చెప్పనక్కర్లేదు! నీ వయస్సు కేవలం పదిహేడేళ్లు. నువ్వు జీవితాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదిస్తున్నానని అనుకుంటున్నావు, కదా? నన్ను చూడు—నా వయస్సు ఎంత, నా సిక్స్-ప్యాక్ ఎలా ఉందో గమనించు! రెండేళ్ల క్రితం మలేషియాలో బంజీ జంప్ చేశాను, అంతకుముందు న్యూజిలాండ్‌లో కూడా చేశాను. వచ్చే ఏడాది మళ్లీ చేయాలని ప్లాన్ చేస్తున్నాను. ఇది నా ఫిట్‌నెస్ స్థాయి! జీవితం ఒక సుదీర్ఘ ప్రయాణం; ప్రతి రోజును, ప్రతి నెలను, ప్రతి సంవత్సరాన్ని నువ్వు ఆస్వాదించాలి. కానీ, నువ్వు దేనిని "ఆనందం" అని పిలుస్తున్నావో, అది నిజమైన ఆనందం కాదు—అది నీ వినాశనానికి దారితీస్తుంది. వరుసగా మద్యం సేవించడం వల్ల లేదా అమ్మాయిల వెంట పడటం వల్ల పొందే ఆనందం కోసం, భవిష్యత్తులో నువ్వు భారీ మూల్యం చెల్లించుకోవాల్సి వస్తుంది—అది పది రెట్లు, వంద రెట్లు ఎక్కువై నీపై పడుతుంది. నీ మూత్రపిండాలు, కాలేయం విఫలమై, నువ్వు ఐసీయూ (ICU)లో పడతావు. అక్కడ గడిచే ప్రతి క్షణం, నువ్వు తాగిన ఆ మద్యం గురించి నీకు గుర్తు చేస్తూనే ఉంటుంది. నేను ఏదో ఫీజు తీసుకునే ప్రొఫెషనల్ కౌన్సెలర్‌ని అని నువ్వు అనుకోవచ్చు—కానీ అది నా వృత్తి కాదు. ఒకవేళ నా సలహాల విలువను నువ్వు లెక్కకట్టాల్సి వస్తే, దానికి చెల్లించే స్తోమత నీకు ఉండదు. సమయం ఐదు గంటలైంది...

సాధారణ ఫోటోలు

ఇది ఏప్రిల్ 13వ తేదీ అని అనుకుంటున్నాను! (ఒకటి రెండు రోజులు అటు ఇటుగా ఉండవచ్చు)...

ఢిల్లీలో ఒక కొత్త అల (వేవ్) మొదలైందని, లాక్‌డౌన్ తప్పదని టీవీ ఛానెళ్లు ప్రకటించాయి. ఇంత హడావిడి, ఆందోళన జరిగినప్పటికీ, నేటి వరకు ఢిల్లీలో నమోదైన కేసుల సంఖ్య 1,300 మాత్రమే పెరిగింది. అయినా సరే, ఎటువంటి లాక్‌డౌన్ లేదు; సబర్బన్ రైళ్లు, ఇతర సేవలు అన్నీ యథావిధిగా నడుస్తున్నాయి. ఈ 'అల' నెల రోజుల్లోనే గరిష్ట స్థాయికి చేరుకుంటుందని కదా చెప్పారు? మరి ఏమైంది? అప్పట్లో భయాందోళనలను రేకెత్తించిన మీడియా సంస్థలు, ఇప్పుడు దీని గురించి ఏమైనా చెబుతున్నాయా?

అమెరికాకు చెందిన ఫుడ్ అండ్ డ్రగ్ అడ్మినిస్ట్రేషన్ (FDA), దేశంలో ఉపయోగిస్తున్న ఒక రకమైన సిరంజి వల్ల రక్తంలో గడ్డలు ఏర్పడే ప్రమాదం ఎక్కువగా ఉందని అధికారికంగా ప్రకటించింది.

ఈ సూది మరియు మందుల చుట్టూ అల్లిన అబద్ధాల కోట ఇప్పుడు బద్దలవుతోంది. ఈ ప్రపంచంలో ఎంతమంది అమాయకులు బలి కాబోతున్నారో!

ఫేస్‌బుక్‌లోని వివిధ గ్రూపులలో, కొంతమంది స్నేహితులు పంచుకున్న సందేశాలు:

"చాలా బాధాకరం—అసలు కారణం తెలియకుండానే లక్షలాది మంది ఇంకా ఇలాగే ఎందుకు ఆలోచిస్తున్నారు? ఇంత భారీ మారణకాండ జరిగినప్పటికీ, మన వ్యవస్థలు పూర్తిగా మౌనంగా ఉన్నాయి. ప్రజలు ఇంకా మరిన్ని డోసుల కోసం వరుసలో నిలబడుతున్నారు. ముందు ముందు ఇంకెన్ని విపత్తులను చూడాల్సి వస్తుందో!"

నాకు తెలియదు కాబట్టే అడుగుతున్నాను.

'తాతయ్య' గేట్స్ ఒక ఎపిడెమియాలజిస్ట్ (వ్యాధి వ్యాప్తి నిపుణుడు) ఆ, లేక వైరాలజిస్ట్ ఆ, లేక మరేదైనా వేరే రంగ నిపుణుడా? ఏదో ప్రమాదకరమైన విషయం రాబోతోందని ఆయనకు ఎలా తెలుసు? ఇది ఏదైనా 'చిలుక జ్యోతిష్యం' లేదా 'డేగ జ్యోతిష్యం' లాంటిదా—ఎప్పుడైనా చూశారా? ఇక, ఎవరైనా ఏదైనా విషయం చెప్పినప్పుడు "మీరు డాక్టరా?" అని నిలదీసే మేధావులు ఉంటారు కదా—మరి 'తాతయ్య' గేట్స్ విషయంలో అదే ప్రమాణాన్ని ఎందుకు వర్తింపజేయరు? మీ అభిప్రాయాన్ని తెలియజేయండి.

ఇప్పటివరకు మీరు యువతలో, కౌమారప్రాయంలో ఉన్నవారిలో గుండెపోటు రావడం గురించి విని ఉంటారు.

పుణెకు చెందిన ఒక వ్యక్తి పిల్లల కోసం ఒక వైద్య పరిష్కారాన్ని రూపొందించారు—దీనిని బట్టి చూస్తే, ఇకపై పిల్లల్లో కూడా గుండెపోటు వచ్చే అవకాశం ఉందని అర్థమవుతోంది. దీనిని నివారించాలనుకుంటే, ఒక ముఖ్య విషయాన్ని గమనించండి: ఇంజెక్షన్ల ద్వారా ఇచ్చే మందులకు దూరంగా ఉండండి. పిల్లలు, పెద్దలు లేదా వృద్ధులు—ఎవరూ ఇంజెక్షన్లను ఇష్టపడరు కదా! దానికి బదులుగా, ఈ [పరిష్కారాన్ని/ప్యాచ్‌ను] ఉపయోగించండి. దీనిని ఉపయోగించిన వారు నిజంగా అదృష్టవంతులు.

గేట్స్ తాతగారు కొత్త ఏర్పాట్లలో నిమగ్నమయ్యారు, కానీ నిర్ణీత లక్ష్యాలను చేరుకోలేకపోయారు!

ఇది ఎలాంటి "నేర్చుకోవడం"?

పాఠశాల విద్యార్థులు ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, వారికి "హోంవర్క్" (ఇంటి పని) ఇస్తారు. ఈ పదం "ఇంట్లో చేయాల్సిన పని" అని సూచిస్తుంది, కానీ వాస్తవానికి ఇది ఇంటి పనులు కాదు—ఇది పాఠశాలకు సంబంధించిన పని.

పిల్లలు ఇంటికి వచ్చాక రాయడం ప్రాక్టీస్ చేయాలని ఆశిస్తారు. అది సరైనదే కావచ్చు, కానీ ఈ ఉదాహరణలను గమనించండి:

1. ఒక యూకేజీ (UKG) విద్యార్థికి కొన్ని పదాలను పదేపదే రాయమని ఇస్తారు. ఉదాహరణకు, "MANGO" (మామిడి పండు) అనే పదాన్ని పదిసార్లు రాయాలి. కానీ ఆ చిన్నారి దీన్ని భిన్నంగా చేస్తాడు: మొదట 'M' అనే అక్షరాన్ని పదిసార్లు వరుసగా రాస్తాడు, ఆ తర్వాత 'A'ని పదిసార్లు రాస్తాడు—ఇలా మొత్తం పదిసార్లు "MANGO" అనే పదాన్ని పూర్తి చేస్తాడు. పని పూర్తయింది, కానీ అతను నిజంగా ఏమి నేర్చుకున్నాడు? ఏమీ లేదు. అతను కేవలం ఒక యాంత్రిక పనిని మాత్రమే చేశాడు. అతనికి స్పెల్లింగ్ (అక్షరక్రమం) రాలేదు; ఇలా రాయడం అనేది సరైన అభ్యాసం కాదు. హోంవర్క్ "పూర్తయింది", కానీ దాని ఉద్దేశ్యం మాత్రం ఏమాత్రం నెరవేరలేదు.

2. రెండో తరగతి చదివే ఒక బాలిక సాయంత్రం తన హోంవర్క్ పూర్తి చేయాలనుకుంటుంది, కానీ త్వరగా నిద్రపోతుంది. మరుసటి రోజు ఉదయం, స్కూల్ వ్యాన్ వచ్చే సమయం అవుతుంది, కానీ హోంవర్క్ ఇంకా పూర్తి కాలేదు. అప్పుడు ఆ పాప, "నేను స్కూల్‌కు వెళ్తే టీచర్ నన్ను కొడతారు! నేను వెళ్లను" అని ఏడుస్తుంది. అప్పుడు ఆమె తల్లి ఆ నోట్‌బుక్‌ను తీసుకుని, తన కూతురి చేతిరాతను పోలి ఉండేలా హోంవర్క్‌ను పూర్తి చేస్తుంది. పాప స్కూల్‌కు వెళ్తుంది, టీచర్ "మంచిది" అని మెచ్చుకుంటారు. తల్లి సంతోషిస్తుంది, టీచర్ సంతోషిస్తారు, పాప కూడా సంతోషిస్తుంది. కానీ, ఇందులో నిజంగా నష్టపోయింది ఎవరు? అసలు ఈ "హోంవర్క్ తంతు" ఎందుకు ఉండాలి?

3. ఏడో తరగతి చదివే ఒక అబ్బాయికి, తెలుగు పాఠ్యాంశంలో "పర్యావరణం" అనే పాఠం ఉంటుంది. హోంవర్క్‌గా పది అడవి జంతువుల చిత్రాలను, పది పెంపుడు జంతువుల చిత్రాలను నోట్‌బుక్‌లో అతికించాల్సి ఉంటుంది. కానీ ఆ అబ్బాయి హోంవర్క్ చేయడానికి బదులుగా, మొబైల్ ఫోన్‌లో వీడియో గేమ్స్ ఆడుతూ సమయాన్ని గడిపేసి, చివరకు నిద్రపోతాడు. తండ్రి ఆఫీసు నుండి తిరిగి రాగానే, హోంవర్క్ పూర్తి కాలేదని గమనించిన తల్లి, దగ్గరలోని పుస్తకాల దుకాణానికి వెళ్లి రకరకాల జంతువులు ఉన్న పోస్టర్‌ను కొని ఇంటికి తెచ్చింది. తండ్రి ఆ బొమ్మలను కత్తిరించగా, తల్లి వాటిని నోట్‌బుక్‌లో అంటించింది. అసలు తెలుగు పాఠం యొక్క ఉద్దేశ్యం ఏమిటి? తెలుగు భాషలో వినడం, అర్థం చేసుకోవడం, మాట్లాడటం, చదవడం మరియు రాయడం నేర్చుకోవడమే కదా అసలైన లక్ష్యం! ఇలా బొమ్మలను అంటించడం వల్ల ఏం ప్రయోజనం? ఏడవ తరగతి చదివే విద్యార్థికి పులులు, సింహాలు అడవి జంతువులని, ఆవులు, మేకలు పెంపుడు జంతువులని తెలియదా? ఒకవేళ ఇది అవసరమే అనుకున్నా, అది సైన్స్ పాఠానికి సంబంధించిన విషయం కదా! తెలుగు తరగతిలో—ముఖ్యంగా ఇంగ్లీష్ మీడియం పాఠశాలల్లో—'అడవి జంతువు', 'మాంసాహారి' లేదా 'జీవవైవిధ్యం' వంటి పదాల మీద, భావనల మీద దృష్టి పెట్టాలి కదా? ఈ పోస్టర్ వల్ల ఉపయోగం ఏమిటి? తల్లిదండ్రులే స్వయంగా బొమ్మలను నోట్‌బుక్‌లో అంటించే పని చేస్తే, దానివల్ల సాధించేదేముంది? అసలు ఎవరు ఎవరిని మోసం చేసుకుంటున్నారు?

ఇలాంటి హోంవర్క్‌లను ఎందుకు ఇస్తారు?

1. ఇప్పటికే బోధించిన పాఠాన్ని రెండుసార్లు చదవమని చెప్పండి.

2. పాఠాన్ని మీరే స్వయంగా బోధించడానికి ప్రయత్నించండి—మరుసటి రోజు తరగతిలో చెప్పబోయే పాఠాన్ని ముందుగానే చదివి అర్థం చేసుకోండి.

3. ప్రతిరోజూ జరిగిన విషయాలను ఒక డైరీలో రాయమని చెప్పండి. ఇది రాయడానికి మంచి అభ్యాసంగా ఉండటమే కాకుండా, జ్ఞాపకాలను భద్రపరుచుకోవడానికి అద్భుతమైన మార్గం. "నేను తొమ్మిదవ తరగతిలో ఉన్నప్పుడు ఇలా ఉండేది..." అని భవిష్యత్తులో మీ పిల్లలకు చెప్పవచ్చు కదా!

4. మీ పొరుగువారి పిల్లలకు, ఇంట్లో పని చేసే వారి పిల్లలకు—ముఖ్యంగా మీకంటే రెండు, మూడు తరగతులు దిగువన చదువుతున్న పిల్లలకు—ఉచితంగా పాఠాలు చెప్పండి. ఒక పాఠాన్ని ఇతరులకు బోధించాలంటే, దాన్ని కనీసం పదిసార్లు చదవాల్సి ఉంటుంది. ఇది చాలా సహేతుకమైన పద్ధతి కదా! దీన్ని కేవలం 'సామాజిక సేవ' అని ఎందుకు అనాలి?

ఇంటి పనుల గురించి మరో కోణం:

కుట్లు వేయడం, బూట్లకు పాలిష్ చేయడం, బట్టలు ఉతకడం, ఉతికిన బట్టలకు ఇస్త్రీ చేయడం, వంట చేయడం, ఇల్లు శుభ్రం చేయడం వంటి పనులు నేర్చుకోవడం ఎంతో అవసరం. ఫ్రిజ్‌ను అవసరానికి తగ్గట్టుగా వాడటం మంచిదే, కానీ దానిని అతిగా వాడటం వల్ల కలిగే నష్టాలేమిటి? మైక్రోవేవ్ ఓవెన్ వల్ల ఆరోగ్యానికి కలిగే హాని ఏమిటి? అమ్మ వాళ్ళ అన్నయ్య మామయ్య.. నాన్న వాళ్ళ అన్నయ్య మామయ్య లేదా పెద్ద నాన్న. వీరిద్దరినీ మామయ్య అని ఎలా పిలవాలి? పక్కింటి మామయ్య.. ఆటో డ్రైవర్ మామయ్య.. స్విగ్గీ మామయ్య.. ఇదేంటి? ఈ ఆచారం ఏమిటి? ఇంటికి వచ్చిన బంధువులను, కుటుంబ స్నేహితులను ఎలా పలకరించాలి? గౌరవం ఎలా చూపించాలి? వారిని గౌరవించడమంటే, ఇప్పటికే ఊబకాయం, షుగర్, బీపీతో బాధపడుతున్న వారిని అవమానించి, వారికి స్వీట్లు, వేడి వేడి కేకులు ఇచ్చి వారి ఆరోగ్యాన్ని మరో మెట్టు పాడుచేయడమా? పిజ్జాలు, బర్గర్లు.. కాఫీలు, టీలు.. లడ్లూ జంగ్రీలు.. ఈ వెర్రివాళ్ళు... ఇవి అతిథులను గౌరవించే వంటకాలా? మజ్జిగ, కొబ్బరి నీళ్ళు, కొబ్బరి ముక్కలు-బెల్లం ముక్కలు, నువ్వులు, ఖర్జూరాలు... ఈ ఆరోగ్యకరమైన చిరుతిండిని ఎందుకు ఇవ్వకూడదు? వీటిని ఎలా తయారు చేయాలి.. ఇలాంటి విషయాలను పిల్లలకు ఎవరు నేర్పిస్తారు?

పిల్లిపిల్ల ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, తల్లి "ఏయ్ నీ హోంవర్క్ చెయ్యి" అని దాన్ని తరుముతుంది.. హోంవర్క్ తర్వాత 'మామిడి' అనే పదాన్ని 'MMM' అని రాయడం.. విసుగు.. టీవీ ముందు సెల్ ఫోన్‌తో ఆటలు ఆడటం. ఇది ఆ రోజు దృశ్యం.

ఇది చదువు కాదు. ఇవి నియమాలు. చివరి ఇంటి పని అయినా సరే, వచ్చినా రాదు.

ఎందుకు?

జీవించడం ఎలాగో నేర్పలేని చదువు?

అమ్మ నీళ్ళు గ్లాసు తీసుకురమ్మని అడిగితే గుర్రం వైపు చూసే పదో తరగతి కూతురు! బంధువులు వచ్చినా పట్టించుకోని పిల్లలు.. వంట.. ఇంటి పనులు.. తోట పనులు.. పిల్లలు ఏం చేయాలి? మన ఇంట్లో పనిమనిషి లేరని అనుకునే తల్లిదండ్రులు..

ఇంటి పనులు. కుట్లు - అల్లిక, వంట - వంట, ఇంటిని శుభ్రంగా ఉంచుకోవడం, అతిథులతో మర్యాదలు, డబ్బు - దాని విలువ, పొదుపు, ఆదాయం - ఖర్చులు, సమాజం - బాధ్యత.. వీటన్నింటినీ పిల్లలకు వారి వయస్సును బట్టి వేర్వేరు బృందాలుగా బోధించినట్లయితే? అవసరమైనప్పుడు లేదా సందర్భాన్ని బట్టి ఇంట్లో పూర్తి చేయాల్సిన పనులుగా, వీటిని "హోంవర్క్"గా కేటాయిస్తే? పిల్లల పనిని మూల్యాంకనం చేసే బాధ్యతను పాఠశాలలు తల్లిదండ్రులకు అప్పగించి, వారిని సమర్థవంతంగా "గృహ ఉపాధ్యాయులు"గా మార్చినట్లయితే?

1. పిల్లలకు ఇకపై "విసుగు" అనే పదానికి అర్థం తెలియదు. వారు ఇకపై మొబైల్ ఫోన్‌లకు లేదా టెలివిజన్‌కు బానిసలుగా ఉండరు.

2. తల్లిదండ్రులకు, పిల్లలకు మధ్య బంధం బలపడుతుంది. పిల్లలు తమ తల్లిదండ్రులు ఎదుర్కొనే సవాళ్లను అర్థం చేసుకుంటారు, వారిలో బాధ్యతా భావం పెరుగుతుంది, మరియు వారు మరింత మానసిక పరిపక్వతను పొందుతారు.

3. బాల్యస్థూలకాయం నిర్మూలించబడుతుంది, మరియు శారీరక ఆరోగ్యం మెరుగుపడుతుంది.

4. సేవాభావం, సామాజిక బాధ్యత, కష్టపడి పనిచేయడం పట్ల గౌరవం, మరియు సానుభూతి వంటి నాయకత్వ లక్షణాలు పిల్లలలో పాతుకుపోయి, ఉజ్వల భవిష్యత్తుకు పటిష్టమైన పునాది వేస్తాయి.

"హోంవర్క్" అనే నిర్వచనమే మారాలి.

హోంవర్క్‌ను కేవలం ఒక లాంఛనంగా ఇవ్వడం వల్ల మంచి కంటే చెడు ఎక్కువగా జరుగుతుంది. హోంవర్క్ అంటే అక్షరాలా "ఇంట్లో చేసే పని" అని అర్థం కావాలి. ఉపాధ్యాయులు పాఠశాలలో సైద్ధాంతిక బోధనను అందించాలి, అయితే ఆచరణాత్మక అభ్యాసం ఇంట్లో జరగాలి—అప్పుడు తల్లిదండ్రులు ఆ పనిని మూల్యాంకనం చేయాలి. మనకు అవసరమైన మార్పు ఇదే.

నేర్చుకోవడం అనేది కేవలం ర్యాంకుల కోసం పాకులాడటం కాదు, జ్ఞానాన్ని సంపాదించడం. బట్టీ పట్టడం—అర్థం చేసుకోకుండా వాస్తవాలను కంఠస్థం చేయడం—పూర్తిగా నిరుపయోగం.

విద్య మనకు ఎలా జీవించాలో నేర్పుతుంది; అది ఒక విద్యార్థిని భవిష్యత్తులో సంతోషకరమైన జీవితానికి సిద్ధం చేస్తుంది.

రండి, ఈ మార్పును స్వాగతిద్దాం!

చైనాలో కేసులు ఎందుకు పెరుగుతున్నాయి?

ఎందుకంటే కరోనావైరస్ 'వర్క్ ఫ్రమ్ హోమ్' (ఇంటి నుండే పని చేసే) మోడ్‌లో ఉంది.

ఎవరినీ బలవంతం చేయకండి | ఎవరినీ టీకా వేయించుకోమని బలవంతం చేయలేరు | hmtv

ఎవరినీ బలవంతంగా టీకా వేయించుకునేలా ఒత్తిడి చేయకూడదు.

టీకా వేయించుకున్న వారి పట్ల ఎటువంటి వివక్ష చూపకూడదు - సుప్రీంకోర్టు!

ఈ షర్టులో ఏదో ఒక ప్రత్యేకత ఉంది—కనీసం నా ఫిట్‌నెస్ ప్రయాణం పరంగా చూస్తే.

ఇది అందరికీ ప్రత్యేకంగా అనిపించకపోవచ్చు, కానీ నాకు మాత్రం చాలా ప్రత్యేకమైనది. ఇది నా ఫిట్‌నెస్ ప్రయాణంలో ఒక మైలురాయిని సూచిస్తుంది. నేను ఈ షర్టును పిల్లల విభాగం (kids' section) నుండి కొనుగోలు చేశాను, ఇది నాకు సరిగ్గా సరిపోయింది! సరైన పోషకాహారం మరియు వ్యాయామం ద్వారా ఫిట్‌నెస్‌ను సాధించవచ్చనడానికి ఇది ఒక చక్కని ఉదాహరణ.

మూలబాగల్ - 3.

అతనే డాన్

.పేరు ఇంకా ఖరారు కాలేదు.

ప్రపంచంలోని అణుబాంబులు, హైడ్రోజన్ బాంబులన్నింటినీ తన సొంతం చేసుకుని దీపావళి నాడు వాటిని తగలబెడతానని అతను తన తల్లికి మాట ఇచ్చాడు.

వేలం మొదలవుతుంది.

మన హీరో రాబోతున్నాడు, అతను అమెరికా అధ్యక్షుడిని అరెస్టు చేసి తన ఇంటి బాత్రూంలో బంధిస్తాడు. సీఐఏ యుద్ధం చేస్తోంది. దయచేసి, దయచేసి, దయచేసి.... మీరు తర్కాన్ని అడగండి. "సీఐఏ గూఢచార సంస్థ, అది యుద్ధం చేయదు" వంటి పాతకాలపు మాటలు వద్దు. సినిమాను ఒక సినిమాగా చూడండి. లేకపోతే థియేటర్ నుండి బయటకు వెళ్ళండి.

తరువాత రష్యా పుతిన్‌ను కిడ్నాప్ చేస్తుంది. ఒక్క తన్నతో సైబీరియాలోని మంచు అంతా కరిగిపోతుంది. ఆ మంచు అంతా సూర్యుని వైపు వెళ్ళిపోతుంది. అక్కడ సైబీరియాలో పుతిన్‌ను ఒక ఎర్ర చందనం చెట్టుకు కట్టివేస్తారు. అక్కడ కొన్ని వందల డైనోసార్లు ఉంటాయి. అతను వాటిని పట్టుకుని చంపి, సూప్ చేసుకుని తాగుతాడు. ఆ తర్వాత అతను ఒక చట్టం చేస్తాడు. డైనోసార్ల విలుప్తానికి తానే కారణమనే నిజాన్ని దాచడానికి, మానవజాతి పుట్టకముందే డైనోసార్లు అంతరించిపోయాయని ప్రచారం చేయమని అతను ఆదేశిస్తాడు. అందరూ దానికి లోబడతారు.

ఇప్పుడు ఉత్తర కొరియా కిమ్ వంతు. అతను పారిపోయి మౌంట్ ఎవరెస్ట్ మీద కూర్చుంటాడు. మన హీరో రుణపడి ఉన్నాడు, అతను హిమాలయ పర్వత శ్రేణిని ఒక వేలితో ఎత్తి పసిఫిక్ మహాసముద్రంలో విసిరేస్తాడు.

ఇప్పుడు కిమ్ పసిఫిక్ అగాధాల నుండి పారిపోయి పుతిన్ మరియు జో బైడెన్‌లను రక్షిస్తాడు. ఈ ప్రజలందరూ కలిసి హీరో రుణంపై యుద్ధం ప్రకటిస్తారు. రష్యా, అమెరికా, జర్మనీ, జపాన్, ఉత్తర కొరియా, దక్షిణ కొరియా, ఫ్రాన్స్, ఇంగ్లాండ్. ఈ దేశాల సైన్యం, నౌకాదళం, వైమానిక దళం ఒకవైపు ఉన్నాయి. మన హీరో మరోవైపు ఉన్నాడు.

భయానకమైన అరుపులు.. పగిలిపోతున్న పుర్రెలు, మృత్యు కేకలు, విరిగే ఎముకల చప్పుడు.. దాదాపు తొంభై నిమిషాల నాన్-స్టాప్ యాక్షన్. ఈ యుద్ధంలో ప్రపంచ దేశాలకు చెందిన మొత్తం ఐదు కోట్ల మంది సైనికులు మరణిస్తారు. లక్షకు పైగా యుద్ధ విమానాలు కూలిపోతాయి. యాభై వేల యుద్ధనౌకలు, ఇరవై వేల జలాంతర్గాములు ధ్వంసమవుతాయి. మన హీరో తన కోటు తీయకుండా, జుట్టు రాలకుండా ఒంటరిగా గెలుస్తాడు.

ఇదంతా చేసినా కూడా, ప్రపంచ నాయకులు ఇంకా దొరకలేదు. వారు బంగాళాఖాతం గర్భంలోతుల్లో, రాజరాజ చోళునికి చెందిన ఒక యుద్ధనౌకలో దాక్కున్నారు.

ఆగ్రహంతో రగిలిపోయిన కథానాయకుడు బంగాళాఖాతంపై దాడి చేస్తాడు—అంతలో, నీరంతా ఒక్కసారిగా చంద్రుడి వైపు దూసుకుపోతుంది! ఆ తర్వాత అతను ఒక చేత్తో సూర్యుడిని పెకిలించి అంటార్కిటికాపై విసిరేస్తాడు. దాని ఫలితంగా ఏర్పడిన కరిగిన నీరు క్రమంగా జపాన్ మరియు కొరియాలను ముంచెత్తుతుంది. ఆ తర్వాత, అతను అట్లాంటిక్ మహాసముద్రంపై దాడి చేస్తాడు; ఆ నీరు ఉప్పొంగి, పాలపుంతను దాటి సుదూర నక్షత్రాలపై పడుతుంది. ఆ తాకిడి వల్ల పది బ్లాక్ హోల్స్ దొర్లుకుంటూ కిందకు వచ్చి, సరిగ్గా అమెరికాపై పడతాయి.

ఇప్పుడు, పతాక సన్నివేశం కోసం కథానాయకుడి ఇంటి అయిన మూలాబాగల్‌కు దృశ్యం మారుతుంది. ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న దేశాల అధ్యక్షులు, ప్రధానమంత్రులు చెట్లకు తలకిందులుగా వేలాడుతూ కనిపిస్తారు. ప్రతి దేశానికి చెందిన ప్రతి అణు ఆయుధాన్ని అక్కడ పడేశారు. కథానాయకుడు ఒక సిగరెట్ వెలిగించి, ఆ తర్వాత అగ్ని, ఆమ్లం, హైడ్రోజన్ బాంబుల వర్షాన్ని కురిపిస్తాడు—అయినా అవన్నీ దీపావళి టపాకాయల కంటే ఏమాత్రం ఆకట్టుకోకుండా పేలిపోతాయి. తన తల్లి ఫోటో ముందు నిలబడి, కథానాయకుడు, "చూశారా? నేను నా మాట నిలబెట్టుకున్నాను, కదా?" అని అంటాడు. అతను ఆ భావోద్వేగాన్ని మరింతగా ప్రదర్శిస్తూ, తాను ప్రపంచ శాంతిని సాధించానని చెప్పుకుంటాడు—ఇది ప్రేక్షకులను కన్నీళ్లు పెట్టుకునేలా కదిలిస్తుంది.

...మూడవ భాగానికి ఇది ఒక నాంది.

ఈ కథలోని నీతి:

అది నేరం కాదు—అది కేవలం డోపమైన్.

ప్రతి మానవ శరీరం డోపమైన్ అనే హార్మోన్‌ను ఉత్పత్తి చేస్తుంది. మనం ఇష్టపడే పనులలో—అంటే మన ఆత్మకు ఆనందాన్ని కలిగించే వాటిలో—నిమగ్నమైనప్పుడు, మన ఉత్పాదకత వృద్ధి చెందుతుంది. మన దేశం ఆవిర్భవించినప్పటి నుండి ఇదే జరుగుతోంది!

ఒక "డోపమైన్ ఉత్సాహం":

ఆడుకోవడం, విహారయాత్రలకు వెళ్లడం, లేదా ప్రయాణాలు చేయడం—ఇవన్నీ సంతోషకరమైన, డోపమైన్‌తో నిండిన స్థితిని ప్రేరేపిస్తాయి.

అయితే, కొంతమంది ఈ "డోపమైన్ ఉత్సాహానికి" బానిసలవుతారు.

మద్యపానం, ధూమపానం, జూదం, మాదకద్రవ్యాల వాడకం, లేదా అశ్లీల చిత్రాలను చూడటం వంటి అలవాట్లు అన్నీ ఇలాంటి ఉత్సాహాన్ని కలిగిస్తాయి. డోపమైన్‌తో ఉన్న సమస్య ఏమిటంటే, దాని స్థాయి చాలా వేగంగా పెరిగినప్పుడు, కొన్ని గంటల్లోనే అది అనివార్యంగా తీవ్రమైన కనిష్ట స్థాయికి పడిపోతుంది. ఆ సమయంలో ఒత్తిడి... కుంగుబాటు మొదలవుతుంది. మీకు ఆ డోపమైన్ ఉత్సాహం తిరిగి కావాలంటే, మీరు దాని మోతాదును పెంచాలి. ఒక పెగ్గుతో మొదలై... రెండు నెలల్లో రెండు పెగ్గులు, ఏడాది తిరిగేసరికి పావు బాటిల్, ఆ తర్వాత సగం, ఆపై పూర్తి బాటిల్... ఉదయాన్నే మద్యం సేవించడం, జూదం, ధూమపానం లేదా మాదకద్రవ్యాలు—ఇలా అలవాట్లు ముదిరిపోతాయి. మోతాదు పెంచితేనే ఆ 'కిక్' దొరుకుతుంది. డోపమైన్ స్థాయికి అలవాటు పడిన వ్యక్తికి విచక్షణ జ్ఞానం నశిస్తుంది. శరీరం నాశనమవుతుంది, సంసారం కూలిపోతుంది... చివరికి శ్మశానంలో శవం కాలుతుంది.

హింస అనేది అత్యంత శక్తివంతమైన డోపమైన్ కిక్‌ను ఇస్తుంది.

ఇది మన 'ముళబాగిలు' (Mulabagal) సినిమాతో మొదలైంది కాదు. ఇది ఎప్పటి నుంచో సినిమాల్లో మొదలైంది. కాలక్రమేణా మోతాదు పెరుగుతూ వచ్చింది. పాత మోతాదు సరిపోదు, మరింత కిక్ కావాలంటే మోతాదును పెంచాల్సిందే. లాక్‌డౌన్ సమయంలో ప్రజలు వెబ్ సిరీస్‌లకు, రకరకాల సినిమాలకు, అందులోని హింసకు అలవాటు పడిపోయారు. ఇప్పుడు ఆ మోతాదును మరింత పెంచాలి. కేవలం ఒక 'కిక్'—డోపమైన్ కిక్—చాలు. ఇక తర్కంతో (logic) పని ఏముంది? డోపమైన్ కిక్ ఇచ్చేలా సినిమా తీస్తే, వేల కోట్ల రూపాయల వసూళ్లు వస్తాయి.

ఒక డాన్ నేరుగా భారత పార్లమెంటులోకి వెళ్లి కాల్పులు జరిపినా, సెన్సార్ బోర్డు వారు డబ్బు కట్టలతో సిద్ధంగా ఉంటారు. ఎవరూ నోరు విప్పరు. మేధావులు, మీడియా... అందరూ మౌనంగా ఉండిపోతారు. వేల కోట్ల రూపాయలు వెనకేసుకుంటారు.

ఒకవేళ ఎవరైనా...

'ఇదేంటి?' అని ఎవరైనా అడిగితే, డోపమైన్ కిక్ (ఉద్వేగపరమైన ఉత్తేజం) కోసం అలవాటు పడిపోయిన మనం, ఇలాంటి సినిమాలను 'అత్యంత తెలివైన చిత్రం' అని సమర్థించుకుంటాం. కేవలం మూడు గంటల వినోదం కోసం మనం దేనికైనా సిద్ధపడిపోతాం. ఒకవేళ ఎవరైనా "ఆ సినిమాలో ఇది లేదు, ఈ సినిమాలో అది లేదు" అని ప్రశ్నిస్తే, "నువ్వెందుకు మాట్లాడటం లేదు?" అని ఎదురుదాడి చేసి, వారిని నోరు మూయించేస్తాం.

సినిమా చూసే ప్రతి ఒక్కరూ ఒకేలా ఉండరు. మానసిక పరిణతి లేని వేలాది మంది ఉంటారు—వారి ఉపచేతన మనస్సులో ఈ హింస బలంగా నాటుకుపోతుంది. దెయ్యాల సినిమాలు చూసి కొందరు అమ్మాయిలు 'దెయ్యం పట్టినట్లు' ప్రవర్తించడం గురించి వినే ఉంటారు కదా? ఇది అంతకంటే వేల రెట్లు ప్రమాదకరమైనది.

కాబోయే భర్త గొంతు కోసిన యువతి; ఒక మహిళ గొంతు కోసిన వ్యక్తి; మరొకరిపై యాసిడ్ పోసిన వ్యక్తి; భర్త జననేంద్రియాలను కోసేసిన భార్య; తండ్రి తల నరికి, దాన్ని సంచిలో వేసుకుని తిరిగిన కొడుకు; యువతిపై సామూహిక అత్యాచారం; సొంత కూతురిపై అత్యాచారం చేసి, ఆ తర్వాత ఆమె తల నరికేసిన తండ్రి; మూడు నెలల పసిపాపపై అత్యాచారం; ఆరుగురి గొంతులు కోసిన వ్యక్తి—ప్రతిరోజూ వార్తాపత్రికల్లోని నేర వార్తల కాలమ్స్ ఇలాంటి ఘటనలతో నిండిపోతున్నాయి. ఇక టెలివిజన్ ఛానళ్ల సంగతి చెప్పనక్కర్లేదు; వారు ఇలాంటి కథలను తీసుకుని, మసాలా దట్టించి, నాటకీయంగా మార్చి ప్రసారం చేస్తారు.

ప్రతిరోజూ, ప్రతి గంటకూ—ప్రేక్షకులపై హింసను బలవంతంగా రుద్దుతున్నారు. దీనివల్ల వారికి ఒక రకమైన 'కిక్' కలుగుతుంది; ఆ కిక్ కోసం వారు మరింత ఎక్కువ మోతాదులో హింసను కోరుకుంటారు, దాన్ని ఆస్వాదిస్తారు—ఎటువంటి ఖర్చు లేకుండా లభించే పూర్తిస్థాయి 'ఉత్తేజం' ఇది.

నిరపరాధుల పరిస్థితి ఎలా ఉందంటే, మునిగిపోతున్న పడవలో ఉండి, పక్క నుంచి నీళ్లు లోపలికి వస్తుంటే, ఆ నీటిలో సంతోషంగా ఆడుకుంటున్న వారిలా ఉన్నారు.

సరే, ఆనందించండి. ఇక ఎక్కువ సమయం లేదు. వీలైనంత వరకు ఆనందించుకోండి!

నేను చాలా జంధ్యాల సినిమాలు చూశాను. కడుపుబ్బా నవ్వాను!

నిన్న ఒక హీరోయిక్ కామెడీ సినిమా చూసి నవ్వుతుంటే, థియేటర్‌లో వెనుక సీట్లో కూర్చున్న వాళ్లకి పిచ్చెక్కిందా? మీరు అది చూశారా?

సినిమాల్లో లాజిక్ వెతకకూడదని నాకు తెలుసు. ముందు లాజిక్ పక్కన పెట్టండి. చాలా హింస, ఆ తర్వాత కోపం. కాసేపటికి ఆ కోపం నవ్వుగా మారింది. నవ్వుతూ నవ్వుతూ సినిమాను ఆస్వాదించాను.

ఒక డాన్ దేశంలోని ఒక ప్రాంతాన్ని నో-ఫ్లై జోన్‌గా ప్రకటించడం.. ఆ డాన్ కోసం మూడు దళాలు రంగంలోకి దిగడం, ప్రధానమంత్రి మరణ శాసనంపై సంతకం చేయడం, 1950లో దేశానికి మహిళా ప్రధానమంత్రి రావడం, నావికాదళ చర్యకు ప్రధానమంత్రి అనుమతి అడగడం.. హే అమరనాథ్, ఇవన్నీ తెలియకుండా, నువ్వు ఐఏఎస్ అభ్యర్థులకు భారత చరిత్ర చెప్పావనుకున్నాను.. అంతే. నువ్వు నవ్వడం ఆపితే, ఒట్టు.

అందరూ కేకలు వేస్తారు.

వెనుక ఉన్నవాళ్లు కంగారుగా నవ్వుతున్నారు. అసలు నిప్పు ఎవరు, ఎందుకు పెట్టారో అని ఆలోచిస్తే నాకు నవ్వు ఆగడం లేదు.

సినిమాల్లో జనాలకు చేయడానికి ఏమీ ఉండదు. జనసమూహాలు.. నోరు నొప్పితో, ఏడుస్తూ, భయపడుతూ, జిందాబాద్ అంటూ ఉంటుంది.

ఇన్ని రకాల వేడిలో, ఇన్ని రకాల వాతావరణంలో, డాన్ హీరో సూట్ వేసుకోడు.

విలన్ నుదుటి చుట్టూ ఉన్న ఆ కంటి చుక్కలేంటో తెలియదు.. నోట్లో రక్తం తాగిన వాడిలా ఉన్న ఆ ఎర్రదనం ఏంటి.. ఆ అరుపులేంటి.

ఆ సినిమాను ఆస్వాదించిన వారు, అది తమకు ఎలా నచ్చిందో చెప్పగలరా అని నేను తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాను.