ee -అభ్యస్ అకాడమీ వార్షిక అవార్డు ఫంక్షన్

మన దేశంతో సహా అనేక దేశాలలో, ముఖ్యంగా అభివృద్ధి చెందిన దేశాలలో ఎయిడ్స్ కేసులు వేగంగా పెరుగుతున్నాయి.

అలాగే హెపటైటిస్ (కాలేయ వ్యాధి) కేసులు కూడా పెరుగుతున్నాయి. అసలు కారణాన్ని తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించండి.

అన్ని అలలూ తీరాన్ని చేరుకోవు—అయినా అవి తమ ప్రయత్నాన్ని ఎన్నడూ ఆపవు!

సంధ్యా సమయం అంటే ఒక కొత్త ఉదయానికి నాంది మాత్రమే. వెలుగు, చీకటి, ఆపై మళ్లీ వెలుగు—ఇదే ఈ ప్రపంచ స్వభావం, ఇదే జీవన సూత్రం! పశ్చిమ తీరంలో ఈ సాయంత్రం!

మనం ప్రజల దృష్టిలో ఉన్నప్పుడు, ప్రజల అభిప్రాయం గురించి, అంటే ఇతరులు ఏమనుకుంటారో అనే దాని గురించి మనం జాగ్రత్తగా ఉండాలి.

ఉదాహరణకు, నేను ప్రస్తుతం గోవాలో ఉన్నాను. నిన్న బీచ్‌లో కొన్ని ఫోటోలు తీసి, వాటిని 'కేవలం నేను మాత్రమే' అని పెట్టి ఫేస్‌బుక్‌లో పోస్ట్ చేశాను. మీరు ఫేస్‌బుక్‌లో ఏదైనా పోస్ట్ చేస్తే, మీరు కోరుకుంటే దాన్ని తర్వాత సులభంగా డౌన్‌లోడ్ చేసుకోవచ్చు; అది ఒక జ్ఞాపకంగా ఉపయోగపడుతుంది. అయితే, మీరు ప్రజలకు కనిపించేలా ఏదైనా పోస్ట్ చేస్తే, అది పరిశీలనకు గురవుతుంది—అందుకే ఇంత రచ్చ జరుగుతుంది! ప్రజల దృష్టి పెరిగే కొద్దీ, ఒకరి వ్యక్తిగత గోప్యత అనివార్యంగా తగ్గిపోతుంది.

ఇదేనా అభివృద్ధి!

భవిష్యత్తులో... మాదకద్రవ్యాలను ఎలా తీసుకోవాలి? హత్య ఎలా చేయాలి? ఉగ్రవాద నాయకుడిగా ఎలా మారాలి? అనే అంశాలపై కూడా కోర్సులు వస్తాయేమో!

ప్రియమైన తల్లిదండ్రులారా,

2022-23 విద్యా సంవత్సరానికి సంబంధించి, అమీర్‌పేటలోని మా పాఠశాలలో ప్రవేశాల కోసం ప్రస్తుతం (27 ఏప్రిల్ 2022 నాటికి) అందుబాటులో ఉన్న సీట్ల వివరాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి:

నర్సరీ – 10

LKG – 15

UKG – 12

1వ తరగతి – 17

2వ తరగతి – 6

3వ తరగతి – 15

4వ తరగతి – *ఏమీ లేవు (NIL)*

5వ తరగతి – 5

6వ తరగతి – 15

7వ తరగతి – 20

8వ తరగతి – 10

9వ తరగతి – 10

10వ తరగతి – *ఏమీ లేవు (NIL)*

ప్రవేశాలు 'ముందు వచ్చిన వారికి ముందు ప్రాధాన్యత' (First come, first served) పద్ధతిలో జరుగుతాయని గమనించగలరు.

ప్రవేశాల కోసం అధిక డిమాండ్ ఉండటంతో, సీట్లు వేగంగా భర్తీ అవుతున్నాయి.

ఆసక్తి గల తల్లిదండ్రులు వీలైనంత త్వరగా పాఠశాల కార్యాలయాన్ని (School Office) సంప్రదించవలసిందిగా కోరుచున్నాము.

ప్రియమైన తల్లిదండ్రులారా,

2022-23 విద్యా సంవత్సరానికి సంబంధించి, *స్లేట్ - ది స్కూల్, హిమాయత్‌నగర్ (Slate-The School, Himayathnagar)* లో ప్రస్తుతం (27 ఏప్రిల్ 2022 నాటికి) అందుబాటులో ఉన్న సీట్ల వివరాలు ఈ క్రింది విధంగా ఉన్నాయి:

నర్సరీ - ఏమీ లేవు (NIL)

LKG - 10

UKG - ఏమీ లేవు (NIL)

తరగతి 1 - 17

తరగతి 2 - 20

తరగతి 3 - 04

తరగతి 4 - ఏమీ లేవు (NIL)

తరగతి 5 - ఏమీ లేవు (NIL)

తరగతి 6 - 07

తరగతి 7 - 05

తరగతి 8 - ఏమీ లేవు (NIL)

తరగతి 9 - ఏమీ లేవు (NIL)

తరగతి 10 - ఏమీ లేవు (NIL)

ప్రవేశాలు "ముందు వచ్చిన వారికి ముందు ప్రాధాన్యత" (First come, first served) అనే పద్ధతిలో జరుగుతాయని గమనించగలరు.

ప్రవేశాల కోసం అధిక డిమాండ్ ఉన్నందున, సీట్లు వేగంగా భర్తీ అవుతున్నాయి.

ఆసక్తి గల తల్లిదండ్రులు వీలైనంత త్వరగా పాఠశాల కార్యాలయాన్ని సంప్రదించవలసిందిగా కోరడమైనది.

ప్రియమైన తల్లిదండ్రులారా,

దయచేసి గమనించండి, తేదీ (27 ఏప్రిల్ 2022) నాటికి, కిందివి సంఖ్య. 2022-23 విద్యా సంవత్సరానికి అబిడ్స్‌లో ప్రవేశాలకు అందుబాటులో ఉన్న సీట్లు.

నర్సరీ - 17

LKG-50

UKG-30

తరగతి 1-30

తరగతి 2-13

తరగతి 3-18

తరగతి 4- *NIL*

తరగతి 5-3

తరగతి 6- *NIL*

తరగతి 7-5

తరగతి 8-10

తరగతి 9-5

10వ తరగతి- *NIL*

అడ్మిషన్లు _ఫస్ట్ కమ్ ఫస్ట్ ప్రాతిపదికన_ అని దయచేసి తెలియజేయండి.

అడ్మిషన్ల రద్దీ కారణంగా సీట్లు వేగంగా నిండిపోతున్నాయి.

ఒకవేళ ఎవరైనా తల్లిదండ్రులకు ఆసక్తి ఉంటే, వారు వీలైనంత త్వరగా పాఠశాల కార్యాలయాన్ని సంప్రదించాలని సూచించారు.

మూడు రోజుల క్రితం ఆ తల్లి నాకు పంపిన వీడియోల ప్రకారం...

{ఈ పోస్ట్‌ను పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవాలంటే, నేను దీనికి ముందు పెట్టిన పోస్ట్ ఇది.. అందులో పెట్టిన వీడియోను తప్పకుండా చూడండి} .. ఆ అమ్మాయి...

1. దెయ్యం పట్టుబడినట్లు నటిస్తోంది. ఊహించుకోండి, ఆమె చుట్టూ ఒకటి రెండు దెయ్యాలు ఉండి, వాటితో మాట్లాడుతోంది. ఆ దెయ్యాలకు ఆమె పేర్లు కూడా పెట్టింది.

2. ఆ అమ్మాయి అసలు వయసు 28 సంవత్సరాలు. కానీ ఒక చిన్నపిల్లలా ప్రవర్తిస్తోంది. మూడేళ్ల పాప, అమ్మాయిలా మాట్లాడుతోంది.

3. చాలా భయంతో ఏడుస్తోంది.

ఆ అమ్మాయి ఎందుకిలా ఉంది?

వీడియోలు చూసిన తర్వాత నాకు అర్థమైంది ఏమిటంటే...

1. లాక్‌డౌన్ సమయంలో హారర్ సినిమాలు చూడటం అలవాటు. లాక్‌డౌన్ తర్వాత కూడా హారర్ సినిమాలు బాగా చూస్తోంది.

2. ఆమె ఒక పాఠశాలలో పనిచేస్తుంది. {గతంలో స్లేట్‌లో పనిచేసింది. ఇప్పుడు గత మూడేళ్లుగా మరో పాఠశాలలో పనిచేస్తోంది} అక్కడ పని ఒత్తిడి ఉంటుంది.. సిబ్బంది రాజకీయాలు పరాకాష్టకు చేరాయి.}

.. తల్లి ఆమెను బాగా చూసుకుంటోంది. కానీ సమస్య వచ్చినప్పుడు, ఆమె బెదిరింపులలో భాగంగా ఒక చిన్నపిల్లతో మాట్లాడుతోంది. దీంతో, "ఆమె ఒక చిన్నపిల్ల" అనే స్వీయ సూచనను తీసుకుని, ఆమె అలాగే మారిపోయింది.

నిన్న వాళ్ళకి 11 ఏళ్ళు. వాళ్ళు ఉదయం 4:40 గంటలకు నా దగ్గరికి వచ్చారు. మరింత సమాచారం కోసం, నేను ఆ అమ్మాయిని హెడ్ క్వార్టర్స్ ఆఫీసులో కూర్చోమని, వాళ్ళ తల్లిదండ్రులను లోపలికి రమ్మని చెప్పాను. {ఇక్కడ ఒక విచిత్రమైన విషయం ఉంది. నిన్న హెడ్ క్వార్టర్స్ ఆఫీసులో ఇద్దరు సెక్రటరీలు డ్యూటీలో ఉన్నారు. ఈ అమ్మాయి వాళ్ళతోనే ఉంది. ఆ వీడియోలను ఆ ఇద్దరు సెక్రటరీలు చూశారు. అయ్యో దేవుడా, సైతాను ఆ అమ్మాయిని మన దగ్గర కూర్చోబెట్టింది, సార్ లోపల ఉన్నారు. కనీసం ఈ తల్లిదండ్రులైనా తమతో లేరని వాళ్ళు ఎంత భయపడ్డారో.. పాపం}.

లోపల ఉన్న మా అమ్మ, నాన్న నాకు గుర్తొచ్చారు. "ఇది ఎప్పుడు, ఎలా జరిగిందో చెప్పాలనుకున్నాను".

1. దెయ్యాల సినిమాలు చూడటం.. లాక్‌డౌన్ సమయం నుండి. 2. మధ్యలో స్కూళ్ళు తిరిగి తెరిచినప్పుడు సిబ్బంది రాజకీయాలు.. ఆమెపై ఒత్తిడి ఉంది.. 3. మరి ఆమె ఎప్పుడు చిన్నపిల్లలా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది? నీకు చెప్పమని చెప్పాను. "అయ్యా, మొదట..." అని ఆమె తల్లి చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. "ఆమెలో రాక్షస ప్రవృత్తి మొదలైనప్పుడు, మీరు ఆమెతో చిన్నపిల్లతో మాట్లాడినట్లుగా మాట్లాడారు కదా? తద్వారా ఆమె తనను తాను చిన్నపిల్లగా భావించేలా చేశారు. ఇది నిజమేనా?" అని నేను అడిగాను. "అవును అయ్యా... నేను గంభీరంగా, కఠినంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టినప్పుడు, ఆమె చిన్నపిల్లలా ప్రవర్తించడం మొదలుపెట్టింది. ఇంకో విషయం కూడా ఉంది అయ్యా... ఆమె తరచుగా దెయ్యాల సినిమాలు చూస్తుంటుంది. ఒకసారి మా మేనకోడలు ఆమెను ఒక పుణ్యక్షేత్రానికి తీసుకెళ్లింది. అక్కడ ఎవరో ఒక వ్యక్తి ఆమెతో ఏదో చెప్పారు. అప్పటి నుండి సమస్య మరింత తీవ్రమైంది" అని ఆమె తల్లి చెప్పింది. ఇప్పుడు నాకు అసలు కారణం (missing link) దొరికింది.

మొత్తం విషయం అర్థమైంది. ఆ అమ్మాయిని లోపలికి రమ్మని చెప్పి, కుర్చీలో కూర్చోబెట్టాను. ఒకవైపు తల్లి, మరోవైపు తండ్రి ఉన్నారు; మధ్యలో ఆ అమ్మాయి కూర్చుంది.

ఆమెను హిప్నోసిస్‌లోకి (సమ్మోహన స్థితిలోకి) తీసుకువెళ్లి, తగిన సూచనలు ఇచ్చాను.

నేను హిప్నోసిస్ చేస్తున్నప్పుడు, గదిలోకి వచ్చినప్పటి నుండే తల్లిదండ్రులను గమనిస్తూనే ఉన్నాను. వారిలో ఆత్మవిశ్వాసం, నిరాశ, మరియు అపస్మారక స్థితి (అవగాహన లేని స్థితి) వంటి భావాలు కనిపిస్తున్నాయి. "మేము ఎన్ని ఆసుపత్రులు తిరగలేదు? ఎంత ఖర్చు చేయలేదు? ఏదీ ఫలితాన్ని ఇవ్వలేదు. వెళ్ళిన ప్రతి చోటా ఒక్కొక్కరు ఒక్కోలా చెబుతారు, ఏదో ఒక చికిత్స చేస్తారు. కానీ, రోజురోజుకూ ఆ అమ్మాయి పరిస్థితి మరింత దిగజారుతోంది. ఇప్పుడు వారు నా దగ్గరకు వచ్చారు. ఎంతో గొప్ప వైద్యులు కూడా ఏమీ చేయలేకపోయారు, ఇక వీరు మాత్రం ఏం చేయగలరు? అన్నట్లుగా వారి ముఖాల్లో ఒక రకమైన భావం కనిపిస్తోంది. {ఆ అమ్మాయి చికిత్స కోసం వారు అదే రోజున లక్ష రూపాయలు సమకూర్చుకున్నారని తల్లి మాటల ద్వారా తెలిసింది}.

ఆ అమ్మాయి ఇప్పుడు గాఢమైన హిప్నోటిక్ (సమ్మోహన) స్థితిలో ఉంది. ఒకవైపు నేను, మరోవైపు తల్లిదండ్రులు ఉన్నారు. తల్లిదండ్రుల ముఖాల్లో భయం, సందేహం... అసలు ఏం జరుగుతోంది? దీనివల్ల పరిస్థితి ఇంకా దారుణంగా తయారవుతుందేమోనన్న ఆందోళన! హిప్నోటిక్ స్థితిలో ఉన్నప్పుడు ఆ అమ్మాయి కొన్ని క్షణాల పాటు దెయ్యం పట్టినట్లుగా ప్రవర్తించింది. నేను ఊహించిందే జరిగింది.

'కళ్లు తెరువు... నీ తల్లిదండ్రుల వైపు చూడు... నీకు 28 ఏళ్లు... నీ తల్లిదండ్రులతో మాట్లాడు' — ఇది నేను ఇచ్చిన హిప్నోటిక్ సూచన.

ఆమె కళ్లు తెరిచింది. తన తల్లిదండ్రులతో, ఎప్పటిలాగే సాధారణంగా మాట్లాడింది.

ఏం జరుగుతోందో నమ్మలేక తల్లిదండ్రులు అయోమయంలో పడ్డారు. సంతోషం, కన్నీళ్లు అన్నీ ఒకేసారి! 'మా అమ్మాయి ఇక ఎప్పటికీ సాధారణ మనిషిగా మారదేమో' అన్న భయం వారిలో ఉంది. 'ఇంకెన్ని చికిత్సలు చేయించాలి? ఇంకా ఎంత ఖర్చవుతుంది? ఎన్ని నెలలు పడుతుంది? కనీసం కొంచెం అయినా సాధారణ స్థితికి వస్తే బాగుండు' — ఇలాంటి ఆలోచనలు వారి మనసులో ఉన్నాయి. 'కళ్ల ముందు జరుగుతున్నది నిజమేనా? కల కంటున్నామా?' అని వారు తమను తామే నమ్మలేని స్థితిలో ఉన్నారు. ఒక రకంగా చెప్పాలంటే, వారు పూర్తిగా షాక్‌కు గురయ్యారు.

కేవలం 10 నిమిషాల్లోనే వారి కూతురు సాధారణ స్థితికి వచ్చేసింది. వారు నమ్మలేకపోతున్నారు.

ఆ తర్వాత నేను 'న్యూరో-లింగ్విస్టిక్ ప్రోగ్రామింగ్' (NLP) ప్రక్రియను మొదలుపెట్టాను. అసలు చికిత్స హిప్నోటిజం ద్వారానే జరిగింది; దానితోనే ఆ అమ్మాయిని సమస్య నుంచి బయటకు తీసుకువచ్చాను. ఇప్పుడు NLP ద్వారా ఆమెను మరింత దృఢంగా మారుస్తున్నాను.

ఆ 'దెయ్యం' వదిలిపోయింది. నిజంగానే అది దెయ్యమా? మానసిక భ్రమలో చిక్కుకున్నారా? ఆ అమ్మాయి అమెరికాకు వెళ్లి అక్కడ మంచి ఉద్యోగం చేయాలని అనుకుంటోంది. కానీ, అది సాధ్యం కాకపోవడమే మా బాధకు కారణం. ఎందుకంటే, ఎన్‌ఎల్‌పి (NLP) ఆమెను అందుకు సిద్ధం చేస్తోంది. నేను ఒకసారి ఇలాగే చేశాను; ఎలా చేయాలో ఆమె తల్లికి నేర్పించాను.

'బయటకు రావడం' అంటే, మనం ఒక స్థితికి చేరుకున్నామని అర్థం.

ప్రధాన కార్యాలయంలో. నేను కార్యదర్శిని వీడియో రికార్డ్ చేయమని అడిగాను. ఆ అమ్మాయి స్లేట్ ఉపాధ్యాయులతో తాను బాగానే ఉన్నానని చెప్పింది. కార్యదర్శులు షాక్‌లో ఉన్నారు { మళ్ళీ యూట్యూబ్ అనేది అసభ్యకరమైన భాష, ఇందులో ఆశ్చర్యం ఏముంది. ఇది మానసిక రోగుల భాష } .. "సార్ ఇరవై నిమిషాల్లో ఏం చేశారు? ఇంతటి మార్పు ఎలా సాధ్యం?" అని వారు అనుకున్నారు.

కనీసం రెండు నెలల పాటు ప్రతిరోజూ రెండుసార్లు .. NLP చేయాలి. ఇది అత్యంత ముఖ్యమైన విషయాలలో ఒకటి. బంధువులు గానీ, మత పెద్దలు గానీ ఎవరూ ఆమెతో ఆమె గత ప్రవర్తన మరియు సమస్యల గురించి మాట్లాడరు. రెండు నెలల తర్వాత, ఎవరెంత చేసినా, ఎంత మాట్లాడినా, ఎంత ఒత్తిడి ఎదుర్కొన్నా, అది ఏమీ కాదు.... అని నేను చెప్పి పంపించాను.

హిప్నాటిజం అనేది ఒక మందు లాంటిది .. NLP శక్తిని పెంచినట్లు ..

నేను చెప్పింది బూస్ట్.. బూస్టర్ కాదు. తప్పుగా చదివి బూస్టర్ మాయలో పడకండి.

నిన్న రాత్రి నేను పోస్ట్ చేసిన వీడియోపై మీ వ్యాఖ్యలు.. "ఆమె త్వరగా కోలుకోవాలని ఆకాంక్షిస్తున్నాను" అన్నందుకు ధన్యవాదాలు.

నిన్న మధ్యాహ్నం పన్నెండు గంటలకు ఆమె మామూలు మనిషి అయిపోయింది. ఇప్పుడు ఏం జరగాలి. ఆమె అమెరికన్ కల నిజమవుతోంది.. అది జరగబోతోంది. మరో సంవత్సరంలో, అమెరికా ప్రయాణం కోసం శంషాబాద్ విమానాశ్రయంలో ఉన్నప్పుడు ఆమె నాకు ఒక ఫోటో పంపుతుంది. నేను ఆ ఫోటోను పోస్ట్ చేస్తాను!

ఈ పోస్ట్‌లో చివరిగా ఒక మాట!

నేను దయ్యాల వైద్యుడిని కాను.. నేను వృత్తిపరమైన హిప్నాటిస్ట్‌ని కాను.. వృత్తిపరమైన NLP ప్రాక్టీషనర్‌ని కాను. కరోనా, అస్సలు వైద్యుడిని కాను. నేను ఒక పాఠశాలను నడిపేవాడిని.. వచ్చే విద్యా సంవత్సరం ప్రారంభమవుతోంది. చేయాల్సిన పనులు చాలా ఉన్నాయి. రెండు సంవత్సరాలు అయ్యింది.. ఒక పర్యటన మిగిలి ఉంది.. ఏమీ లేదు. ఎక్కడికైనా పర్యటనకు వెళ్లాలి.

. చాలా తీరిక లేకుండా

బై. శుభదినం.

మొన్న ఒక తల్లి నన్ను సంప్రదించారు.

కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం ఆమె కూతురు స్లేట్‌లో పదవ తరగతి చదివింది. ఆ తల్లి నాకు పంపిన వీడియోలలో ఆ అమ్మాయి ఒక చిన్నపిల్లలా మాట్లాడుతోంది. వాటితో మాట్లాడేటప్పుడు ఆమెకు దెయ్యాలు కనిపిస్తున్నాయట. ఏడుస్తోంది. ఒక పూర్తిస్థాయి సైకోపాత్‌లా భయపడిపోతోంది. ఆమెను హైదరాబాద్‌లోని ప్రముఖ ఆసుపత్రులలో చేర్పించారు. చివరికి ఆమె నన్ను సంప్రదించింది. ఈరోజు ఆమెకు న్యూరో లింగ్విస్టిక్ ప్రోగ్రామ్ నిర్వహించాను. ఇప్పటివరకు ఆమె ప్రమాదం నుండి బయటపడింది. మరో నెలపాటు ఇంట్లోనే చేయాల్సిన NLP ప్రోగ్రామ్‌ను నేను మా అమ్మకు నేర్పించాను. నిన్నటి వరకు ఆ అమ్మాయి మానసికంగా అనారోగ్యంతో ఉంది. మరో సంవత్సరంలో అమెరికాలో స్థిరపడాలనే తన జీవిత లక్ష్యాన్ని సాధించబోతోంది. ఈరోజు మొదటి అడుగు పడింది.

రెండు దశాబ్దాల క్రితం

మార్గరెట్ మేమ్‌కు పదోన్నతి లభించినందుకు అభినందనలు.

సప్నా మేడమ్‌కు పదోన్నతి లభించినందుకు అభినందనలు.

చాణక్యుడికి కూడా తట్టని ఒక రాజకీయ వ్యూహం—ఇదొక సరికొత్త నిరంకుశత్వం!

మీరు ఉదయాన్నే నిద్రలేస్తారు. మీ రోజు ఎలా మొదలవుతుంది? మీ వయస్సు, వృత్తిని బట్టి మీకు ఒక నిర్దిష్ట దినచర్య ఉంటుంది. పిల్లలు బడికి వెళ్తారు, గృహిణులు ఇంటి పనుల్లో నిమగ్నమవుతారు, మరికొందరు ఉద్యోగాలకు లేదా వ్యాపారాలకు వెళ్తారు—ఇలా అందరి జీవితాలు సాగుతుంటాయి.

నేరస్థులను జైలులో ఎందుకు ఉంచుతారు?

అక్కడ వారికి రోజుకు రెండు పూటల భోజనం, వారానికి ఒకటి లేదా రెండుసార్లు మాంసాహారం లభిస్తాయి; ఆటస్థలాలు ఉంటాయి, తోడుగా పదిమంది వ్యక్తులు ఉంటారు. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, జైలు జీవితం అంటే ఇదే. నిజం చెప్పాలంటే, మన సమాజంలోని దాదాపు ముప్పై శాతం ప్రజల జీవన ప్రమాణాలు—వారికి లభించే నివాసం, ఆహారం—జైలులో ఉండేవారి కంటే అధ్వాన్నంగా ఉన్నాయి.

అయితే, అసలు శిక్ష ఏమిటి?

మీరు బయటకు వెళ్లలేరు. ప్రతిరోజూ ఒకే రకమైన దినచర్య—స్వేచ్ఛ లేని, విసుగు పుట్టించే, ఏకపక్షమైన జీవితం. అదే అసలైన శిక్ష.

ఒక్కసారి ఊహించుకోండి:

ఉదయం నిద్రలేవగానే చేయడానికి ఏ పనీ ఉండదు. నిన్న ఎలా గడిచిందో మొన్న కూడా అలాగే గడిచింది, ఈరోజు కూడా సరిగ్గా నిన్నటిలాగే ఉంది. మీరు మీ ఇంటికే పరిమితమైపోయారు, బయటకు అడుగు పెట్టే అవకాశం అస్సలు లేదు. ప్రభుత్వం అందించే ఆహార సరఫరాల కోసం ఎదురుచూడాలి. ఇంటర్నెట్ సౌకర్యం దాదాపు లేదు—బహుశా కొన్ని ఎంపిక చేసిన వెబ్‌సైట్లు మాత్రమే అందుబాటులో ఉండవచ్చు—సోషల్ మీడియా అస్సలు లేదు. ప్రభుత్వ ఆధ్వర్యంలోని టీవీ ఛానెళ్లలో పందులు లేదా కప్పలను పెంచడం వంటి కార్యక్రమాలు ప్రసారమవుతుంటాయి. నిద్రలేచిన క్షణం నుండి, కేవలం రాత్రి పడే వరకు వేచి చూడటమే మీ పని. ప్రతి మూడు రోజులకు ఒకసారి కోవిడ్-19 పరీక్ష చేయించుకోవాలి; ఒకవేళ పాజిటివ్ వస్తే, మిమ్మల్ని క్వారంటైన్ సెంటర్‌కు తరలిస్తారు. పదిహేను రోజుల క్రితం ఇదే పరిస్థితి, మొన్న ఇదే పరిస్థితి, నిన్న కూడా ఇదే, వారం క్రితం కూడా ఇదే—రేపు కూడా ఏమీ మారదు. చైనాలోని షాంఘై నగరవాసులకు గత నలభై రోజులుగా ఇదే దినచర్యగా మారింది. నేడు, షాంఘై నగరం ఒక జైలుగా మారింది—ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద జైలు—ఇక్కడ 2 కోట్ల 50 లక్షల మంది ప్రజలు గత నలభై రోజులుగా బందీలుగా ఉన్నారు. మానవ మెదడు పనిచేసే విధానం ఇది:

నెల రోజుల క్రితం, మా పాఠశాలలో ఐదవ తరగతి చదివే ఒక అమ్మాయి లాక్‌డౌన్ సమయంలో దెయ్యాల సినిమాలు చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఆ సినిమాల్లోని దృశ్యాలు నిజంగా జరుగుతున్నాయని ఆమె ఊహించుకోవడం ప్రారంభించింది—తన చుట్టూ నాలుగు దెయ్యాలు ఉన్నట్లు చిత్రించుకుంది, వాటిలో ఒకదానిని ఆమె గుర్తించింది కూడా. ఆమె ఆ ఊహించుకున్న ఆత్మలతో మాట్లాడటం, అవి నిజమైనవే అన్నట్లుగా ప్రవర్తించడం మొదలుపెట్టింది. పరిస్థితి ఎంతగా ముదిరిందంటే, ఆ అమ్మాయికి దెయ్యం పట్టిందని నమ్మిన ఆమె బంధువులు, ఆ కుటుంబాన్ని మొత్తం ఇల్లు వదిలి వెళ్ళిపోయేలా బలవంతం చేశారు. ఆమె తల్లి చాలా మందిని సంప్రదించిన తర్వాత, చివరికి ఆ అమ్మాయిని నా దగ్గరకు తీసుకువచ్చింది. వారం రోజుల్లోనే, నేను న్యూరో-లింగ్విస్టిక్ ప్రోగ్రామింగ్ (NLP)ని ఉపయోగించి ఆమెను సాధారణ స్థితికి తీసుకురాగలిగాను.

నిన్న, మరో తల్లి తన కుమార్తె గురించి నన్ను సంప్రదించింది—ఆమె మా పాఠశాల మాజీ విద్యార్థిని, ఇప్పుడు సుమారు 25 ఏళ్ల వయస్సు. ఆమె పసిపిల్లలా ఏడుస్తోంది, అచ్చం నాలుగేళ్ల చిన్నారిలాగే ఏడుస్తోంది. తన చుట్టూ ఒక "దెయ్యం" ఉందని ఆమె చెప్పింది—దానికి ఒక పేరు కూడా పెట్టింది—మరియు దానితో సంభాషణలు జరిపేది. ఆమె తల్లి నాకు వీడియోలు పంపి సహాయం కోరింది. ఈరోజు ఉదయం 11:00 గంటలకు నాకు ఒక అపాయింట్‌మెంట్ ఉంది. ఈ కేసుకూ, ఐదవ తరగతి బాలికకు సంబంధించిన కేసుకూ మధ్య స్పష్టమైన పోలికలు ఉన్నాయి.

మనం ఏది ఆలోచిస్తామో అదే నిజమవుతుంది. మీరు ఒక విషయాన్ని పదేపదే ఊహించుకుంటే, అది నిజంగా జరిగినట్లుగా అనిపించడం మొదలవుతుంది—మరియు, ఒక రకంగా, అది నిజమే. ఇది మానవ మెదడు యొక్క ప్రాథమిక లక్షణం. ఊహ, భ్రమ, మాయ, ఉపచేతన మనస్సు—ఇది చాలా విశాలమైన మరియు సంక్లిష్టమైన విషయం.

ఇక షాంఘై విషయానికి వస్తే: గత నలభై రోజులుగా, వారి దైనందిన జీవితం పూర్తిగా ఒకే విషయం చుట్టూ తిరుగుతోంది—అదే కోవిడ్-19. ఇతర ఆలోచనలకు తావు లేదు. తమ సొంత ఇళ్లలోనే బందీలుగా ఉన్న ప్రజలు, "మీకు కరోనా వస్తే చనిపోతారు—అందుకే లాక్‌డౌన్ ఉంది" అనే సందేశాలతో నిరంతరం వినబడుతున్నారు.

"మీకు కరోనా వస్తే, మరణం ఖాయం... మీరు చనిపోతారు... చావు, చావు, చావు" అనే నిరంతర సందేశాలు వారిపై తీవ్ర ప్రభావం చూపుతున్నాయి. మానసికంగా దృఢంగా ఉన్నవారు దీనిని తేలికగా తీసుకోగలిగినప్పటికీ, ఇతరులు బలహీనమైన మానసిక స్థితిలోకి నెట్టబడుతున్నారు. వారు మానసికంగా బలహీనపడతారు, ఇది వారి రోగనిరోధక శక్తిని దెబ్బతీస్తుంది. ఇలాంటి స్థితిలో, ఒక ఇన్ఫెక్షన్ నుండి బయటపడటం అత్యంత కష్టతరమవుతుంది. "నాకు సోకింది, ఇక నా పని అయిపోయింది, నేను చనిపోతాను" అనే ఆలోచన ఒక శాపంలా మారి, అదే నిజమయ్యేలా చేస్తుంది. భయమే ఒక ప్రాణాంతక శక్తిగా మారుతుంది.

మీకు గుర్తుందో లేదో, మన దేశంలో మొదటి దశ (first wave) సమయంలో, రోగులను వేరు చేసి (isolation) ఆసుపత్రులలో ఉంచేవారు. వారి చుట్టూ ఎవరూ ఉండేవారు కాదు; పైగా, తమ కళ్ల ముందే మృతదేహాలను తరలించడం వారు చూసేవారు. "నేను చనిపోతాను... నేను చనిపోతాను" అనే ఆలోచనలోనే మునిగిపోయి, ఎంతోమంది దురదృష్టవశాత్తూ ప్రాణాలు కోల్పోయారు. హైదరాబాద్‌లోని ఫీవర్ హాస్పిటల్‌లో జరిగిన ఒక ఘటన మీకు గుర్తుందా? ఒక యువకుడు వీడియోలో, "నాన్నా... నేను చనిపోతాను... ఇక్కడ ఉంటే నేను చనిపోతాను... నాన్నా... నాన్నా!" అని వేడుకున్నాడు—ఆ తర్వాత కొద్ది గంటలకే అతను కన్నుమూశాడు.

డెల్టా వేవ్ ప్రారంభ రోజుల్లోని దృశ్యాలు మీకు గుర్తున్నాయా? ముంబై, ఢిల్లీలలో అంబులెన్స్‌ల సుదీర్ఘ వరుసలు, సామూహిక దహన సంస్కారాల దృశ్యాలు... ఇలాంటి దృశ్యాలు, భయాన్ని కలిగించే ప్రచారాల వల్ల లక్షలాది మంది ప్రాణాలు కోల్పోయారు. ఇదే వాస్తవం. కరోనా వైరస్ వల్ల నేరుగా మరణించిన ప్రతి ఒక్కరి విషయంలోనూ...

'డెల్టా' వేవ్ సమయంలో, ఒక "మాఫియా" సృష్టించిన సామూహిక భయాందోళనలు మరియు సామూహిక భ్రమల (mass hysteria and mass hallucination) అనే "బ్రెయిన్‌వాషింగ్" ప్రక్రియ వల్ల మరో పదిమంది ప్రాణాలు కోల్పోయారు. మొదటి వేవ్ తర్వాత, వైరస్ పట్ల ప్రజల్లో ఉన్న భయం తగ్గడం మొదలైనప్పుడు, మార్కెట్‌లోకి మరొకటి ప్రవేశించింది... తాము అందించిన ఇంజెక్షన్‌ను తీసుకోవడానికి నిరాకరించిన ప్రజలపై ఫార్మాస్యూటికల్ దిగ్గజాలు ప్రతీకారం తీర్చుకున్నాయి. ఇది ఒక భారీ మానసిక క్రీడ (mind game).

ఒక వ్యక్తి భయంతోనే మరణించగలడా?

నేను ఈ సవాలుకు సిద్ధం. మరణశిక్ష పడిన ఒక ఖైదీని తీసుకుంటే—ప్రభుత్వం అనుమతిస్తే—కేవలం మాటల ద్వారానే, ముప్పై రోజుల్లో వారి శ్వాస ఆగిపోయేలా చేయగలను. ఇది విజ్ఞాన శాస్త్రం. డెల్టా వేవ్ సమయంలో లక్షలాది మంది ఇలాగే మరణించారు. బహుశా, శతాబ్దాల తర్వాత మన వారసులు చరిత్ర పుస్తకాల్లో దీని గురించి చదువుకోవచ్చు. ఇదే నిజం.

మళ్ళీ చైనా విషయానికి వస్తే...

గత 40 రోజులుగా అక్కడ "కరోనా వల్ల మరణం సంభవిస్తుందనే" ప్రచారంతో ఒక "బ్రెయిన్‌వాషింగ్" కార్యక్రమం జరుగుతోంది. ప్రజలను వారి ఇళ్లకే పరిమితం చేసి, నిరంతరం ఒకే రకమైన కథనాన్ని వారిపై రుద్దుతున్నారు—మొదట షాంఘైలో మొదలై, ఇప్పుడు క్రమంగా ఇతర ప్రాంతాలకు విస్తరిస్తోంది. దీనికి చైనా ప్రభుత్వం పెట్టిన పేరు "జీరో కోవిడ్" (Zero Covid).

దీని పరిణామాలు ఏమిటి?

1. లాక్‌డౌన్‌ను ఎంత కఠినంగా అమలు చేసినా, కేసులు పెరుగుతూనే ఉంటాయి. ఒక వేవ్ తర్వాత మరొకటి... ఇలా వరుసగా వేవ్‌లు వస్తూనే ఉంటాయి. సముద్రపు అలలను ఆపడానికి ప్రయత్నించడం, కరోనా వేవ్‌లను ఆపడానికి ప్రయత్నించడం—రెండూ ఒకటే.

సముద్రంలో చేపలు పడుతూ జీవించే వారికి అలలంటే భయం ఉంటుందా? పడవ, తెడ్డు, ఈత కొట్టడం—ఇవే వారి సాధనాలు. అంతకు మించి వారికి భయం ఉండదు. "అలలు... దేవుడా... అలలు... అవి మిమ్మల్ని చంపేస్తాయి... అవి మిమ్మల్ని చంపేస్తాయి... అవి మిమ్మల్ని చంపేస్తాయి... సముద్రంలోకి వెళ్లకండి... ఇంట్లోనే ఉండండి... బయటకు వెళ్తే చనిపోతారు... అలలు... నిరంతరం 'మరణం' గురించి వినడం వల్ల మీ మెదడు ప్రభావితమైతే (brainwash అయితే) ఏమవుతుంది? కేవలం భయంతోనే, కనీసం గ్లాసులో నీటిని చూసినా సరే, మీరు ప్రాణాలు కోల్పోయే ప్రమాదం ఉంది.

ఒకసారి ఇన్ఫెక్షన్ సోకిన వ్యక్తికి సహజ రోగనిరోధక శక్తి (natural immunity) లభిస్తుంది. అంతేకాకుండా, మీ రోగనిరోధక శక్తిని సాధారణ స్థాయిలో ఉంచుకుంటే, ఆందోళన చెందాల్సిన అవసరం ఏమీ లేదు. 'స్పానిష్ ఫ్లూ' సమయంలో మానవాళి ఇలాగే మనుగడ సాగించింది.

కరోనావైరస్ మహమ్మారి మొదలైనప్పటి నుండి, గత రెండేళ్లుగా నేను ఇదే విషయాన్ని వందసార్లు చెప్పాను—సూర్యరశ్మి, విటమిన్ డి, విటమిన్ బి12 (శాకాహారుల కోసం), తగినంత నిద్ర, విశ్రాంతి, వ్యాయామం మరియు శరీరంలో తగినంత నీటి శాతం (hydration) ఉండటం చాలా ముఖ్యం. భయంతో జీవించకండి. ఇది తగినంత హెచ్చరిక అని నేను భావిస్తున్నాను. అయితే, ప్రభుత్వాలు వేరే మార్గాన్ని ఎంచుకున్నాయి. దీనివల్ల మన సమాజంలో నిరుద్యోగం పెరిగిపోయింది, మనం ఆర్థిక సంక్షోభాన్ని ఎదుర్కొంటున్నాము.

పరిస్థితిని అదుపులోకి తెస్తామని హామీ ఇచ్చిన సింగపూర్, దుబాయ్, స్విట్జర్లాండ్ వంటి సంపన్న దేశాలు, అలాగే అమెరికా, ఇంగ్లాండ్, రష్యా వంటి అగ్రరాజ్యాలు కూడా దీని పర్యవసానాలను అనుభవించాయి.

ఆస్ట్రేలియాను చూడండి; తన 'బలాన్ని' నిరూపించుకోవడానికి ఏడాది పాటు లాక్‌డౌన్ విధించిన ఆ దేశం, ఇప్పుడు ప్రతిరోజూ యాభై నుండి అరవై వేల కేసులను ఎదుర్కొంటోంది.

ఇలాంటి ఉదాహరణలు ఎన్నో ఉన్నాయి; మరోవైపు, చైనాలో ఒక్క కేసు కూడా లేదని ఆ దేశం పేర్కొంటోంది.

దీని పర్యవసానాలు ఇవే:

1. ప్రజలు మానసికంగా బలహీనపడతారు, దీనివల్ల వారి రోగనిరోధక శక్తి దెబ్బతింటుంది. కేవలం అరచేతిని అడ్డుపెట్టి కరోనావైరస్ 'అలలను' ఆపలేరు; భవిష్యత్తులో వచ్చే అలల వల్ల మరణాల సంఖ్య మరింత పెరిగే అవకాశం ఉంది. గుండె సంబంధిత సమస్యలు, మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలు సర్వసాధారణం అవుతాయి. బిల్ గేట్స్ వంటి వారు కలలు కన్న 'ప్రపంచ జనాభాను తగ్గించే' లక్ష్యం నిజరూపం దాల్చడం మొదలవుతుంది.

2. దేశం ఆర్థికంగా బలహీనపడుతుంది, ప్రజల కొనుగోలు శక్తి తీవ్రంగా దెబ్బతింటుంది.

జీవిత భారాన్ని మోయడం కష్టమైనప్పుడు—ప్రజలు మానసికంగా అసమర్థులైనప్పుడు—అప్పుడు వారిలో అసలు స్పృహ (consciousness) ఉంటుందా...?" ప్రశ్నించే తత్వం నశిస్తుంది. ప్రజలు బానిసలుగా మారి, "బతికి ఉంటే చాలు" అనుకుంటూ కాలం గడపడం మొదలుపెడతారు.

ప్రజల్లో చైతన్యం లోపించడం వల్ల, తమ పాలనకు ఎటువంటి ఆటంకాలు ఉండకూడదని నియంతలు భావిస్తారు. గతంలో హిట్లర్, ముస్సోలినీ, ఈ. డి. అమిన్ వంటి ఎంతోమంది ఇలాగే ప్రయత్నించారు. ఇప్పుడు 'కరోనా' వారికి గతంలో ఎన్నడూ లేని ఒక అవకాశాన్ని, ఒక కొత్త మార్గాన్ని అందిస్తోంది.

ఇదే నేటి కరోనా కాలపు కొత్త నియంతృత్వం. ఇదే నేటి రాజకీయ తీరు.

స్లేట్ యొక్క NCC క్యాడెట్లు

నిన్నటి కార్యక్రమం (అభ్యాస్ అకాడమీ వారి అభ్యాసోత్సవం)

ఫిబ్రవరి 7 నాటికి, ఒక్క మహారాష్ట్రలోనే అర కోటి వస్తువులు అమ్ముడయ్యాయి.

కొత్తవారు ఎలాగూ ధరించడం లేదు. బహుశా, ఇదివరకే ధరించిన వారికి మళ్ళీ వర్తింపజేస్తారని వారు భావించి ఉండవచ్చు. ఈలోగా అందరికీ బూస్టర్ డోస్ తీసుకునేందుకు అనుమతి లభించింది. ఢిల్లీలో కూడా ఈ ధోరణే. జాగ్రత్తగా చూడండి, ఢిల్లీలో జీరో పాజిటివిటీ రేటు పాముల సంఖ్యతో పాటు పైకి వెళ్తుంది. పది కిందకు పడిపోతుంది. ఈ కష్టాన్ని కోపంగా ఉన్న వ్యక్తి కూడా కోరుకోడు.

గతంలో అవలంబించిన పద్ధతులు పని చేయలేదు.

అయినప్పటికీ, ఇప్పుడు వాటినే మళ్లీ అవలంబించాల్సి ఉంది. నేటి విజ్ఞాన శాస్త్రం ఇలాగే తయారైంది—మీకు కావలసినట్లుగా చెప్పేలా నివేదికలను రూపొందించుకోవచ్చు.

కోవిడ్-19 మహమ్మారి సమయంలో ఆయన చేసిన నిస్వార్థ సేవకు, అలాగే గత మూడు దశాబ్దాలుగా విద్యా రంగానికి ఆయన చేసిన సేవలకు గుర్తింపుగా,

ఈ-అభ్యాస్ అకాడమీ ఈరోజు శ్రీ వాసిరెడ్డి అమర్‌నాథ్‌ను సత్కరించింది. విద్యా రంగానికి చెందిన పలువురు ప్రముఖుల సమక్షంలో ఆయనకు *'అభ్యాస రత్న'* బిరుదును మరియు *'సుజన హితైషి'* పురస్కారాన్ని ప్రదానం చేశారు.

మా ఈ గౌరవాన్ని స్వీకరించి, ఈ కార్యక్రమానికి విచ్చేసినందుకు మీకు ధన్యవాదాలు, అమర్‌నాథ్ వాసిరెడ్డి గారు.

గత ఏడాది ఇదే రోజున నేను చేసిన పోస్ట్ ఇది. అప్పట్లో డెల్టా వేవ్ ఉధృతంగా ఉండేది.

కరోనా నుంచి కోలుకున్న వారు తీసుకోవాల్సిన కొన్ని జాగ్రత్తలు:

1. కరోనా సోకి ఆసుపత్రిలో చేరిన వారి రక్తంలో గడ్డలు (clots) ఏర్పడే అవకాశం ఉంటుంది. 'డి-డైమర్' (D-Dimer) పరీక్ష ద్వారా రక్తంలో గడ్డలు ఉన్నాయో లేదో వైద్యులు నిర్ధారిస్తారు. ఒకవేళ గడ్డలు ఉన్నట్లు తేలితే, వాటిని కరిగించి రక్తాన్ని సాధారణ స్థితికి తీసుకురావడానికి 'బ్లడ్ థిన్నర్స్' (రక్తాన్ని పలచబరిచే మందులు) వాడమని వైద్యులు సూచిస్తారు. కరోనా నుంచి కోలుకున్న తర్వాత కూడా కొందరి రక్తంలో ఇలాంటి గడ్డలు మిగిలిపోయే అవకాశం ఉంది. రక్త ప్రసరణలో భాగంగా ఈ గడ్డలు గుండె కవాటాల (heart valves) వద్దకు చేరితే, అవి రక్త ప్రవాహానికి అడ్డుపడవచ్చు. గుండెకు నిరంతరం రక్త సరఫరా అందడం చాలా అవసరం; ఒకవేళ ఈ చిన్న గడ్డలు ఆ రక్త సరఫరాను అడ్డుకుంటే, అది గుండెపోటుకు (heart attack) దారితీస్తుంది.

కోవిడ్-19 సోకిన తర్వాత ఒక మంచి వ్యక్తి అకస్మాత్తుగా మరణించిన సందర్భాలు ఉండవచ్చు. ఇలాంటి సమయాల్లో, ఈ మహమ్మారి ఏదో "దాగి ఉన్న ప్రమాదాన్ని" తనలో ఉంచుకుని ప్రాణాలను తీసిందని అనుకోవచ్చు. అయితే, కోవిడ్-19 అనేది శరీరంలో దాగి ఉండే ఏదో ఒక రహస్యమైన, అదృశ్య శక్తి కాదు; ఇది ఒక తీవ్రమైన ఆరోగ్య ముప్పు. ఇలాంటి సందర్భాల్లో, రక్తనాళాల్లో రక్తం గడ్డకట్టడమే అసలు కారణం కావచ్చు. తీవ్ర అనారోగ్యంతో ఆసుపత్రిలో చేరిన రోగులు, కోవిడ్-19 నుంచి కోలుకున్న తర్వాత కూడా కొంతకాలం పాటు రక్తాన్ని పలచబరిచే మందులను వాడాలని వైద్యులు తరచుగా సూచిస్తుంటారు. ఇది పాటించాల్సిన సరైన పద్ధతి.

2. కేవలం స్వల్ప లక్షణాలతో ఇంట్లోనే ఉండి కోవిడ్-19 నుంచి కోలుకున్న వారి పరిస్థితి ఏమిటి? వారికి ఆక్సిజన్ స్థాయిల్లో ఎటువంటి సమస్యలు ఎదురుకాకపోతే, రక్తంలో గడ్డలు ఏర్పడే అవకాశం తక్కువ—అయినప్పటికీ, పూర్తిగా లేదని చెప్పలేము.

వీరిలో కూడా కొద్ది శాతం మందికి రక్తంలో గడ్డలు ఏర్పడే అవకాశాన్ని కొట్టిపారేయలేము. ఒక్క చిన్న గడ్డ కూడా గుండెపోటుకు కారణం కావచ్చు.

అంతేకాకుండా, ఒకవేళ రక్తపు గడ్డ మెదడుకు రక్త సరఫరా చేసే నాళాల్లోకి ప్రవేశిస్తే, అది మెదడులోని ఒక నిర్దిష్ట భాగానికి రక్త ప్రవాహాన్ని అడ్డుకుంటుంది; దీనివల్ల 'స్ట్రోక్' (పక్షవాతం) వచ్చే ప్రమాదం ఉంది. మెదడు మొత్తం శరీరానికి నియంత్రణ కేంద్రంగా (control center) పనిచేస్తుంది కాబట్టి, ఇది చాలా ప్రమాదకరం. మెదడులోని ఏ భాగం ప్రభావితమైందనే దానిపై ఆధారపడి, శరీరంలోని సంబంధిత ప్రాంతాలు సరిగ్గా పనిచేయడం ఆగిపోవచ్చు—ఈ పరిస్థితిని పక్షవాతం (ప్యారాలసిస్) అంటారు.

మీకు తేలికపాటి లక్షణాలు ఉన్నా లేదా అసలు లక్షణాలు లేకపోయినా, రక్తం గడ్డకట్టే అవకాశం గురించి మీరు ఆందోళన చెందుతుంటే, మీరు డి-డైమర్ పరీక్ష చేయించుకోవాలి మరియు వైద్యుడు సలహా ఇస్తే, రక్తాన్ని పల్చబరిచే మందులను వాడాలి.

అయితే, వైద్యులను సంప్రదించడం పరిమితంగా ఉండవచ్చు మరియు అటువంటి పరీక్షలు ఖరీదైనవి కావచ్చు కాబట్టి, ఈ ప్రమాదాలను తగ్గించడానికి మీరు సహజమైన మార్గాలను అన్వేషించవచ్చు. ఏమి చేయవచ్చు?

1. కోవిడ్-19 నుండి కోలుకున్న తర్వాత చురుకైన జీవనశైలిని కొనసాగించండి; ఉదాహరణకు, ప్రతిరోజూ సుమారు అరగంట పాటు వేగంగా నడవండి. నడవడం అంటే మొబైల్ ఫోన్ పట్టుకుని, కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, పక్కన ఉన్నవారితో మాట్లాడుతూ అలా అలా నడవడం కాదు. సరైన నడకను రెండు చేతులను సహజంగా ఊపుతూ, చురుకైన వేగంతో నడవాలి. ఈ విధంగా నడవడం రక్తం గడ్డలను కరిగించడానికి సహాయపడుతుంది.

2. మీ ఆహారంలో ఆకుపచ్చ కూరగాయలను పుష్కలంగా చేర్చుకోండి. అవి శరీరానికి ఇనుము మరియు పీచుపదార్థం వంటి అవసరమైన పోషకాలను అందించడమే కాకుండా, సహజంగా రక్తాన్ని పల్చబరిచేవిగా కూడా పనిచేస్తాయి.

3. వెల్లుల్లి రసం తీసుకోండి. మీ కూరల్లో వెల్లుల్లిని ఎక్కువగా చేర్చండి లేదా రసంగా తాగండి; వెల్లుల్లి కూడా సహజంగా రక్తాన్ని పల్చబరిచేదిగా పనిచేస్తుంది.

రాబోయే పోస్టులలో ఈ అంశాలు ఉంటాయి: 1. కోవిడ్-19 మరియు మధుమేహం; 2. కోవిడ్-19 చికిత్సా పద్ధతులు, మందులు, దుష్ప్రభావాలు మరియు అవసరమైన జాగ్రత్తలు; 3. కోవిడ్-19 సంబంధిత మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలు; 4. అలసట మరియు కాలు నొప్పి వంటి కోవిడ్ అనంతర సమస్యలు మరియు తీసుకోవలసిన జాగ్రత్తలు.

నా పోస్టులలో నేను పంచుకునే అనేక విషయాలు నా సొంత ఆవిష్కరణలు కావు. ఈ సమాచారాన్ని వెలికితీయడానికి పగలు, రాత్రి అవిశ్రాంతంగా పనిచేసిన శాస్త్రవేత్తలకే ఆ ఘనత దక్కుతుంది.

గతంలో, ఎవరైనా అనారోగ్యానికి గురైతే, వారు వైద్యుడిని సందర్శించి, కారణాన్ని గుర్తించి, సరైన చికిత్స పొంది, ఆరోగ్యంగా ఇంటికి తిరిగి రాగలిగేవారు. కొద్దిమంది మాత్రమే ప్రభావితమైనప్పుడు ఇది సాధ్యమయ్యేది. అయితే ఇప్పుడు, లక్షలాది మంది అనారోగ్యానికి గురవుతుండటంతో, వైద్యులు పనిభారంతో పూర్తిగా సతమతమవుతున్నారు.

ప్రస్తుతం, ఆక్సిజన్ సహాయం అవసరమయ్యే స్థితికి చేరుకున్న వారికి వైద్యపరంగా ప్రాధాన్యత ఇస్తున్నారు. ఎటువంటి లక్షణాలు లేని వారు లేదా స్వల్ప లక్షణాలు ఉన్నవారు కూడా వైద్యుల నుంచి తగిన సూచనలు పొందవచ్చు. మరోవైపు, "మీరు చనిపోతారు", "మూడు రోజులకు మించి బతకరు", "లక్షలాది మంది మరణిస్తారు", లేదా "ఒకవేళ కోలుకున్నా మీ భవిష్యత్తు నాశనమే" వంటి భయంకరమైన కథనాలు ప్రచారంలో ఉన్నాయి. ఇటువంటి పరిస్థితుల్లో, చదువుకున్న వారు మరియు చదువుకోని వారు—అందరూ కరోనా గురించి ప్రాథమిక అవగాహన కలిగి ఉండాలి. ఒక ఉపాధ్యాయుడిగా మరియు వైద్య మానవశాస్త్రవేత్తగా (medical anthropologist), అందరికీ అర్థమయ్యేలా ఈ విషయాలను తెలియజేస్తున్నాను. నేను చెప్పే అంశాలపై నాకు ఎలాంటి కాపీరైట్ హక్కులు లేవు; ఎవరైనా వీటిని స్వేచ్ఛగా పంచుకోవచ్చు, నా పేరును పేర్కొనాల్సిన అవసరం కూడా లేదు.

అందరూ బాగుండాలి.. అప్పుడే మనం కూడా బాగుంటాం.. అందరూ సంతోషంగా ఉండాలి!

కోవిడ్-19 సమయంలో పాఠశాల రవాణా సేవలకు అంతరాయం కలిగింది, ఆ తర్వాత కొంతమంది డ్రైవర్లు పదవీ విరమణ చేశారు.

దీని ఫలితంగా, జూన్‌లో కొత్త విద్యా సంవత్సరం ప్రారంభమవుతున్న తరుణంలో, కొత్త డ్రైవర్లు మరియు 'వాన్ మదర్స్' (సహాయకులు) అవసరం ఎంతైనా ఉంది.

మేము పాతబస్తీలోని ఫలక్‌నుమా, చార్మినార్, టోలీచౌకీ వంటి ప్రాంతాల్లో, అలాగే అబిడ్స్, ఖర్మన్‌ఘాట్ మరియు హిమాయత్‌నగర్‌లలోని మా శాఖల కోసం 70కి పైగా వ్యాన్‌లను నడుపుతున్నాము. డ్రైవర్ మరియు సహాయకులు (వాన్ మదర్స్) అదే ప్రాంతంలో నివసిస్తుంటే, పని మరింత సమర్థవంతంగా జరుగుతుంది.

సాధారణంగా ఆఫీస్ బాయ్‌లు, పిల్లల సంరక్షకులు (నానీలు) లేదా వ్యాన్ సహాయకులుగా పనిచేసే వ్యక్తులు 10వ తరగతి లేదా ఇంటర్మీడియట్ వరకు (కొన్నిసార్లు అంతకంటే తక్కువ) చదువుకుని ఉంటారు. వార్తాపత్రికల్లో ఇచ్చే ప్రకటనలు ఇలాంటి వారికి సరిగ్గా చేరవు.

అందుకే, మేము కరపత్రాలను ముద్రించి, ఆయా ప్రాంతాల్లో నివసించే మా డ్రైవర్లు మరియు సిబ్బంది సహాయంతో వాటిని పంపిణీ చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాము.

పాతబస్తీలో తెలుగు మాట్లాడే వారి సంఖ్య, ఉర్దూ లేదా హిందీ మాట్లాడే వారితో పోలిస్తే తక్కువ. (ఉదాహరణకు, మా అబిడ్స్ మరియు హిమాయత్‌నగర్ శాఖల్లో సుమారు 70% కుటుంబాల మాతృభాష హిందీ, మార్వాడీ లేదా ఉర్దూ.) దీన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుని, మేము ఒక వైపు తెలుగులో, మరోవైపు ఇంగ్లీష్ మరియు ఉర్దూ భాషల్లో సమాచారం ఉండేలా కరపత్రాన్ని ముద్రించాము. దీనికి సంబంధించిన స్క్రీన్‌షాట్‌ను ఫేస్‌బుక్‌లో కూడా పంచుకున్నాము.

నిన్నటి పోస్ట్ వెనుక ఉన్న నేపథ్యం ఇదే.

సాధారణంగా ఎవరైనా నన్ను దూషిస్తే నేను సహించను, కానీ నిన్న మీరు ఆ వ్యక్తిని ఎదుర్కొన్న తీరు నాకు బాగా నచ్చింది. అహింసను పాటించే వారమైనంత మాత్రాన, బొద్దింకను ముద్దు పెట్టుకోవాల్సిన అవసరం లేదు కదా? ఆ వ్యక్తికి మీరు గట్టిగా సమాధానం చెప్పినందుకు ధన్యవాదాలు.

మొదట, ఆ వ్యక్తి కరపత్రంలో తెలుగు ఎందుకు లేదని ప్రశ్నించారు. అందులో తెలుగు కూడా ఉందని తెలిశాక, ఇంగ్లీష్ మీడియం పాఠశాల ఎలా తెలుగు మీడియం కార్యక్రమాన్ని నిర్వహిస్తుందని అడగడం మొదలుపెట్టారు. దురదృష్టవశాత్తూ, నేడు గ్రామాల్లో కూడా తెలుగు మీడియం పాఠశాలలు మూతపడుతున్నాయి. తల్లిదండ్రులు స్వయంగా ముందుకు వచ్చి, తమ పిల్లలను తెలుగు మీడియం పాఠశాలల్లో చేర్పించాలి! మార్వాడీ, మరాఠీ, హిందీ, బెంగాలీ, కన్నడ లేదా తమిళం వంటి భాషలను మాతృభాషగా కలిగిన పిల్లలు కూడా తెలుగును అద్భుతంగా మాట్లాడగలరు. గత ఇరవై ఏళ్లుగా, మేము 'పద్యమృతం' (పద్య నాటకాల కార్యక్రమం) వంటి అనేక సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలను తెలుగు భాషా కేంద్రంగా నిర్వహిస్తున్నాము. ఇది తెలుగు భాష పట్ల మాకున్న గాఢమైన అనురాగానికి నిదర్శనం.

అయితే, అసలు సమస్య అది కాదు. రెండు నెలల క్రితం, రష్యా-ఉక్రెయిన్ యుద్ధానికి సంబంధించిన ఒక వార్తాపత్రిక క్లిప్పింగ్‌ను నేను పంచుకున్నాను. అమెరికాలో స్థిరపడిన ఒక ప్రొఫెసర్, ఏదో అన్ని విషయాల్లోనూ తనే సర్వాధికారి అన్నట్లుగా ప్రవర్తిస్తూ, నన్ను మందలించే ప్రయత్నం చేశారు. నేను నా సొంత అభిప్రాయాన్ని వ్యక్తం చేసినా లేదా విమర్శ చేసినా అది సమంజసమే—కానీ, కేవలం ఒక వార్తాపత్రిక క్లిప్పింగ్‌ను పోస్ట్ చేసినంత మాత్రాన వివాదాన్ని సృష్టించడం ఎందుకు? నిన్న కూడా ఇదే జరిగింది.

ఇది కావాలనే వివాదాన్ని సృష్టించే ప్రయత్నం; గత రెండేళ్లుగా నేను దీన్ని గమనిస్తూనే ఉన్నాను. అమెరికాలో ఉన్న ఎవరో ఒకరు అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షమై, అవమానకరమైన వ్యాఖ్యలు చేసి వెళ్లిపోతుంటారు—ఇలా జరగడం గత రెండేళ్లలో ఇది ఐదో లేదా ఆరోసారి. దీని వెనుక ఎవరైనా 'ఫార్మా-లార్డ్స్' (ఔషధ వ్యాపార సామ్రాజ్య అధిపతులు) ఉన్నారేమో అనిపిస్తుంది. పాపం, వారికి వందల కోట్ల రూపాయల నష్టం వాటిల్లింది కదా! ఏది ఏమైనా, మీలాంటి వారు నాకు తోడుగా ఉన్నప్పుడు, ఇక నాకు భయమేముంది?

నిన్న మీరు చూపిన సంఘీభావం, ఆ ఫార్మా వ్యాపారులకు మరియు వ్యాక్సిన్ దళారులకు ఒక బలమైన సందేశాన్ని పంపింది. ఆ వ్యక్తికి మీరు ఇచ్చిన సమాధానం—అంటే, మన మిత్రులు అతనికి గట్టిగా బుద్ధి చెప్పిన తీరు—చాలా బాగా అనిపించింది!

మీరు తెలుగు పద్య నాటకాల గురించి విని ఉండవచ్చు. తెలంగాణ తెలుగు పద్య వైభవాన్ని వీక్షించండి.

మాది ఆంగ్ల మాధ్యమ పాఠశాల.

తెలుగు భాషలో మా విద్యార్థులు సాధించిన నైపుణ్య స్థాయి ఇది. తెలుగు భాష పట్ల ప్రేమ గురించి మరొక పోస్ట్‌లో జరిగిన చర్చను అనుసరించి, నాకు తెలుగు పాటలు నేర్పిన వ్యక్తికి ఈ పోస్ట్‌ను అంకితం చేస్తున్నాను.

ఒక ఏడాది క్రితం—కరోనావైరస్ డెల్టా వేవ్ సమయంలో—హైదరాబాద్ నగరం ఖాళీ అవుతూ వచ్చింది.

వైరస్ పట్ల భయంతో ప్రజలు నగరాన్ని విడిచి వెళ్తుండగా, ఆ సమయంలోనే నేను ఈ పాట కోసం సాహిత్యాన్ని రాశాను. నా గురువుగారు దీనికి సంగీతం సమకూర్చగా, నా విద్యార్థుల్లో ఒకరు దీన్ని పాడారు. సరిగ్గా ఇప్పుడు, మరొక చర్చా వేదికలో, అమెరికాలో స్థిరపడిన ఒక వ్యక్తి తెలుగు భాష మరియు మాతృభూమి పట్ల తమకున్న అనురాగాన్ని పంచుకుంటున్నారు; ఆ సందర్భం ఈ పాటను పంచుకోవడానికి సరైన సమయమనిపించింది.

ఒక పేజీలో తెలుగులో ఉన్న ప్రకటన కనిపిస్తుండగా, మరొక పేజీలో ఇంగ్లీష్ మరియు ఉర్దూ భాషల్లో ఉన్న ప్రకటన ఉంది.

ఈ ఇంగ్లీష్-ఉర్దూ ప్రకటనను చూసిన తర్వాత ఈ వ్యక్తి చేసిన వ్యాఖ్యను ఒకసారి చూడండి. మీరు అతడిని ఎలా కావాలంటే అలా మందలించవచ్చు.

కుటుంబాలు నాశనమవుతున్నాయి. నిజం చెప్పేవారు అరుదైపోయారు.

ఆ దేశానికి, తమ సొంత ఆయుధాల అమ్మకాలను సులభతరం చేసుకోవడానికే ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఘర్షణలను రెచ్చగొట్టిన చరిత్ర ఉంది!

కరోనావైరస్ ముసుగులో, వారు తమ ఔషధ ఉత్పత్తులను ప్రచారం చేస్తున్నారు - తమ "మందు"ను మోతాదుల మీద మోతాదులుగా ఎక్కిస్తున్నారు. భారతదేశంలో, ఇది అనేక సమస్యలకు దారితీసింది. మనం ఇప్పటికే నాలుగు ప్రధాన సమస్యలతో సతమతమవుతున్నాము - ఇంకా ఎన్ని తలెత్తుతాయో ఎవరికి తెలుసు! ఈ సమస్యలన్నీ ఈ ఇంజెక్షన్ల వల్లే వస్తున్నాయని ప్రజలు నిజంగా గ్రహిస్తే, వారు ఎలా స్పందిస్తారో ఊహించుకోవాల్సిందే.

ఒక నేరస్థుడు తెలివిగా ఉన్నప్పుడే అత్యంత ప్రమాదకరంగా ఉంటాడు. వారు తమ "మందు" వల్ల కలిగే అన్ని దుష్ప్రభావాలను సౌకర్యవంతంగా "లాంగ్ కోవిడ్" అనే పేరుతో కలిపివేశారు.

ఇప్పుడు వారు ఇవి కోవిడ్ అనంతర లక్షణాలని వాదిస్తున్నారు, మరియు ఇది "మహమ్మారి తర్వాత వచ్చిన మహమ్మారి" అనే కథనాన్ని కూడా ప్రారంభించారు. వారి అధ్యక్షుడు దీనిపై ఒక అధ్యయనానికి కూడా ఆదేశించారు.

ఒక చిన్న ప్రశ్న: ఒక్క క్షణం పాటు మీ వాదనలు నిజమని అనుకుందాం - టీకా వేయించుకున్న తర్వాత కోవిడ్ బారిన పడిన వారికి కూడా "లాంగ్ కోవిడ్" వస్తుందని. దీనర్థం, టీకా వేయించుకున్నా కూడా ఈ ఆరోగ్య సమస్యల నుండి తప్పించుకోలేరట! మరి అలాంటప్పుడు, ఓ అమెరికా, ఈ టీకా ఎందుకు?

మాస్క్ ధరించడం అసౌకర్యంగా అనిపించదా? అసలు మాస్క్ ధరించడం ఆరోగ్యానికి మంచిదేనా?

ఢిల్లీ, హర్యానా వంటి ప్రాంతాల్లో కోవిడ్-19 కేసులు క్రమంగా పెరుగుతున్నాయి. ఈ పరిస్థితుల దృష్ట్యా, మాస్క్ ధరించడాన్ని తప్పనిసరి చేశారు; మాస్క్ ధరించని వారికి జరిమానాలు విధిస్తామని పలు రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు ప్రకటించాయి.

మాస్క్ ధరించడం అసౌకర్యంగా అనిపించదా?

మన దేశంలో కోవిడ్-19 సంక్షోభం 2020 మార్చిలో మొదలైంది. అప్పటి నుండి, ప్రభుత్వం మరియు వివిధ మీడియా సంస్థలు ప్రజలను మాస్కులు ధరించమని పదేపదే—వందల, వేల సార్లు—కోరాయి. మొదట్లో కొంత నిర్లక్ష్యం ఉన్నప్పటికీ, చాలా మంది ప్రజలు—ముఖ్యంగా పెద్ద నగరాల్లో—మాస్కులు ధరిస్తూనే ఉన్నారు. కొందరు వ్యక్తులు మాస్కులు ధరించడం లేదనేది నిజమే; ఇలాంటి వారి వల్లే వైరస్ వ్యాప్తి చెందుతోందని విస్తృతంగా ప్రచారమైంది. నగరాల్లో కనీసం 20 నుండి 30 శాతం మంది ప్రజలు మాస్కులు ధరిస్తున్నారు; కొందరు ఇంట్లో కూడా మాస్కులు ఉంచుకుంటారు, మరికొందరు రాత్రింబవళ్లు కూడా మాస్కులతోనే ఉంటారు.

2021 చివరలో ప్రభుత్వం నిర్వహించిన ఒక 'సెరో-సర్వే' (sero-survey) ప్రకారం, అప్పటికే—మొదటి మరియు రెండవ దశలను కలుపుకొని—మన దేశ జనాభాలో 90 శాతం మందికి కోవిడ్-19 సోకినట్లు తేలింది. ఆ తర్వాత, 2022 జనవరిలో 'ఒమిక్రాన్' (Omicron) వేరియంట్ వచ్చింది; ఇది మళ్లీ 90 శాతానికి పైగా ప్రజలకు సోకింది.

దీని నుండి మనం ఏమి అర్థం చేసుకోవాలి?

మాస్కులు ధరించినప్పటికీ, లక్షలాది మందికి వైరస్ సోకిందనేది స్పష్టమవుతోంది. హైదరాబాద్‌లోని 'సెంటర్ ఫర్ సెల్యులార్ అండ్ మాలిక్యులర్ బయాలజీ' (CCMB) జరిపిన పరిశోధనల ప్రకారం, వైరస్ వ్యాప్తి ఎక్కువగా ఉన్నప్పుడు, అది మరుగుదొడ్లు మరియు మురుగునీటి వ్యవస్థల ద్వారా కూడా వ్యాపించగలదు.

ఒక వ్యక్తి రోజుకు 23 గంటల పాటు మాస్క్ ధరించినా, ఏదో ఒక సమయంలో—ఉదాహరణకు, భోజనం చేసేటప్పుడు లేదా పళ్లు తోముకునేటప్పుడు—దానిని తీసివేయాల్సిందే. వైరస్ గాలి ద్వారా వ్యాపిస్తుంది కాబట్టి, మాస్క్ లేకుండా ఒక్క క్షణం ఉన్నా సరే, అది మనిషి శరీరంలోకి ప్రవేశించడానికి సరిపోతుంది. ఒక వివాహ వేడుకను ఉదాహరణగా తీసుకుందాం—అక్కడ హాజరైన అతిథులందరూ మాస్కులు ధరించి ఉంటారు. ఒకవేళ ఎవరైనా మాస్కు ధరించకపోతే, అక్కడ ఉన్న స్వచ్ఛంద సేవకులు వారికి మాస్కును ఇచ్చి, అది ధరించేలా చూస్తారు. వివాహ తంతు—అంటే 'తాళి కట్టే' కార్యక్రమం—పూర్తవుతుంది. ఇప్పుడు, ఒక్కో కుటుంబం వేదికపైకి వెళ్లి, తమ మాస్కులను తీసి, ఫోటోల కోసం పోజులిస్తారు. ఆ ఒక్క క్షణం చాలు, వైరస్ శరీరంలోకి ప్రవేశించడానికి!

విమానాశ్రయంలో ఒక ప్రకటన వినిపిస్తుంది: "మీరు మాస్కు ధరించకపోతే, మిమ్మల్ని విమానాశ్రయం నుండి బయటకు పంపిస్తాం. మాస్కు ధరించకపోవడం ఒక నేరం, దీనికి జరిమానా కూడా ఉంటుంది." అందరూ మాస్కులు ధరిస్తారు. విమానం ఎక్కుతారు, అక్కడ వారికి నీళ్లు, ఆహారం అందిస్తారు. ప్రయాణికులు తినడం కోసం తమ మాస్కులను తొలగిస్తారు. ఆ పది నిమిషాలు చాలు, వైరస్ అందరి శరీరాల్లోకి ప్రవేశించడానికి!

మాస్కు ధరిస్తే నిద్ర పట్టదు కదా... నిజమే, రోజుకు ఇరవై నాలుగు గంటలూ మాస్కు ధరించి ఉండటం సాధ్యం కాదు. వినడానికి, చెప్పడానికి ఇది బాగుండవచ్చు, కానీ ఆచరణలో ఇది సాధ్యమేనా? ఒకవేళ సాధ్యమే అయితే, మరి జనాభాలో తొంభై శాతం మందికి కరోనావైరస్ ఎలా సోకింది?

జనం ఎక్కువగా ఉండే చోట మాస్కు ధరించడం వల్ల వైరస్ శరీరంలోకి ప్రవేశించే అవకాశం తగ్గుతుంది—ముఖ్యంగా, ఒకేసారి పెద్ద మొత్తంలో వైరస్ (దీనినే 'హై వైరల్ లోడ్' అంటారు) శరీరంలోకి చేరకుండా ఇది అడ్డుకుంటుంది. ఇది వాస్తవం.

కానీ, ఎన్ని ఏళ్ల వరకు ఇలా ఉండాలి?

మనుషులు సామాజిక జీవులు, కలిసి జీవించే స్వభావం కలవారు. మరణ భయంతోనే జీవితాంతం గడపగలమా? అలా జీవించడం కూడా ఒక రకమైన మరణమే కదా?

గత రెండేళ్లుగా కోవిడ్-19 కేసులు సున్నాకి పడిపోతాయని చెబుతూనే ఉన్నారు. మరి అలా జరిగిందా?

కొన్ని విషయాలు వినడానికి, చెప్పడానికి చాలా బాగుంటాయి—కరోనావైరస్ పూర్తిగా అంతరించిపోతే మానవాళికి ఎంత బాగుంటుందో కదా!

అయితే, మనం కోరుకున్నట్లుగానే అన్నీ జరుగుతాయని లేదు. ప్రతిదీ ఒక నిర్దిష్ట ప్రక్రియను అనుసరించి జరుగుతుంది—దీనినే మనం 'సైన్స్' (విజ్ఞాన శాస్త్రం) అని పిలుస్తాం.

ఇది శ్వాసకోశ వ్యవస్థ ద్వారా వ్యాపించే వైరస్ కాబట్టి, ఇది ఒక్కసారిగా పుట్టుకొచ్చినంత మాత్రాన అంతరించిపోదు. అంటువ్యాధుల గురించి అర్థం చేసుకోవడమే ఎపిడెమియాలజీ (వ్యాధి వ్యాప్తి శాస్త్రం)కి పునాది—అంటే ప్రాథమిక పాఠం (ABC) వంటిది. శతాబ్దాల క్రితమే పుట్టుకొచ్చి, 'స్పానిష్ ఫ్లూ'కు కారణమైన ఇన్ఫ్లుయెన్జా వైరస్‌నే ఉదాహరణగా తీసుకోండి. అది అదృశ్యమైపోయిందా? ఎంతమాత్రం కాదు. గత వంద సంవత్సరాలుగా, అది నిరంతరం రూపాంతరం చెందుతూ, కొత్త రకాలను సృష్టిస్తూ మన మధ్యనే ఉండిపోయింది. శతాబ్దాల క్రితం దాని తొలి ఆవిర్భావం ఒక మహమ్మారిని ప్రేరేపించి, భారీ ప్రాణనష్టానికి కారణమైందన్నది నిజమే అయినప్పటికీ, దాని నుండి బయటపడిన వారు—అంటే మన పూర్వీకులు—టీ-కణాల ద్వారా రక్షణను అభివృద్ధి చేసుకున్నారు. మాస్కులు లేదా వ్యాక్సిన్‌ల ప్రయోజనం కూడా లేకుండా మన తాతముత్తాతలు, మన తల్లిదండ్రులు, మనమే, మరియు మన పిల్లలు దానిని ఎలా అధిగమించగలిగాము? అదంతా ఈ టీ-కణాల ద్వారా లభించిన రక్షణ వల్లే సాధ్యమైంది. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధ సమయంలో విస్తృత మరణాలకు కారణమైన అదే వైరస్, ఆ తర్వాత సాధారణ జలుబు వంటి దానిగా పరిణామం చెందింది—ఇదంతా మనం పొందిన టీ-కణాల రక్షణ వల్లే సాధ్యమైంది.

కరోనావైరస్ కూడా ఇన్ఫ్లుయెంజా వైరస్ లాంటిదే; అది ఎక్కడికీ పోదు. వంద సంవత్సరాలు గడిచినా, వెయ్యి సంవత్సరాలు గడిచినా, అది మనతోనే ఉంటుంది. "పునరుత్పత్తి" చేయడం—అంటే, ఉత్పరివర్తనం ద్వారా కొత్త రకాలను సృష్టించడం—దాని నైజం. అది ఈ రకాలను నిరవధికంగా ఉత్పత్తి చేస్తూనే ఉంటుంది. వందలు, వేల సంఖ్యలో కొత్త రకాలు పుట్టుకొస్తూనే ఉంటాయి.

మన జనాభాలో తొంభై శాతానికి పైగా ప్రజలు కరోనావైరస్ బారిన పడ్డారు—ఒక్కసారి కాదు, ఏకంగా రెండుసార్లు.

ఈ వైరస్ సోకే అవకాశాల వల్ల, ప్రతిఒక్కరూ టి-సెల్ రక్షణను అభివృద్ధి చేసుకున్నారు. అందుకే కరోనావైరస్ ప్రభావవంతంగా ఒక సాధారణ జలుబు లాంటిదిగా మారిపోయింది. ఒమిక్రాన్ వేవ్ సమయంలో చాలా తక్కువ మందికి ఆసుపత్రిలో చేరాల్సిన అవసరం రావడానికి కూడా ఇదే కారణం; చాలా మంది కేవలం ఒకటి లేదా రెండు రోజుల్లోనే కోలుకున్నారు. చాలా వృద్ధులు లేదా తీవ్రమైన ఆరోగ్య సమస్యలతో బాధపడేవారు—అంటే రోగనిరోధక శక్తి గణనీయంగా బలహీనపడిన వ్యక్తులు—మాత్రమే ఎక్కువ ప్రమాదంలో ఉన్నారు. నడవలేని వృద్ధులకు చేతికర్ర లేదా వీల్‌చైర్ అవసరమైనట్లే, రోగనిరోధక శక్తి కూడా అంతే. ఒకవేళ ఎవరైనా బలహీనంగా ఉంటే, వ్యాక్సిన్‌లు మరియు మాస్క్‌ల వంటి సాధనాలు అవసరం కావచ్చు. కానీ, చక్కగా నడవగలిగే వారిలాగే, బలమైన రోగనిరోధక శక్తి ఉన్నవారికి చేతికర్ర లేదా వీల్‌చైర్ ఎందుకు అవసరం? అదే విధంగా, వారికి మాస్క్‌లు లేదా వ్యాక్సిన్‌లు ఎందుకు అవసరం? ఒకవేళ వైరస్‌ను దూరంగా ఉంచడానికి మాస్క్‌లు మరియు వ్యాక్సిన్‌లు నిజంగా అవసరమైతే, మాస్క్‌లు ధరించకుండా లేదా ఫ్లూ వ్యాక్సిన్‌లు తీసుకోకుండా ఒక శతాబ్దం పాటు జీవించిన మన తాతలు, తాతలు మరియు తల్లిదండ్రులు స్పానిష్ ఫ్లూ మరియు దాని తదుపరి రకాలను ఎలా అధిగమించగలిగారు?

ఈ రోజు మన చుట్టూ జరుగుతున్న సంఘటనలను గమనించడం ద్వారా మీరు వ్యాక్సిన్‌ల భద్రతను అంచనా వేయవచ్చు. నేను ఈ విషయంపై చాలా పోస్ట్‌లను పంచుకున్నాను; ఈ ప్రత్యేక పోస్ట్ పూర్తిగా మాస్క్‌ల గురించే.

మీరు మాస్క్ ధరించినప్పుడు ఇదే జరుగుతుంది! ఇది ఇంకెన్ని సంవత్సరాలు ఇలాగే కొనసాగుతుంది?

ఈ రోజుల్లో చాలా మంది, "మాస్క్ ధరించడం వల్ల నష్టమేంటి? ఇది దుమ్ము మరియు వివిధ వైరస్‌ల నుండి రక్షణ కల్పిస్తుంది. పైగా, గత రెండు సంవత్సరాలుగా మాస్క్‌లు ధరించడం ఒక అలవాటుగా మారింది," అని అనుకుంటారు.

ఈ విధంగా ఆలోచించే వారి కోసం, షాక్‌కు గురిచేసే కొన్ని వాస్తవాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి—చదవండి.

మనం ధరించే మాస్క్‌లను అసలు దేనితో తయారు చేస్తారు?

మాస్క్‌లను పాలీప్రొపీలిన్ అనే ప్లాస్టిక్‌ను ఉపయోగించి తయారు చేస్తారు; ఒక చదరపు మీటరు మాస్క్ మెటీరియల్‌ను ఉత్పత్తి చేయడానికి సుమారు 25 గ్రాముల ప్లాస్టిక్‌ను ఉపయోగిస్తారు. వాటి తయారీలో పాలీస్టైరిన్, పాలీకార్బోనేట్, పాలిథిలిన్ మరియు పాలిస్టర్ వంటి ఇతర ప్లాస్టిక్‌లను కూడా ఉపయోగిస్తారు.

మీకు గుర్తుందా?

నెల రోజుల క్రితం, వివిధ వార్తాపత్రికలలో ఒక వార్తా కథనం వచ్చింది: నెదర్లాండ్స్‌లోని పరిశోధకులు మానవ రక్తంలో ప్లాస్టిక్ అణువులను కనుగొన్నారు. చాలా మంది వ్యక్తులలో పాలిథిలిన్ కనుగొనబడింది. ఆమ్‌స్టర్‌డామ్‌లోని వ్రిజే యూనివర్సిటీ నిర్వహించిన ఒక అధ్యయనంలో, పరీక్షించిన వారిలో 80 శాతం మంది రక్తంలో మైక్రోప్లాస్టిక్‌లు కనుగొనబడ్డాయి. ఇంగ్లాండ్‌లోని హల్ నగరంలో ఒక ఆసుపత్రిలో నిర్వహించిన పరిశోధనలో, పదకొండు మంది వ్యక్తుల ఊపిరితిత్తులలో మైక్రోప్లాస్టిక్‌లు ఉన్నట్లు వెల్లడైంది. అదేవిధంగా, బ్రెజిల్‌లోని సావో పాలోలో ఒక ఆసుపత్రిలో మృతదేహాలను పరీక్షించగా, వాటి ఊపిరితిత్తులలో కూడా మైక్రోప్లాస్టిక్‌లు బయటపడ్డాయి.

మన రక్తం మరియు శ్వాసకోశ వ్యవస్థలో మైక్రోప్లాస్టిక్‌లు ఎందుకు కనిపిస్తున్నాయి? దీనికి ఫేస్ మాస్క్‌లతో ఏమైనా సంబంధం ఉండవచ్చా?

ఆగండి—నన్ను విమర్శించడానికి అంత తొందరపడకండి!

నెదర్లాండ్స్ మరియు ఇంగ్లాండ్ వంటి ప్రదేశాలలోని శాస్త్రవేత్తలు రక్తనాళాలలో మైక్రోప్లాస్టిక్‌లను కనుగొన్నారు. మనం ఉపయోగించే ప్లాస్టిక్ సీసాలు మరియు ప్యాకేజింగ్ మన శరీరంలోకి చేరుతున్నాయని ఇది సూచిస్తోంది. అయితే, వారు దీనిని ఫేస్ మాస్క్‌లతో ముడిపెట్టలేదు.

అది నిజమే; ప్లాస్టిక్ ఉత్పత్తుల వాడకం నిజంగానే సమస్యాత్మకమైనది. మనం గత ఇరవై, ముప్పై సంవత్సరాలుగా ప్లాస్టిక్‌ను ఉపయోగిస్తున్నాము, అయినా అది మన రక్తం మరియు శ్వాసకోశ వ్యవస్థలలోకి ప్రవేశిస్తోందని మనం ఎప్పుడూ గ్రహించలేదు. మరి, ఇప్పుడెందుకు?

కేవలం అనుమానం ఆధారంగా మాస్క్‌లే కారణమని ఎలా చెప్పగలరని మీరు అడగవచ్చు. అసలు విషయానికి వద్దాం!

మీకు ఆసక్తిగా ఉందా?

ఒక సంవత్సరం క్రితం, 2021లో, *సౌత్ చైనా మార్నింగ్ పోస్ట్* ఒక నివేదికను ప్రచురించింది—మరియు ఇది కేవలం ఏదో అల్పమైన, నిరాధారమైన వాదన కాదు. ఇది *జర్నల్ ఆఫ్ హజార్డస్ మెటీరియల్స్*లో ప్రచురించబడిన పీర్-రివ్యూడ్ పరిశోధనను ఉటంకించింది. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, ఇది శాస్త్రీయంగా నిరూపించబడింది, కేవలం పుకారు కాదు. (నేను సంబంధిత చిత్రాలను దిగువ వ్యాఖ్యల విభాగంలో పోస్ట్ చేశాను—దయచేసి చూడండి.) మాస్కులు ధరించడం వల్ల మైక్రోప్లాస్టిక్‌లు శ్వాసకోశ వ్యవస్థలోకి మరియు రక్తప్రవాహంలోకి ప్రవేశించే ప్రమాదం ఉందని ఈ అధ్యయనం సూచిస్తుంది. అయితే, 2021 నాటి పరిస్థితులను బట్టి చూస్తే, మాస్కులు ధరించడం వల్ల కలిగే ప్రయోజనాలు ప్రమాదాల కంటే చాలా ఎక్కువగా ఉన్నాయని ఇది నిర్ధారిస్తుంది.

సంక్షిప్తంగా, ప్లాస్టిక్ నిజంగా శరీరంలోకి—ముఖ్యంగా, రక్తప్రవాహంలోకి—ప్రవేశించగలదని ఈ పరిశోధన నిర్ధారిస్తుంది. ఇది పీర్-రివ్యూడ్ శాస్త్రీయ అధ్యయనం, కేవలం ఒక అభిప్రాయం లేదా నిరాధారమైన పుకారు కాదు.

అంతేకాకుండా, మాస్క్ ధరించినప్పటికీ కోవిడ్-19 బారిన పడటం ఇప్పటికీ సాధ్యమేనని గత రెండు సంవత్సరాలుగా రుజువైంది. అంటే మాస్కులు ధరించడం వల్ల ప్రయోజనం లేదు.. కరోనా విజృంభణ ఆగదు. కరోనా ఎక్కడికీ పోవడం లేదు. ఎన్ని సంవత్సరాల క్రితం... మాస్కులు ధరించకుండా మండుటెండలో బతుకుతున్నారా? టీ సెల్స్ రక్షణ లభించిన తర్వాత కూడా కరోనా భయం ఎందుకు?

ఒక దశలో అంటే మొదటి రెండు సంవత్సరాలు... మాస్కులు ధరించడం వల్ల రక్తంలోకి ప్లాస్టిక్ వెళ్ళే అవకాశం ఉన్నప్పుడు, తీవ్ర భయంతో వాటిని ధరించడంగా కూడా కరోనాను అర్థం చేసుకోవచ్చు. కానీ ఇప్పుడు... కరోనా మహమ్మారి దశలోకి వెళ్ళిన తర్వాత... మాస్కు ధరించినా కూడా మనుషుల రక్తం, శ్వాసలో మైక్రోప్లాస్టిక్స్ కనుగొనబడ్డాయని నిరూపించబడిన తర్వాత... శరీరంలో మైక్రోప్లాస్టిక్స్ ఎంత ప్రమాదకరమో అందరూ అర్థం చేసుకున్న తర్వాత... అయినా కూడా... మాస్కు పెట్టుకోమని ప్రచారం ఏమిటి? మాస్కు ధరించకపోతే జరిమానా ఏమిటి?

ఏదైనా చెప్పాలంటే, మీకు ఆధారాలు కావాలని అంటారు. మాస్కులు ధరించడం వల్ల ప్రయోజనం ఉంటుందని శాస్త్రీయంగా నిరూపించబడిన మాట కాదా?

క్యాన్సర్ రోగులు, ఆస్తమా రోగులు.. జాగ్రత్తలు తీసుకోండి.

కానీ మీకు కరోనా ముప్పు తక్కువ. ఆందోళన చెందకండి. అంత అజాగ్రత్తగా ఉండకండి.

ఇది ఒక చిన్న పట్టణం—హైదరాబాద్ వంటి మహానగరం కాదు, కనీసం విశాఖపట్నం, విజయవాడ, వరంగల్ లేదా కరీంనగర్ వంటి ప్రధాన నగరాలు కూడా కావు. ఇది చాలా చిన్న పట్టణం.

ఒక విద్యార్థి మాదకద్రవ్యాలతో (డ్రగ్స్‌తో) పట్టుబడ్డాడు. విచారణలో, ఇంటర్మీడియట్ చదువుతున్న ఒక విద్యార్థి అతనికి వీటిని సరఫరా చేసినట్లు తేలింది. ఆ విద్యార్థికి మరొకరి నుంచి ఇవి అందాయి. లోతుగా విచారించగా, అక్కడ ఒక వ్యవస్థీకృత సరఫరా గొలుసు (supply chain) పనిచేస్తున్నట్లు వెల్లడైంది.

ఇది ఏ పట్టణమో, లేదా నాకు ఈ సమాచారం ఎలా తెలిసిందో అని మీరు ఆలోచించవచ్చు—కానీ అది ముఖ్యం కాదు. మాదకద్రవ్యాల సరఫరా నెట్‌వర్క్‌లు ఎంతలా వ్యవస్థీకృతమయ్యాయో, అవి చిన్న పట్టణాలకు, పెద్ద గ్రామాలకు కూడా ఎలా విస్తరించాయో చెప్పడానికి ఈ ఉదంతం ఒక ఉదాహరణ.

తమ పిల్లలు కేవలం పాఠశాలకే వెళ్తున్నారని తల్లిదండ్రులు భావిస్తుంటారు, కానీ డ్రగ్ ముఠాలు విద్యార్థుల మధ్య నెట్‌వర్క్‌లను చురుకుగా నిర్మిస్తున్నాయి. ఒకరితో మొదలై, వారు మరో ముగ్గురిని ఇందులో లాగుతారు—ఇలా ఇది విస్తరిస్తుంది. చేతిలో సెల్‌ఫోన్లు ఉండటంతో, పిల్లలకు సొంతంగా రహస్య నెట్‌వర్క్‌లు ఏర్పడుతున్నాయి. ఒకసారి ఈ ఊబిలో చిక్కుకున్నాక, అది అనివార్యంగా వారిని నేర మార్గం వైపు నడిపిస్తుంది.

ఇది తల్లిదండ్రుల జేబుల నుంచి డబ్బు దొంగిలించడంతో మొదలై—ఒక రకమైన 'దోపిడీ'లా మారి—చివరికి హత్యల వరకు దారితీయవచ్చు. బాల నేరస్థులు తయారవ్వడానికి పునాది పడుతుంది. చదువు పాడవుతుంది, ఆరోగ్యం దెబ్బతింటుంది, మొత్తం కుటుంబ భవిష్యత్తు ఛిన్నాభిన్నమవుతుంది.

పాఠశాలలు తమ ప్రతిష్ట దెబ్బతింటుందనే భయంతో ఇటువంటి ఘటనలను బయటకు పొక్కకుండా దాచిపెడుతుంటాయి. తల్లిదండ్రులకు విషయం తెలిసేసరికి చాలా ఆలస్యమైపోతుంది; అప్పటికే చేసేదేమీ ఉండదు. విద్యార్థుల మధ్య మాదకద్రవ్యాలు ప్రవేశించాక, పోలీసులకు కూడా ఏమీ చేయలేని పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది.

నాకు ఒక సంఘటన గుర్తుకొస్తోంది. అది 2020 ఆగస్టు–సెప్టెంబర్ కాలం. అప్పట్లో నేను ఒక పోస్ట్ రాశాను: "పాఠశాలలను మూసి ఉంచడం చాలు; పిల్లలకు కోవిడ్-19 వల్ల పెద్దగా ప్రమాదం లేదు. నిజానికి, పాఠశాలలు తెరిస్తే తమ పిల్లలను పంపడానికి కొంతమంది తల్లిదండ్రులు సిద్ధంగా ఉన్నారు. విజయవాడలోని మా 'స్లేట్' (Slate) పాఠశాలలో తల్లిదండ్రుల మధ్య మేము ఒక సర్వే నిర్వహించగా, 40% మంది తల్లిదండ్రులు పాఠశాలలు తెరిస్తే తమ పిల్లలను తిరిగి పంపడానికి సిద్ధమని చెప్పారు." అప్పుడే ఒక "ధైర్యవంతురాలైన" మహిళ నన్ను విమర్శిస్తూ ఇలా అంది: "మీ పాఠశాల నడవడం కోసం మీరు ప్రజలను తప్పుదోవ పట్టిస్తున్నారు! పాఠశాలలు తెరిచిన తర్వాత ఏదైనా పిల్లవాడికి ఏదైనా జరిగితే దానికి మీరు బాధ్యత వహిస్తారా? మీ సర్వేలో లోపాలు ఉన్నాయి; తప్పుడు గణాంకాలతో మీరు ప్రజలను మోసం చేస్తున్నారు!"

నా సమాధానం: "అబ్బో—ఎంత 'గొప్ప' తల్లివి! చాలానే చెప్పావు కదా? అసలు ఆ సర్వేలో ఉన్న 'లోపం' ఏమిటి? మేము తల్లిదండ్రులకు ఫోన్ చేసి అడిగినప్పుడు, 'అవును, మేము మా పిల్లలను పంపిస్తాం' అని చెప్పిన వారి శాతాన్ని మాత్రమే నేను అందులో చూపించాను. దీన్ని కేవలం ఒక కేస్ స్టడీగా మాత్రమే ప్రదర్శించాను. ఇందులో నాకు వచ్చే వ్యక్తిగత ప్రయోజనం ఏముంది? ఇప్పటికే మా ఆన్‌లైన్ తరగతులు విజయవంతంగా నడుస్తున్నాయని వందసార్లు చెప్పాను కదా! నాకు 50 ఏళ్లు—నాకు నా పాఠశాల గురించి కాదు, పిల్లలను ప్రత్యక్ష తరగతులకు (physical classes) దూరంగా ఉంచడం వల్ల కలిగే నష్టం గురించి ఆందోళనగా ఉంది."

విచిత్రం ఏమిటంటే, నన్ను విమర్శించిన ఈ "ధైర్యవంతురాలు" మా పాఠశాలలో చదివే విద్యార్థి తల్లి కూడా కాదు. ఆమె నా ఫేస్‌బుక్ స్నేహితురాలు కాదు, నన్ను అనుసరించే వ్యక్తి కూడా కాదు—బహుశా ఏదో ఒక ఉమ్మడి పరిచయం ద్వారా నా పోస్ట్‌ను చూసి ఉంటుంది. ఏమాత్రం సంబంధం లేకపోయినా, నన్ను విమర్శించడానికి మధ్యలో దూరింది. ఇది కేవలం ఒక ఉదాహరణ మాత్రమే.

ఇక, "జీరో అకడమిక్ ఇయర్" (విద్యా సంవత్సరాన్ని రద్దు చేయడం) కావాలని, పరీక్షలను రద్దు చేయాలని డిమాండ్ చేస్తూ, "చదువు కంటే ప్రాణం ముఖ్యం" అని పదేపదే ప్రకటనలు ఇచ్చిన ఆ "మేధావులు", "నిపుణులు" ఇప్పుడు ఎక్కడ దాక్కున్నారు?

కోవిడ్-19 వల్ల ఒక్క చిన్నారి కూడా ప్రాణాలు కోల్పోలేదు. కానీ, 'ఇంట్లోనే ఉండాలి' (stay-at-home) అనే నిబంధనల వల్ల—మద్యపానం, గంజాయి, చరస్ (cannabis resin) వాడకం, హుక్కా తాగడం వంటి అలవాట్లు పెరిగాయి. అంతేకాకుండా, అశ్లీల కంటెంట్, హింసాత్మక వీడియోలకు పిల్లలు అలవాటు పడ్డారు; యువత చేతుల్లో కత్తులు కనిపిస్తున్నాయి. అంతేకాదు, మాదకద్రవ్యాలను ఇంజెక్షన్ల రూపంలో తీసుకోవడం వల్ల గుండె సంబంధిత సమస్యలు తలెత్తుతున్నాయి; పదమూడేళ్ల వయసున్న పిల్లలకు కూడా గుండె శస్త్రచికిత్సలు చేయాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడింది. మన దురదృష్టకరమైన వ్యవస్థ, కోవిడ్-19 మూడవ వేవ్ పిల్లలను లక్ష్యంగా చేసుకుంటుందని పేర్కొంటూ పెద్ద సంచలనాన్ని సృష్టించింది, దాని ఫలితంగా ప్రత్యేకంగా వారి కోసమే ఆసుపత్రి పడకలను సిద్ధం చేశారు. కానీ నిజంగా పిల్లలకు కోవిడ్-19 సోకిందా? అది కోవిడ్-19 కాదు; దానికి బదులుగా, ఒక కొత్త, ప్రమాదకరమైన 'వ్యాధి' మన పిల్లలను పట్టి పీడించింది. మీరు ఈ రోజు ఏ మానసిక వైద్యుడిని కలిసినా, మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలతో బాధపడుతున్న వందలాది మంది పిల్లలను మీరు చూస్తారు—మరియు మందులు వాడుతున్నప్పటికీ, వారిలో మెరుగుదల జాడ లేదు.

యాభై శాతం మంది విద్యార్థులు తమ ఇంటర్మీడియట్ మొదటి సంవత్సరంలో ఫెయిల్ అయ్యారు, వేలాది మంది సున్నా మార్కులు సాధించారు. గతంలో, అధికారులు ప్రభుత్వంపై ఒత్తిడి తెచ్చి అందరూ పాస్ అయ్యేలా చూశారు. ఇప్పుడు, అదే విద్యార్థులు ఇంటర్మీడియట్ రెండవ సంవత్సరంలో ఉన్నారు—అయినప్పటికీ, వారి జీవితంలో వారు ఎప్పుడూ నిజంగా పరీక్ష రాయలేదు; వారందరూ 'కోవిడ్-ప్రమోటెడ్' (పరీక్షలు లేకుండా పాస్ అయ్యారు). పరీక్షలను సరిగ్గా నిర్వహించి ఉంటే, కనీసం ఇరవై శాతం మంది ఫెయిల్ అయ్యేవారు. ఈ వ్యక్తులలో కొందరు ఇప్పుడు డ్రగ్స్ మరియు అశ్లీల కంటెంట్ సరఫరాదారులుగా మారి 'స్వయం ఉపాధి' వైపు మళ్లుతున్నారు.

పసిపిల్లలు—ఇప్పుడిప్పుడే పసివచ్చినవారు—మాస్కులు ధరించాలని, శానిటైజ్ చేసుకోవాలని, కఠినమైన నియమాలను పాటించాలని చెబుతూ నిరంతరం భయాందోళనలో ఉంచబడ్డారు. ఇది కేవలం ఒక వారం లేదా ఒక నెల పాటు కొనసాగలేదు; ఇది రెండు వారాల పాటు కొనసాగింది.

మహమ్మారి మొదలైనప్పుడు ఏడాది లోపు వయస్సు ఉన్న పిల్లలు—ముఖ్యంగా నగరాల్లో పెరుగుతున్న వారు—మానసిక ఎదుగుదల లోపాలతో బాధపడుతున్నారు. ఒక నగరంలో పిల్లలపై నిర్వహించిన సర్వేలో, వారి IQ స్థాయిలు ఇరవై శాతం తగ్గినట్లు తేలింది.

ఇటీవల, ఒక తల్లిదండ్రులు తమ బిడ్డకు పాఠశాలలో ప్రవేశం కోసం వచ్చారు. ఆ బాలుడికి మూడేళ్లు—మహమ్మారి మొదలైనప్పుడు అతను పసిపిల్లవాడు. ఈ వయస్సులో అతను ఇప్పటికే మాట్లాడటం మొదలుపెట్టి ఉండాలి, ఆరోగ్యంగా కూడా ఉండాలి. కానీ, తల్లిదండ్రులిద్దరూ ఇంటి నుండే పని చేస్తూ, నిరంతరం కంప్యూటర్లతో బిజీగా ఉంటున్నారు. గతంలో దుబాయ్‌లో ఉండేవారు (ఇప్పుడు భారత్‌కు వచ్చారు). ఆ బిడ్డతో మాట్లాడేవారు ఎవరూ లేరు, ఆడుకోవడానికి ఆటలు లేవు, పాడే పాటలు లేవు; కేవలం చేతిలో సెల్ ఫోన్ మాత్రమే ఉంది. ఫలితంగా, ఆ బాలుడు దాదాపు మానసిక సమస్యలతో బాధపడుతున్న స్థితికి చేరుకున్నాడు. అతనికి మాటలు రావు, గట్టిగా అరుస్తుంటాడు, ఒక్క నిమిషం కూడా ఒకే చోట కూర్చోలేడు. చేతికి దొరికిన వస్తువులను విచక్షణ లేకుండా విసిరేస్తుంటాడు. ఒకవేళ అవి ఎవరికైనా ముఖంపై తగిలితే కంటి చూపు కూడా పోయే ప్రమాదం ఉంది. పరిస్థితి ఎంత తీవ్రంగా ఉందో మీరే ఊహించుకోవచ్చు.

దుబాయ్‌లోని మానసిక వైద్యుల అభిప్రాయం ప్రకారం, ఒక మంచి పాఠశాలలో చేర్పించి, ప్రత్యేక శ్రద్ధ వహిస్తే, ఆ బాలుడు క్రమంగా సాధారణ స్థితికి వచ్చే అవకాశం ఉంది. అందుకే ఆ తల్లిదండ్రులు పాఠశాల కోసం వెతుకుతూ వచ్చారు. ఒకవేళ ఇప్పుడు అతనికి ప్రవేశం కల్పిస్తే... రేపు జూన్ లేదా జూలై నెలల్లో తరగతి గదిలో అతను ఏదైనా వస్తువును తీసుకుని పక్కనే ఉన్న మరో పిల్లవాడి తలపై కొడితే పరిస్థితి ఏమిటి? ఉపాధ్యాయులు ఎంత జాగ్రత్తగా ఉన్నా, ఒక్క క్షణం అజాగ్రత్తగా ఉన్నా ప్రమాదం జరగవచ్చు కదా! బ్లాక్‌బోర్డు తిరుగుతున్నప్పుడు ఏమైనా జరిగితే.. "పాఠశాల ఆగడం లేదు.. ఈ ప్రచారం 'భయంకరంగా' ముగుస్తుంది. ఎవరో నిప్పు పెట్టారు. దాన్ని ఆర్పడం మన బాధ్యతా? అలాగైతే నింద మన మీదే పడుతుంది.. ఇప్పుడు సమస్యలను పరిష్కరించడం మన బాధ్యత.

ఇవన్నీ ఇప్పుడు ఎందుకు చెబుతున్నానో ఆశ్చర్యపోతున్నారా? పాఠశాలలను మూసివేసే ప్రయత్నాలు మళ్లీ మొదలయ్యాయి. జర్మనీ వంటి దేశాల్లో మూడు లక్షల కేసులు ఉన్నా పాఠశాలలు నడుస్తున్నాయి. వేలాది మోసాల కేసులు నమోదయ్యాయి.. పాఠశాలలను మూసివేయాలా వద్దా అని ఢిల్లీ ప్రభుత్వం నిన్న ఒక సమావేశం నిర్వహించింది. ప్రస్తుతానికి దానిని ముందుకు తీసుకెళ్లడం లేదని వారు చెప్పారు. అంతా నాటకమే. వారంలో ప్రతి పది రోజులకు కేసులు కొద్దిగా పెరిగితే, వారు మూసివేస్తారు.

ఆన్‌లైన్ ఎడ్యు కంపెనీలు.. గోతికాడ నక్కలు వేచి చూస్తూ కూర్చున్నాయి. ఢిల్లీ వేదికగా పాఠశాలలను మూసివేసే ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి.. వారికి అమ్మిన మీడియా సహకారం ఎలా ఉంటుంది. ఒకవేళ పాఠశాలను మళ్లీ మూసివేస్తే? ఊహించుకోవడానికే భయంగా ఉంది. నా భయం నా పాఠశాలను నడపడం గురించి కాదు. అసలు పాఠశాలను ఎందుకు నడపాలి.. ఎందుకు ఇదంతా ముఖ్యమా.. ప్రతీదీ.. ఇంత విధ్వంసం జరుగుతుండగా, మనం ఏదో అవగాహన కల్పించి నిందలు తినాలా? అయితే ఇంకెంతకాలం? "ఇదే నా గుండెకోత.

పిల్లల భవిష్యత్తు నాశనమవుతుంటే, మాట్లాడటానికి ఎవరూ లేరు. పైగా ఆన్‌లైన్ విద్యా సంస్థలు.. కంప్యూటర్ హార్డ్‌వేర్ తయారీదారులు.. సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీల యజమానులు.. వైద్య మాఫియా.. వీరంతా ఈ అవకాశం కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. ఇది రాజకీయ పార్టీల అజెండా కాదు. కనీసం ఒక్క నాయకుడైనా.. ఒక్క పార్టీ కూడా దీని గురించి మాట్లాడదు."

స్లేట్ - స్కూల్, గన్నవరం క్యాంపస్

ఢిల్లీ, హర్యానా మరియు ఉత్తరప్రదేశ్‌లలో కేసులు స్వల్పంగా పెరిగాయి.

ఢిల్లీ, హర్యానాలలో పాజిటివిటీ రేటు హెచ్చుతగ్గులకు లోనవుతోంది—ఒకసారి పెరగడం, మళ్ళీ తగ్గడం జరుగుతోంది. నిజమైన మహమ్మారి ఉధృతి (wave) మొదలైనప్పుడు, పాజిటివిటీ రేటు క్రమంగా పెరుగుతుంది; ఆ ఉధృతి తగ్గుముఖం పట్టినప్పుడు, అది పడిపోతుంది. (సాధారణంగా ఇలా పెరిగే ధోరణి కనీసం ఇరవై రోజుల పాటు కొనసాగుతుంది—అంటే ఇంకా సమయం ఉంది.)

కానీ, నాలుగు రోజులు కేసులు పెరిగి, ఐదవ రోజున తగ్గడం అంటే ఏమిటి? ఇది పరిస్థితి కృత్రిమంగా సృష్టించబడిందని సూచిస్తోంది.

ఇది ఎలా కృత్రిమంగా ఉండవచ్చు? ఒక పాఠశాలను ఉదాహరణగా తీసుకుందాం: ఒకవేళ ఒక సోకిన వ్యక్తి పాఠశాలలోకి ప్రవేశిస్తే, మూడు రోజుల తర్వాత పరీక్షలు చేసినప్పుడు ముప్పై లేదా నలభై కేసులు బయటపడటం సహజం. వివాహ వేడుకల విషయంలోనూ ఇదే జరుగుతుంది—ఒక సోకిన వ్యక్తి హాజరైతే, నాలుగు రోజుల తర్వాత బంధువులకు పరీక్షలు చేసినప్పుడు ఇలాంటి ఫలితాలే వస్తాయి.

అసలు వారు అలానే చేశారా?

మనం ఎంత నిస్సహాయ స్థితిలో ఉన్నామో కదా! చాలామంది వ్యాక్సిన్ తయారీదారులను గుడ్డిగా నమ్ముతున్నారు; కానీ ఎటువంటి ఆధారాలు లేకుండా ఇటువంటి వాదనలను నమ్మితే, మనం మోసపోతున్నట్లే లెక్క. నా ప్రశ్న చాలా సరళమైనది: పాజిటివిటీ రేటు ఎందుకు తగ్గింది? (హర్యానాలో ఇది 6% నుండి 4%కి, ఢిల్లీలో 7% నుండి 4%కి పడిపోయింది.) ఒక్క రోజులోనే పాజిటివిటీ రేటు మూడు, నాలుగు శాతం పెరిగి, మళ్ళీ పడిపోవడం విడ్డూరం కాదా? ఇక్కడ ఏదో అనుమానాస్పదంగా జరుగుతోంది! వీటన్నింటినీ ఎవరు సరిచూడాలి? టెలివిజన్‌లో చెప్పినంత మాత్రాన—అంటే అకస్మాత్తుగా కేసులు పెరిగిపోయాయని చెప్పగానే—దాన్ని నిజమని నమ్మేయడం ఒక రకమైన మూఢనమ్మకం కాదా?

సరే, ఆ విషయాన్ని కాసేపు పక్కన పెడదాం. ఢిల్లీ, హర్యానాలలో ఇలాంటి "కృత్రిమ" ఉధృతులు కనిపిస్తుండగానే, కేరళలో అకస్మాత్తుగా 800 కేసులు నమోదయ్యాయి—ఇవి గత పది రోజులకు సంబంధించిన "పెండింగ్" (backlog) కేసులని వారు చెబుతున్నారు. మరోవైపు, రాత్రికి రాత్రే కేసులు రెట్టింపు అయ్యాయని ప్రచారం చేస్తున్నారు. ఇది ప్రజలను తప్పుదోవ పట్టించడానికి, గందరగోళానికి గురి చేయడానికి ఉద్దేశపూర్వకంగా చేస్తున్న ప్రయత్నం తప్ప మరొకటి కాదు. ప్రజలు ఇంత అమాయకులని మీరు నమ్ముతున్నారా, లేక ఇది మీకున్న విపరీతమైన ధైర్యమా (లేదా నిర్లక్ష్యమా)?

"నాలుగవ ఉధృతి" (fourth wave) వస్తోందని, "లాక్‌డౌన్ తప్పదు" అని ప్రచారం చేస్తున్నారు—మీకు కనీసం సిగ్గు లేదా? ఇది 'తోడేలు వచ్చిందంటూ అబద్ధపు అరుపులు అరిచిన బాలుడి' కథలా ఉంది; ప్రతి వారం లాక్‌డౌన్ గురించి హెచ్చరిస్తూ ఉంటే, మిమ్మల్ని ఇంకా నమ్ముతున్న కొద్దిమంది అమాయకులు కూడా చివరికి మీ మాటలను నమ్మడం మానేయరా?

చైనాను చూడండి—నలభై రోజుల లాక్‌డౌన్, ప్రజల కన్నీళ్లు, అయినా కేసులు పెరుగుతూనే ఉన్నాయి. లాక్‌డౌన్‌లు పూర్తిగా విఫలమయ్యాయని స్పష్టంగా రుజువైన తర్వాత కూడా, మీరు వాటినే ఎందుకు సమర్థిస్తున్నారు? చైనా, దక్షిణ కొరియా, ఆస్ట్రేలియాలలో కేసులు పెరగడానికి కారణం, గత రెండేళ్లుగా వారు కఠినమైన ఆంక్షల మధ్య "నిశ్శబ్దంగా" (అంటే బయటి ప్రపంచానికి దూరంగా, కఠిన నియంత్రణల్లో) ఉండటమేనని మీకు అర్థం కావడం లేదా?

ఆఫ్రికా దేశాలు, అలాగే ఆఫ్ఘనిస్థాన్, పాకిస్థాన్, బంగ్లాదేశ్ వంటి దేశాలను గమనించండి—మొదటి దశలో మీరు ప్రచారం చేసిన "పరీక్షలు, కాంటాక్ట్ ట్రేసింగ్, ట్రాకింగ్" వంటి వ్యర్థమైన పద్ధతులను ఈ దేశాలు పట్టించుకోలేదు. అక్కడ ఎటువంటి "రెండవ డెల్టా వేవ్" రాలేదు, "ఒమిక్రాన్ వేవ్" కూడా రాలేదు. అక్కడ కేవలం ఒకే ఒక్క వేవ్ మాత్రమే వచ్చింది. ఈ దేశాల్లో ఒకే వేవ్ ఎందుకు వచ్చింది? అక్కడ డెల్టా వేవ్ ఎందుకు తీవ్ర ప్రభావం చూపలేదు? ఒమిక్రాన్ ఎందుకు అక్కడ పెద్దగా ప్రభావం చూపలేదు? ఇటువంటి అర్థరహిత ప్రచారాలను పట్టించుకోని దేశాలు చాలా బాగున్నాయి—అక్కడ కేసులు తక్కువ, మరణాలు కూడా తక్కువ. మరోవైపు, ఈ చర్యల కోసం అతిగా ఆరాటపడిన దేశాలే ఇప్పుడు అత్యంత కష్టాలను ఎదుర్కొంటున్నాయి. మీరు ఎంత ఎక్కువగా ఆందోళన చెందుతూ జోక్యం చేసుకుంటే, అంత ఎక్కువ సమస్యలను సృష్టిస్తున్నారు. ఇలా ఎందుకు జరుగుతోంది? దీని గురించి ఎప్పుడైనా చర్చించాలనే ఆలోచన మీకు కలిగిందా?

ఇప్పుడు, భారతదేశంలో త్వరలోనే "ఐదవ వేవ్" రాబోతోందని మీరు చెబుతున్నారు. మిమ్మల్ని నమ్మిన ప్రజలను పూర్తిగా మునిగిపోయేలా, సర్వనాశనం అయ్యేలా చేయడమే మీ ఉద్దేశమా?

స్లేట్ గన్నవరం

చైనాలో వాస్తవంగా ఏమి జరుగుతోంది: సుజౌ (షాంఘైకి సమీపంలోని నగరం) నుండి క్షేత్రస్థాయి నివేదిక.

కరోనావైరస్ యొక్క ఒమిక్రాన్ వేరియంట్ కారణంగా, అనేక నగరాల్లో లాక్‌డౌన్‌లు విధించబడ్డాయి మరియు అవి ప్రతిఒక్కరికీ తప్పనిసరి. ముఖ్యంగా, ఆర్థిక కేంద్రమైన షాంఘైలో, ఏప్రిల్ చివరి వారం నుండి అధికారికంగా లాక్‌డౌన్ అమల్లో ఉంది. మూడు వారాలు గడిచినా, అక్కడి నివాసితులు ఇంకా లాక్‌డౌన్‌లోనే ఉన్నారు. చైనాలోని పరిస్థితిని మరియు అక్కడ ఏమి జరుగుతోందో నిశితంగా పరిశీలిద్దాం.

ప్రతిరోజూ, 25,000కు పైగా లక్షణాలు లేని కేసులు మరియు సుమారు 1,500 నుండి 3,000 వరకు లక్షణాలున్న కేసులు నమోదవుతున్నాయి. ప్రపంచంలో మరెక్కడా చూడని స్థాయిలో తీవ్రతతో షాంఘైలో లాక్‌డౌన్ అమలు చేయబడుతోంది. ఉదాహరణకు, మా సహోద్యోగులలో కొందరు కేవలం తమ ఫ్యాక్టరీలో కొన్ని కోవిడ్-19 కేసులు కనుగొనబడినందున మూడు వారాల పాటు అక్కడే నిర్బంధించబడ్డారు. ప్రతిరోజూ పరీక్షలు చేసినప్పటికీ—వాటన్నింటిలోనూ నెగటివ్ ఫలితాలు వచ్చినా—ఎవరినీ బయటకు వెళ్లడానికి అనుమతించలేదు. వారు పూర్తిగా ఫ్యాక్టరీ ప్రాంగణంలోనే తినడం, నిద్రపోవడం మరియు జీవించడం చేయాల్సి వచ్చింది. కొన్ని ప్రాథమిక సదుపాయాలు కల్పించినప్పటికీ, వారు తీవ్రమైన ఇబ్బందులను ఎదుర్కొన్నారు; ఇలాంటి ఆకస్మిక, కఠినమైన లాక్‌డౌన్‌ను వారాల తరబడి భరించడం—స్నానం చేయడం, బట్టలు ఉతకడం, సరైన విశ్రాంతి వంటి అవసరాలతో సతమతమవడం—ఒక అపారమైన పరీక్ష. నగరవాసులకు పరిస్థితి దయనీయంగా ఉంది. వారు తమ నివాస ప్రాంతాలను విడిచి వెళ్ళడానికి అనుమతి లేదు. మొదట, వారి తలుపులు మూసివేసి లోపలే ఉండమని ఆదేశించారు; తరువాత, వారి గేటెడ్ కమ్యూనిటీలలో తిరగడానికి అనుమతించారు, కానీ బయటకు వెళ్ళడానికి గేట్లు దాటడం మాత్రం ఖచ్చితంగా నిషేధించబడింది. అత్యవసర సేవలు మినహా అన్నీ మూసివేయబడ్డాయి. ప్రజలు వైరస్ కంటే లాక్‌డౌన్ వల్లే ఎక్కువగా బాధపడుతున్నారు. షాంఘైలో, ఇప్పటివరకు ఒమిక్రాన్ వేరియంట్ కారణంగా ఒక్క మరణం కూడా నమోదు కాలేదు, మరియు 85% పైగా కేసులు పూర్తిగా లక్షణరహితంగా ఉన్నాయి. మరి అలాంటప్పుడు, ఇంత కఠినమైన లాక్‌డౌన్ ఎందుకు అమలులో ఉంది? దేశాధ్యక్షుడు ఆదేశించిన "జీరో-కోవిడ్" విధానం కారణంగానే ఇది జరిగింది—వైరస్‌తో ఎలాంటి సహజీవనాన్ని అయినా తిరస్కరించే వైఖరి ఇది. దీనిని అమలు చేయడానికి అధికారులు తీవ్ర చర్యలు తీసుకుంటున్నారు. వారు హాంకాంగ్‌ను ఒక హెచ్చరిక కథగా ఉదహరిస్తూ, ఒమిక్రాన్ వైరస్ వల్ల ప్రపంచంలోనే అత్యధిక మరణాలు సంభవించిన ప్రాంతాలలో హాంకాంగ్ కూడా ఒకటయ్యాయని, అందులోనూ పిల్లలు కూడా ఉన్నారని వాదిస్తున్నారు. అయినప్పటికీ, ఆ సంఖ్య కూడా 0.7% కంటే తక్కువగానే ఉంది. అయినా కూడా, ప్రభుత్వం తన జీరో-కోవిడ్ విధానానికి కట్టుబడి ఉంటామని పట్టుబడుతోంది.

ఈ రకమైన లాక్‌డౌన్ అపారమైన కష్టాలను కలిగించింది; అనేక మరణాలు సంభవించాయి, మరియు ఆహారం కొరత కారణంగా కొందరు నిరసనలు కూడా చేపట్టారు. చైనా పోలీసులు బహిరంగంగా పౌరులపై దాడి చేయడం చాలా అరుదు, అయినా కూడా ప్రభుత్వం సైన్యాన్ని మోహరించింది. స్థానిక సోషల్ మీడియాలో, సిబ్బంది విచక్షణారహితంగా పౌరులను కొట్టడం, తన్నడం, దుర్భాషలాడటం, ముఖ్యంగా వారి ఆదేశాలను పాటించని వారిని హింసించడం చూపిస్తున్న వీడియోలు వెలుగులోకి వచ్చాయి. ప్రభుత్వ చర్యలను ప్రశ్నించే ఏ వీడియోనైనా వెంటనే తొలగిస్తున్నారు. ప్రధాన స్రవంతి మీడియా ప్రభుత్వానికి మద్దతు ఇవ్వడానికి కట్టుబడి ఉంది; అలా చేయడంలో విఫలమైతే జైలు శిక్ష పడే ప్రమాదం ఉంది. వైరస్ తమను చంపినా చంపకపోయినా, లాక్‌డౌన్ స్వయంగా ప్రాణాంతకంగా మారుతోందని నగరవాసులు వాపోతున్నారు. ఒంటరిగా నివసిస్తున్న వృద్ధులు—మొబైల్ ఫోన్లు వాడలేక, ఇళ్ల నుండి బయటకు వెళ్లకుండా పరిమితం చేయబడి, వారి కుటుంబ సభ్యులు కూడా ఇతర చోట్ల లాక్‌డౌన్‌లో ఉండటంతో—ఆహారం మరియు నిత్యావసర మందులు అందుబాటులో లేకపోవడం వల్ల మరణించారు. వైరస్ సోకిన వారి పెంపుడు జంతువులను ఆరోగ్య కార్యకర్తలు కొట్టడం, చంపడం వంటి అమానవీయ సంఘటనలు జరిగాయి. ఏప్రిల్ 14న, షాంఘైలోని హాంగ్‌కౌ జిల్లా ఆరోగ్య కమిషనర్, తీవ్రమైన ఒత్తిడిని తట్టుకోలేక ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు. స్టెరాయిడ్లు లేదా ఇతర కీలకమైన, ప్రాణాన్ని నిలబెట్టే మందులపై ఆధారపడిన కొందరు వ్యక్తులు కూడా మరణించారు. దాదాపు వైద్య సిబ్బందందరినీ కోవిడ్-19 విధులకు మళ్లించడం, కోవిడ్-నెగటివ్ రిపోర్ట్ లేనివారికి ఆసుపత్రులలో ప్రవేశం నిరాకరించడం, మరియు మహమ్మారిపై దృష్టి పెట్టడం వల్ల ఇతర ఆరోగ్య సమస్యలకు చికిత్స అందకపోవడం వంటి కారణాలతో మరణాలు సంభవించాయి. చిన్న తరహా వ్యాపారులు మరియు మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలతో బాధపడుతున్న వ్యక్తులు కూడా ఆత్మహత్య చేసుకుని మరణించారు. ఈ సంఘటనలలో ఏవీ ప్రధాన మీడియాలో ప్రచురించబడటం లేదు; అవి కేవలం స్థానిక సోషల్ మీడియా ప్లాట్‌ఫారమ్‌లలో మాత్రమే కనిపిస్తాయి, అక్కడి నుండి వెంటనే తొలగించబడతాయి.

లాక్‌డౌన్ ప్రకటించిన వెంటనే, సూపర్‌మార్కెట్లు పూర్తిగా ఖాళీ అయ్యాయి. ప్రజలు కొట్టుకోవడం, దోచుకోవడం వంటి సంఘటనలు కూడా జరిగాయి. ప్రభుత్వం త్వరగా స్పందించి, కూరగాయలు, మాంసం మరియు ఇతర నిత్యావసర వస్తువుల సరఫరాను పునరుద్ధరించింది. అయితే, ఇది ఇలాగే కొనసాగితే, సరఫరా గొలుసు కుంచించుకుపోయి, ధరలు విపరీతంగా పెరగడానికి మరియు ఆహార కొరత ఏర్పడే అవకాశానికి దారితీయవచ్చు. షాంఘై రోజువారీ ఆదాయం 1.5 బిలియన్ డాలర్లుగా అంచనా వేయబడింది; వారాలు లేదా నెలల పాటు కొనసాగే లాక్‌డౌన్ బహుశా నిలకడలేనిది. "జీరో-కోవిడ్" విధానాన్ని నిజంగా సాధించి, కొనసాగించగలరా అనేది కూడా సందేహాస్పదమే. మిగతా ప్రపంచం వైరస్‌తో జీవించడం నేర్చుకుంటున్న తరుణంలో, చైనా ఈ విధానాన్ని ఎంతకాలం కొనసాగించగలదు—ముఖ్యంగా దాని ఎగుమతులు తీవ్రంగా దెబ్బతింటున్నప్పుడు? నిశ్చయంగా, వారు ఉద్దేశపూర్వకంగా తమ సొంత ఆర్థిక వ్యవస్థను నాశనం చేసుకోరు! వారు "జీరో-కోవిడ్" విధానాన్ని కొనసాగిస్తామని చెబుతున్నారు.

వారి వద్ద విశ్వసనీయమైన సమాచారం మరియు అవసరమైన మౌలిక సదుపాయాలు అందుబాటులో ఉన్నాయి.

వైరస్ సోకిన వారు క్వారంటైన్ కేంద్రాలలో తీవ్రమైన ఇబ్బందులను ఎదుర్కొంటున్నారు, తమ కష్టాలను స్థానిక సోషల్ మీడియాలో పంచుకుంటున్నారు. రోజువారీ స్నానానికి సౌకర్యాలు లేకపోవడం, అందించే ఆహారం పట్ల అసంతృప్తి, 24 గంటలూ లైట్లు వెలిగి ఉండటం వల్ల నిద్రకు అంతరాయం కలగడం, ప్రజలను గుంపులుగా ఒకేచోట ఉంచడం, మరియు కోవిడ్-19 పరీక్షలో నెగటివ్ వచ్చిన వారిని విడుదల చేయకపోవడం వంటి సమస్యలు ఉన్నాయి. ఇంట్లో త్వరగా కోలుకోవచ్చని, కానీ ఈ కేంద్రాలలో ఉండటం వల్ల, నెల రోజుల తర్వాత కూడా కోలుకోవడం అసాధ్యంగా అనిపిస్తోందని ప్రజలు వ్యాఖ్యానించారు. కొన్ని సందర్భాల్లో, వైరస్ సోకిన వారిని నేరస్థుల్లా చూస్తున్నారు. వైరల్ లోడ్ తగ్గినప్పటికీ, వ్యక్తులను పునరావాస కేంద్రాలకు తరలించి మరో 14 రోజులు నిర్బంధిస్తున్నారు; ఒకవేళ వారికి మళ్లీ పాజిటివ్ వస్తే, ఈ ప్రక్రియ మొత్తం పునరావృతమవుతుంది.

ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, మరో 14 రోజుల క్వారంటైన్‌కు లోనవ్వాలి. ఒకవేళ కోవిడ్-19 కేసు బయటపడితే, అత్యంత జాగ్రత్తగా ఉండాలి; ఆ మొత్తం కాలం పాటు జీవితం నాలుగు గోడలకే పరిమితమైపోతుంది.

ఇది కేవలం షాంఘైలో మాత్రమే కాదు; అనేక ఇతర నగరాలు కూడా పాక్షిక లేదా పూర్తి లాక్‌డౌన్‌లో ఉన్నాయి. ఒక నివాస సముదాయంలో ఒక్క కోవిడ్-19 కేసు కనుగొనబడినప్పటికీ, ఆ మొత్తం సమాజాన్ని 14 రోజుల కఠినమైన లాక్‌డౌన్‌లోకి తీసుకువెళ్తారు—నివాసితులు తమ ఇంటి నుండి బయటకు అడుగు పెట్టడానికి అనుమతి లేదు. నిత్యావసర వస్తువులను ఇంటి వద్దకే అందిస్తారు. అన్ని సామాజిక సమావేశాలు, వేడుకలను నిలిపివేశారు, వేర్వేరు నివాస సముదాయాల మధ్య రాకపోకలను నిషేధించారు, చిన్న పిల్లలకు టీకాలను నిలిపివేశారు, కర్మాగారాలను మూసివేశారు, మరియు పర్యాటక, వినోద రంగాలు పూర్తిగా స్తంభించిపోయాయి. ఏ క్షణంలోనైనా నిబంధనలు ఊహించని విధంగా మారవచ్చు కాబట్టి, వైరస్ లేని ఒక నగరం నుండి మరొక నగరానికి ప్రయాణించడం కూడా చాలా కష్టంగా మారింది. వైరస్ లేకపోయినా కూడా ఒకరిని క్వారంటైన్‌లోకి బలవంతంగా పంపవచ్చు. అధికారులు కేవలం కొన్ని నెలల వయస్సున్న శిశువులకు కూడా కోవిడ్-19 పరీక్ష నివేదికలను కోరుతున్నారు; కేవలం తల్లికి పరీక్ష చేయడం సరిపోదని భావిస్తున్నారు. ఈ పరిస్థితులు ఇలాగే కొనసాగితే, ఆర్థిక సంక్షోభం వచ్చే ప్రమాదంతో పాటు, ప్రజలు తీవ్రమైన మానసిక క్షోభకు గురయ్యే అధిక సంభావ్యత ఉంది.

నీలి రంగు దుస్తుల్లో పురుషులు!

కరోనా వైరస్ బారిన పడకుండా తప్పించుకోవడం ఎవరికీ సాధ్యం కాదు.

ఈ వైరస్ నిరంతరం పరిణామం చెందుతూ ఉంటుంది. ఒకవేళ వైరస్ సోకాల్సి వస్తే, ఆరోగ్యంగా ఉండే బాల్య దశలో సోకడమే అన్నింటికంటే మంచిది. నేటి పిల్లలు తమ జీవితకాలమంతా ఈ వైరస్‌ను ఎదుర్కోవాల్సి ఉంటుంది. కాబట్టి, ఇన్ఫెక్షన్ రాకుండా తప్పించుకోవాలని ప్రయత్నించడం సరైన పద్ధతి కాదు. ఇది వింతగా అనిపిస్తుందా? అయితే, ఇలా అన్నది ఎవరో ఒకసారి చదవండి.

నిన్న రాత్రి

హైదరాబాద్ జూబ్లీ హిల్స్‌లోని ఒక స్టార్ హోటల్.

నేను కారు దిగుతుండగా, శ్రీమతి హోటల్‌కు వెళ్తోంది.

సెక్యూరిటీ ఆపి, "సార్, మాస్క్ పెట్టుకోండి" అన్నారు.

"మేము పెట్టుకోము. ప్రభుత్వం మాస్క్ తప్పనిసరి అనే నిబంధనను తొలగించింది."

అక్కడికి ఇంకొక వ్యక్తి వచ్చాడు. బహుశా సెక్యూరిటీ సూపర్‌వైజర్ అయి ఉంటాడు. "మాస్క్ పెట్టుకోవాలి. ఇది మా హోటల్ నియమం. ప్రభుత్వం చెప్పినదానికి ఇక్కడ సంబంధం లేదు."

"నేను మాస్క్ పెట్టుకోను. ఇది నా నియమం. మీ హోటల్ నియమాలను మడిచి జేబులో పెట్టుకుని, 'మేము వెళ్తున్నాము' అని చెప్పి కారు తలుపు తెరవండి."

"క్షమించండి సార్.. లోపలికి రండి."

ఒక రాష్ట్రాన్ని (లేదా దేశాన్ని) ఉదాహరణగా తీసుకుందాం. అక్కడ రెండు ప్రధాన రాజకీయ పార్టీలు ఉన్నాయి, వాటికి వేర్వేరు నాయకులు ఉన్నారు.

ఈ పార్టీలు, వాటి నాయకత్వం, ప్రజల జీవనశైలి—వీటన్నింటి వల్ల మంచి, చెడు రెండూ జరుగుతుంటాయి. (ఎవరు ఉత్తములు? ఎవరు అత్యంత దుర్మార్గులు? ఇది చర్చనీయాంశమే, కానీ అది వేరే విషయం.)

ఇక మీడియా విషయానికి వస్తే—పత్రికలు, టీవీ ఛానళ్లు, యూట్యూబ్ ఛానళ్లు, వెబ్‌సైట్లు ఇలా రకరకాల మాధ్యమాలు ఉన్నాయి.

ఒక రకమైన మీడియా ప్రతి విషయాన్ని నిష్పక్షపాతంగా పరిశీలిస్తుంది. ఒక అంశంపై ఒక పార్టీ వైఖరి సరైనదని, మరొక అంశంపై మరో పార్టీ వైఖరి సరైనదని విశ్లేషించి, నిర్మాణాత్మకమైన అభిప్రాయాలను తెలియజేస్తుంది. వీరికి ఏ నాయకుడి పట్ల ప్రత్యేక అభిమానం గానీ, ద్వేషం గానీ ఉండదు. ప్రజా సంక్షేమం అనే కోణంలో ప్రతి విషయాన్ని అంచనా వేస్తూ, ప్రజలకు ఏది మంచిదో, ఏది చెడ్డదో వివరిస్తుంది. ప్రజాస్వామ్యానికి మీడియా "నాలుగవ స్తంభం" అని చెప్పడానికి ఇది నిజమైన నిదర్శనం.

మరో రకమైన మీడియా కూడా ఉంది. ఇది ఒక నిర్దిష్ట నాయకుడిని విపరీతంగా పొగుడుతుంది; ఆ నాయకుడు ఏదైనా తప్పు చేసినప్పుడు, ఆ తప్పును తమ భుజాల మీద వేసుకుని మరీ అతడిని సమర్థిస్తుంది. అదే సమయంలో, ప్రత్యర్థి పార్టీని లక్ష్యంగా చేసుకుని, వారు చేసే మంచి పనులను కూడా చెడుగా చిత్రీకరిస్తుంది.

ఇప్పుడు, ఈ రెండు రకాల మీడియాలో ప్రజల ఆదరణ దేనికి లభిస్తుంది? ప్రజా సంక్షేమం కోసం పనిచేసే మీడియాకే ప్రజల గౌరవం దక్కుతుందని మీరు భావిస్తున్నారా? అయితే, మీరు పొరబడుతున్నారు. ఎందుకో తెలుసా? ముందుకు చదవండి.

గతంలోకి ఒక తొంగిచూపు:

ఒక యాభై ఏళ్ల వెనక్కి వెళ్దాం. అప్పట్లో దేశంలో నిరక్షరాస్యత ఎక్కువగా ఉన్నప్పటికీ, ప్రజలకు మంచి విచక్షణ జ్ఞానం ఉండేది. అక్షరాస్యులు వార్తాపత్రికలను చదివేవారు. ఒక పత్రిక నాణ్యంగా ఉంటే, ఎక్కువ మంది దానిని చదివేవారు; తద్వారా ఆ పత్రిక సర్క్యులేషన్ (ప్రతులు అమ్ముడయ్యే సంఖ్య) పెరిగేది. సర్క్యులేషన్ పెరిగితే ప్రకటనలు ఎక్కువగా వచ్చేవి, తద్వారా ఆదాయం, లాభాలు, మరియు ఆ పత్రికకు గౌరవం కూడా పెరిగేవి. అంతేకాకుండా, ఆ రోజుల్లో—ముఖ్యంగా బ్రిటిష్ వలస పాలన కాలంలో—వార్తాపత్రికల యజమానులు తరచుగా సామాజిక లక్ష్యాలను అనుసరించేవారు. ఉదాహరణకు, చాలా మంది స్వాతంత్ర్య సమరయోధులు తమ ఆలోచనలను ప్రజల్లోకి వ్యాప్తి చేయడానికి ప్రచురణలను ప్రారంభించారు; రాజా రామ్ మోహన్ రాయ్ నుండి మొదలుకొని అనేక ఇతర ప్రముఖులు ఈ మార్గాన్ని అనుసరించారు.

వెబ్ యుగం:

కాలం మారింది. ఇప్పుడు మనం ఒక ప్రచురణను దాని ముద్రణ ఖర్చు కంటే తక్కువ ధరకే విక్రయించే పరిస్థితిని ఎదుర్కొంటున్నాము. ఉదాహరణకు, మీ ఇంటికి ఆరు రూపాయలకు చేరే ఒక వార్తాపత్రికను ముద్రించడానికి ప్రచురణకర్తకు వాస్తవానికి సుమారు 18 రూపాయలు ఖర్చు కావచ్చు. ఆశ్చర్యకరంగా, కొన్ని ప్రచురణ సంస్థలు ఈ నష్టాలను అరికట్టడానికి ఉద్దేశపూర్వకంగా తమ సర్క్యులేషన్‌ను పరిమితం చేసే చర్యలు కూడా తీసుకున్నాయి.

అయితే, ఇది కథలో ఒక చిన్న భాగం మాత్రమే; గత ఇరవై సంవత్సరాలలో ఈ రంగం గణనీయంగా అభివృద్ధి చెందింది.

ఇరవై నాలుగు గంటల వార్తా ఛానెళ్లు పుట్టుకొచ్చాయి. క్రమంగా, ప్రతి ప్రచురణ సంస్థ ఒక "ఇ-ఎడిషన్"ను ప్రవేశపెట్టింది. వెబ్‌సైట్లు మరియు ప్రత్యేక యూట్యూబ్ ఛానెళ్లు కూడా సర్వసాధారణమయ్యాయి.

కోవిడ్-19 మహమ్మారి సమయంలో, భౌతిక వార్తాపత్రికలకు చందా కట్టే కుటుంబాల సంఖ్య గణనీయంగా పడిపోయింది. ప్రజలు ఈ ప్రచురణలను చదవడానికి, వాటిని ఆన్‌లైన్‌లో—వాట్సాప్ గ్రూపులు మరియు ఇతర డిజిటల్ ప్లాట్‌ఫారమ్‌ల ద్వారా—పంచుకోవడం ప్రారంభించారు. కొంతమంది జర్నలిస్టులు ఈ వార్తాపత్రికలను పంపిణీ చేయడం కోసమే ప్రత్యేకంగా వాట్సాప్ గ్రూపులను కూడా సృష్టించారు.

పాఠకులు భౌతిక ప్రతిని కొనుగోలు చేయడానికి బదులుగా, స్మార్ట్‌ఫోన్ లేదా కంప్యూటర్ ద్వారా ఆన్‌లైన్‌లో ఉచితంగా ఒక ప్రచురణను చదివితే, దీనివల్ల ప్రచురణకర్తకు నష్టం వాటిల్లదా? ముద్రిత సంచికల విషయంలో, పంపిణీ చేయబడిన ప్రతి కాపీకి ఒక నిర్దిష్ట ఖర్చు అవుతుంది; గతంలో, ప్రచురణకర్తలు ప్రకటనల ఆదాయం ద్వారా ఈ నష్టాన్ని పూడ్చుకునేవారు—మరియు లాభాన్ని కూడా ఆర్జించేవారు. కానీ ఇప్పుడు, "ఇ-ఎడిషన్ల" పెరుగుదల మరియు డిజిటల్ పంపిణీ వైపు మళ్లడంతో ఏమి జరుగుతుంది? ఆన్‌లైన్‌లో పంపిణీ ఎంత పెరిగినా, అదనపు ముద్రణ ఖర్చులు ఉండవు—ఇది నష్టాలను సమర్థవంతంగా తగ్గిస్తుంది. అంతేకాకుండా, ముద్రిత సంచికలోని ప్రకటనల నుండి వచ్చే ఆదాయానికి, వెబ్ ఎడిషన్ నుండి వచ్చే అదనపు ప్రకటనల ఆదాయం తోడవుతుంది. సంక్షిప్తంగా, వెబ్ ఎడిషన్‌కు అధిక పంపిణీ అంటే ఎక్కువ ఆదాయం అని అర్థం.

ఇదిలా ఉండగా, టీవీ ఛానెళ్లు తమ ప్రసార వార్తలు మరియు విశ్లేషణలను చిన్న చిన్న భాగాలుగా విభజించి, ఆకర్షణీయమైన శీర్షికలతో యూట్యూబ్‌లో అప్‌లోడ్ చేస్తున్నాయి. ఒక ప్రత్యక్ష టీవీ కార్యక్రమం పదివేల మంది వీక్షకులను ఆకర్షించగలిగినప్పటికీ, అదే కంటెంట్‌ను యూట్యూబ్‌లో అప్‌లోడ్ చేసినప్పుడు, అది వంద రెట్లు ఎక్కువ వీక్షణలను పొందగలదు.

ఆ తర్వాత యూట్యూబ్ ఛానెళ్లు, వెబ్‌సైట్లు ఉన్నాయి...

మనం ఇప్పుడు వెబ్ జర్నలిజం యుగంలో ఉన్నాము. ఇది అనేక రూపాల్లో ఉండవచ్చు: ఒక మ్యాగజైన్ యొక్క 'ఇ-పేపర్' వెర్షన్, ఒక న్యూస్ ఛానెల్ యొక్క యూట్యూబ్ ఖాతాలో అప్‌లోడ్ చేసిన కంటెంట్, ఒక ప్రత్యేక యూట్యూబ్ ఛానెల్, లేదా ఒక ప్రత్యేక వెబ్‌పేజీ. ఈ వెబ్ జర్నలిజం యుగంలో, పేజీ ఎంగేజ్‌మెంట్ ద్వారా ఆదాయం సమకూరుతుంది—ఒక పేజీని ఎంత ఎక్కువ మంది చూస్తే, ఎంగేజ్‌మెంట్ అంత ఎక్కువగా ఉంటుంది, ఇది మరిన్ని ప్రకటనలను ఆకర్షించి, అధిక ఆదాయాన్ని ఆర్జిస్తుంది.కేవలం రెండు తెలుగు రాష్ట్రాలకే పరిమితం.. ఇది నేటి ప్రపంచ ధోరణి.

వెబ్ యుగంలో ఈ రంగం ఎలా మారిపోయిందో పరిశీలిద్దాం. మునుపటి పరిశీలనలో...

నా మిత్రుడు వందేమాతరం శ్రీనివాస్!

ఈ ఉదయం నుండి, ముంబై మరియు ఢిల్లీ వంటి నగరాల్లో కరోనావైరస్ "విజృంభిస్తోందని" టీవీ ఛానెళ్లు కథనాలు ప్రసారం చేస్తున్నాయి; అంతేకాదు, "నాలుగవ వేవ్" గురించి కూడా ప్రస్తావిస్తున్నాయి.

చాలామంది ఫేస్‌బుక్ మెసెంజర్ ద్వారా నన్ను సంప్రదించి, దీనిపై నా అభిప్రాయం ఏమిటో అడిగారు.

'వరల్డోమీటర్' (Worldometer) వెబ్‌సైట్‌ను ఒకసారి చూడండి.

ముంబైలో ఏప్రిల్ 5న 56 కేసులు, 6న 51, 7న 41, 8న 49, 10న 31, 11న 26, 12న 52, 13న 72, మరియు నిన్న ఏప్రిల్ 14న 56 కేసులు నమోదయ్యాయి.

నిజంగానే కేసులు పెరిగాయా? ఏప్రిల్ 6 నుండి ఈ సంఖ్య సుమారు యాభై చుట్టూనే తిరుగుతోంది—కొంచెం అటు ఇటుగా మారుతూ వస్తోంది. నిజానికి, 13వ తేదీతో పోలిస్తే 14వ తేదీన నమోదైన కేసుల సంఖ్య తక్కువగానే ఉంది.

ఇక ఢిల్లీ విషయానికొస్తే, ఏప్రిల్ 4న 82 కేసులు ఉండగా, నిన్నటి నాటికి ఆ సంఖ్య 325కి పెరిగింది. కానీ, ఢిల్లీ జనాభాను పరిగణనలోకి తీసుకోండి—అక్కడ ఏదైనా లాక్‌డౌన్ ఉందా? ప్రజల దైనందిన జీవితం యథావిధిగా కొనసాగుతోంది. ఒకవేళ నిజంగానే ఏదైనా "వేవ్" మొదలై ఉంటే, ఏప్రిల్ ప్రారంభంలో ఉన్న 82 కేసులు ఇప్పటికి మూడు వేలకు పైగా పెరిగి ఉండాలి కదా!

ముంబైలో చెప్పుకోదగ్గ పెరుగుదల ఏమీ లేదు, ఢిల్లీలో కూడా స్వల్ప పెరుగుదల మాత్రమే కనిపిస్తోంది.

ఢిల్లీలో పాజిటివ్‌గా తేలిన వారు నిజంగా అనారోగ్యానికి గురవుతున్నారా? లేదు. అంబులెన్స్‌లు ఎక్కడైనా హడావిడిగా తిరుగుతున్నాయా? లేదు. ఆసుపత్రుల్లో ఎవరైనా చేరుతున్నారా? అదీ లేదు. కేవలం ప్రజలు పరీక్షలు చేయించుకోవడం వల్ల మాత్రమే ఈ కేసులు వెలుగులోకి వచ్చాయి.

అసలు ఇక్కడ ఏం జరుగుతోందని మీరు భావిస్తున్నారు?

కరోనావైరస్ ఎక్కడికీ వెళ్ళిపోలేదు; అది మన మధ్యే ఉంది. గాలి ద్వారా వ్యాపించే వైరస్ ఒక్కసారి వచ్చి మాయమైపోయేది కాదు—ఇది ఏదో కృత్రిమంగా సృష్టించబడేది లేదా పెంచబడేది కాదు.

ఒకసారి వైరస్ సోకిన తర్వాత, శరీరంలో యాంటీబాడీలు తయారవుతాయి. ఇవి సాధారణంగా ఆరు నుండి ఎనిమిది నెలల వరకు ఉంటాయి. కాబట్టి, అంత తక్కువ వ్యవధిలో ఒక వ్యక్తికి మళ్లీ ఇన్ఫెక్షన్ సోకే అవకాశం చాలా తక్కువ. డిసెంబర్ మరియు జనవరి నెలల్లో ఢిల్లీలో ఒమిక్రాన్ వేవ్ కనిపించింది; అప్పట్లో దీని బారిన పడకుండా తప్పించుకున్న వారు, ఇప్పుడు దీనికి గురవుతుండవచ్చు. ఒమిక్రాన్ వేవ్ నుండి పూర్తిగా తప్పించుకున్న వారు చాలా తక్కువ మంది, అందుకే ఇప్పుడు స్వల్పంగా కేసులు పెరుగుతున్నాయి. రెండు తెలుగు రాష్ట్రాల్లో జనవరి నెలలో ఇన్ఫెక్షన్లు గరిష్ట స్థాయికి చేరుకున్నాయి. అప్పటికి శరీరంలో ఏర్పడిన యాంటీబాడీలు జూన్ లేదా జూలై వరకు ఉంటాయి. ఈలోగా, కేసుల సంఖ్య పెరిగే అవకాశం ఉంది.

మీరు గమనించారా? కరోనావైరస్ మొదటి మరియు రెండవ వేవ్‌ల సమయంలో, చాలా మందికి ఆసుపత్రిలో చేరాల్సిన అవసరం ఏర్పడింది. కానీ, మొత్తం కుటుంబాలను, కోట్ల మంది ప్రజలను ప్రభావితం చేసిన ఒమిక్రాన్ వేవ్ సమయంలో, ఆసుపత్రి చికిత్స అవసరం రాలేదు. ఎందుకు?

దీనికి కారణం భారతీయులలో 'T-సెల్' (T-cell) రక్షణ వ్యవస్థ ఏర్పడటమే. ప్రాథమిక ఇన్ఫెక్షన్ ద్వారా ఏర్పడే యాంటీబాడీలు సాధారణంగా ఆరు నుండి తొమ్మిది నెలల వరకు మాత్రమే రక్షణనిస్తాయి, కానీ T-సెల్ రక్షణ జీవితకాలం పాటు ఉండవచ్చు.

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధ సమయంలో వచ్చిన 'స్పానిష్ ఫ్లూ' ఒక ఇన్ఫ్లుయెన్జా వైరస్ వల్ల కలిగింది. అది పూర్తిగా అంతరించిపోయిందా? లేదు. అది ఒక మహమ్మారి (pandemic) స్థాయి నుండి స్థానిక వ్యాధి (endemic) స్థాయికి మారింది; అంటే, సాధారణ జలుబును కలిగించే వైరస్‌గా మారిపోయింది. గత వంద ఏళ్లలో, ఇది లక్షల సార్లు రూపాంతరం చెంది కొత్త వేరియంట్లుగా ఏర్పడి ఉండవచ్చు—ఇది వైరస్ యొక్క సహజ స్వభావం. మనం ఈ వైరస్‌కు అనేకసార్లు గురయ్యాము, అయినా మనకు ఏదైనా తీవ్రమైన హాని కలిగిందా? లేదు. మనం దీని కోసం టీకా వేయించుకున్నామా? లేదు. అయినప్పటికీ, ఇది మనకు పెద్దగా ఎలాంటి ఇబ్బంది కలిగించలేదు. దీనికి కారణం మన శరీరంలోని T-సెల్స్ కల్పించే రక్షణే.

భారత ప్రభుత్వ గణాంకాల ప్రకారం, కరోనావైరస్ యొక్క మొదటి రెండు వేవ్‌లు మన దేశంలోని తొంభై శాతం జనాభాకు సోకాయి. దీని ఫలితంగా, ప్రతి ఒక్కరిలోనూ T-సెల్ రక్షణ వ్యవస్థ ఏర్పడింది. అందుకే ఒమిక్రాన్ పెద్దగా ప్రభావం చూపలేకపోయింది. గత ఏడాది జూన్ 25న నేను రాసిన పోస్ట్‌ను చూడండి; అప్పుడే కరోనావైరస్ మన దేశంలో ఒక స్థానిక వ్యాధిగా (endemic) మారిపోయిందని నేను పేర్కొన్నాను. ఒమిక్రాన్ వేవ్ అనేది కేవలం ఒక తాత్కాలిక ఉధృతి మాత్రమే—అవును కదా?

సాధారణంగా ఒక "వేవ్" (అల) అంటే మరణాల సంఖ్య పెరగడం మరియు ఆసుపత్రులపై తీవ్ర ఒత్తిడి పడటం వంటి పరిస్థితులు ఉంటాయి—ఇది నిజంగా ఆందోళన కలిగించే విషయం. కానీ ఇప్పుడు, కరోనావైరస్ దాదాపు సాధారణ జలుబు లాంటి స్థితికి చేరుకుంది; కాబట్టి, ఇప్పుడు దీని బారిన పడటం అనేది పెద్ద ఆందోళన కలిగించే విషయం కాదు. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధ కాలంలో ఫార్మసిస్టుల ప్రభావం తక్కువగా ఉండేది. అప్పుడు వ్యాక్సిన్ లేదు. మహమ్మారి వచ్చి రెండేళ్ల తర్వాత, సాధారణ జీవితం నెలకొంది.

కానీ ఇప్పుడు కరోనా బంగారు బాతులా మారింది. ఫార్మసిస్టులు దాన్ని అస్సలు వదులుకోరు. మీడియాకు బ్రేకింగ్ న్యూస్ కావాలి. ప్రజలు ప్రతికూల వార్తలకు ఆకర్షితులవుతారు. మీరు చూసేది అదే. ఎక్కువ మంది చూస్తారు. షేర్ చేస్తారు. దీనినే పేజ్ ఎంగేజ్‌మెంట్ అంటారు. ఇలా ఎక్కువ మంది చూస్తే, వారికి మరిన్ని ప్రకటనలు వస్తాయి.

అసలైన టి-సెల్స్ రక్షణను దాచిపెట్టి, వ్యాక్సిన్లను వ్యాక్సిన్ల పేరుతో అమ్ముతున్నారు. పోలియో మాస్కులను ఏడాది పొడవునా ఇవ్వడం అవసరమా? కాదు. ఒకటి కంటే ఎక్కువసార్లు సోకిన వారికి వ్యాక్సిన్ ఇవ్వరు. ఒకసారి సోకితే, యాంటీబాడీలు మరియు టి-సెల్స్ రక్షణ వస్తుంది. కానీ కరోనాకు వేరే నియమం ఉంది! ఎందుకు?

ఒకప్పుడు మనిషికి మందు. ఇప్పుడు మనిషి పానీయం కోసం. మనం ఫార్మసిస్టుల కోసం బ్రతకాలి. వారు చెప్పినట్లే చేయాలి. దానికి వ్యతిరేకంగా ప్రశ్నించవద్దు. మనం వారి మార్కెటింగ్‌కు బలికావాలి! మందులు అమ్మడానికి రకరకాల ప్రచారాలు. ముంబైలో కేసులు లేని చోట కేసులు ఉన్నాయని వార్తలు వస్తున్నాయి. ఢిల్లీలో కేసులు కొద్దిగా పెరిగాయని చూపిస్తూ ప్రజలను భయపెడుతున్నారు. కారణం ఏంటంటే.. ఇప్పుడు సిరంజిల అమ్మకాలు అంతగా లేవు. స్టాక్‌లో కొన్ని మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి.

అదే పనితో సూది మందులు ఎక్కించుకోవడం వల్ల లక్షలాది మంది అనారోగ్యానికి గురయ్యారు. ఈ విషయాన్ని దాచిపెట్టి, వారు ఇష్టానుసారంగా వ్యాపారం నడుపుతున్నారు.

నాకు రోజుకు పది ఇరవై సందేశాలు వస్తూనే ఉంటాయి. సూది మందుల వల్ల జరిగిన అఘాయిత్యాల గురించి. అన్నీ బయటపడితే అందరూ భయపడతారని నాకు భయం లేదు.

కరోనా ఎక్కడికీ పోవడం లేదు. అది ఇంకా వేధిస్తూనే ఉంది. ఇప్పుడు ఢిల్లీలో కేసులు కొద్దిగా పెరిగాయి. యాంటీబాడీలు అయిపోతాయి కాబట్టి జూన్, జూలై నెలల్లో తెలుగు రాష్ట్రాల్లో కేసులు విపరీతంగా పెరుగుతాయి. మనం అసలు కేసులను, కేసులుగా చెప్పడం ఆపాలి.

అనారోగ్యం కలిగించని కరోనాకు ఎందుకు భయపడాలి? దాని నుండి మనకు టీ-సెల్స్ రక్షణ ఉంది. బీ2, ఎక్స్ఈ వంటి కొత్త వేరియంట్లు ఇలాగే వస్తూ ఉంటాయి. అలాంటి వార్తలను పట్టించుకోవద్దు. చదివి, షేర్ చేసి ప్రజల్లో భయం సృష్టించవద్దు. మీ భయమే ఫార్మసిస్టుల కల్పిత వృక్షం. ఆ భయమే వారికి గోదాముల నిండా కరెన్సీ సంచులను ఇచ్చింది.

మీరు ఫార్మసిస్టుల ప్రచారాన్ని నమ్మకపోతే, ఇప్పుడే వెళ్లి బూస్టర్ వేయించుకోండి. ఇది ఒక బూస్టర్‌తో ముగిసిపోదు. మీరు బ్రతికి ఉన్నంత కాలం, సంవత్సరానికి రెండుసార్లు సూదులు గుచ్చుకుంటూనే ఉండాలి. కనీస కరోనాతో చనిపోతే ప్రభుత్వ సహాయం అందించబడుతుంది. సూది మందులు వాడి ఆత్మహత్య చేసుకున్న వారు కోర్టులకు వెళ్ళినా న్యాయం పొందడం లేదు. ఆధారం ఏమిటి? అదే అడుగుతున్నారు. ఇది కనురెప్పపాటులో జరిగిపోతున్న మోసం.. అన్యాయం.

మీరు నన్ను నమ్మితే దీన్ని మీ బంధువులు, స్నేహితులతో పంచుకోండి. కరోనాకు ఇకపై భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. లేదంటే, ఫార్మసిస్టులు డబ్బులిచ్చి చేయించే ప్రచారాన్ని నమ్ముతారా లేదా అనేది మీ ఇష్టం. అలజడి.. 'కరాల నృత్యం' లాంటి వార్తలు చూసి, రోగనిరోధక శక్తి తగ్గిపోతుందనే భయంతో ఏం చెప్పగలను.

భయంతో అతన్ని చంపేశారు. ఆస్తులు దోచుకున్నారు. ఇంకా అయిపోయిందా? ఇంకెన్ని సంవత్సరాలు? మేల్కొనండి!

కరోనా పోవడం లేదు.. కేసులు వస్తూనే ఉన్నాయి. దేశంలో జలుబుకు పరీక్షలు చేసిన తర్వాత.. అయ్యో, లక్ష జలుబు కేసులు వస్తే ఎలా ఉంటుందో. ఇప్పుడు కరోనా కూడా అంతే.

మ్యుటేషన్ చెందడం వైరస్ యొక్క లక్షణం. ఎప్పుడూ ఒక కొత్త వేరియంట్ వస్తూనే ఉంటుంది. తమ వ్యాపారం కోసం దీనిని ప్రచారం చేసే వారి పట్ల జాగ్రత్తగా ఉండండి. కరోనా ఎన్ని కొత్త రూపాల్లో వచ్చినా మనకు ఏమీ కాదు. కారణం ఏమిటంటే, భారతదేశంలో ఇప్పటికే చాలా మందికి రెండుసార్లు లేదా కనీసం ఒక్కసారైనా సోకి టి-సెల్స్ రక్షణ లభించింది. అదే మనకు శ్రీరాముడి రక్షణ.

కుటుంబాలను, పిల్లలను, తల్లిదండ్రులను లక్ష్యంగా చేసుకుని సాగుతున్న కుట్రలు, మోసాల గురించి వెలుగునిచ్చే అద్భుతమైన కథనం ఇది.

వీరి వ్యాపార వ్యూహం ఏమిటంటే—ప్రతిభ ఆధారిత పరీక్షలు, స్కాలర్‌షిప్ ప్రకటనలు, ఫోన్ కాల్‌లు, వార్తాపత్రికల్లో ఇచ్చే ప్రకటనల వంటి మార్గాల ద్వారా, తమ పిల్లల పట్ల తల్లిదండ్రులకు ఉన్న నమ్మకాన్ని దెబ్బతీయడం.

ఇదొక వ్యాపారం, ఒక మాఫియా—పిల్లల విద్య చుట్టూ అల్లుకున్న వ్యవస్థ. ఇది పిల్లల సృజనాత్మకతను తమ లాభాల కోసం బలితీసుకునే ఒక సిండికేట్. ఇది తల్లిదండ్రులకు తమ పిల్లల మీద ఉన్న నమ్మకాన్ని క్రమపద్ధతిలో చెరిపేసి, ఆ స్థానంలో ఈ మాఫియాపైనే ఆధారపడేలా చేస్తుంది.

ఈ మాఫియా తల్లిదండ్రులను ఎలా ప్రేరేపిస్తుందంటే, వారు తమ పిల్లలను నిరంతరం ఇలా నిందించేలా చేస్తుంది: "నీ కోసం వేల, లక్షల రూపాయలు ఖర్చు పెడుతున్నాం, అయినా నువ్వు మంచి ర్యాంకు సాధించలేకపోతున్నావు!" అని. అంతేకాదు, "నీ తోటి విద్యార్థులు 100కి 100 మార్కులు తెచ్చుకుంటున్నారు, నీకెందుకు రావు?" వంటి కఠినమైన, పిల్లల మనోధైర్యాన్ని దెబ్బతీసే మాటలను తల్లిదండ్రుల చేత అనిపిస్తుంది. దీనివల్ల పిల్లలకు, ఇంట్లో ఉండటం కంటే హాస్టల్‌లో ఉండటమే మేలని అనిపించే పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది. కొందరికి ఇల్లు, పాఠశాల రెండూ నరకప్రాయంగా మారిపోతాయి. ఈ కుట్ర ఎంతలా విజయవంతమైందంటే—చాలా తెలివైన పిల్లలను కూడా, వారి సొంత ఇంట్లోనే "ఏ పనికిరాని వారు"గా ముద్ర వేసేలా చేస్తుంది.

.....

వాసిరెడ్డి అమర్‌నాథ్ విశ్లేషణ...

........

ఒక కుతంత్రపు మోసం!

జనవరి నుండి మే నెల వరకు, ఈ కార్పొరేట్ విద్యా సంస్థలు విద్యార్థుల పట్ల అకస్మాత్తుగా విపరీతమైన, "అతిగా" అనిపించే ప్రేమను ప్రదర్శిస్తాయి. కోవిడ్-19 మహమ్మారి సమయంలో, ఇదే కార్పొరేట్ విద్యా సంస్థలు తమ సొంత ఉపాధ్యాయులను ఉద్యోగాల నుండి తొలగించాయి. వారిలో కొందరు బతకడానికి కూరగాయలు, ఇతర వస్తువులను అమ్ముకోవాల్సిన దుస్థితికి నెట్టబడ్డారు. అప్పట్లో సగం మంది సిబ్బందిని మాత్రమే ఉంచుకుని, వారికి సగం జీతాలు మాత్రమే చెల్లించాయి. అలా ఉపాధ్యాయుల ఉపాధిని దెబ్బతీసిన ఇదే కార్పొరేట్ సంస్థలు, ఇప్పుడు కోట్ల రూపాయల విలువైన స్కాలర్‌షిప్ పరీక్షలను ఎందుకు నిర్వహిస్తున్నాయి?

"రండి, ఆదివారం నాడు ఉచిత స్కాలర్‌షిప్ పరీక్ష రాయండి—కోట్ల రూపాయలు గెలుచుకునే అవకాశం పొందండి!" అని వార్తాపత్రికల్లో పూర్తి పేజీ ప్రకటనలు ఎందుకు ఇస్తున్నాయి? ఒకవేళ వారికి ప్రతిభావంతులైన విద్యార్థుల పట్ల నిజంగానే అంత శ్రద్ధ ఉంటే, తమ విద్యాసంస్థల్లో ఇప్పటికే చదువుకుంటున్న విద్యార్థులకు ఈ స్కాలర్‌షిప్‌లను ఎందుకు అందించరు?

ఇక అసలు విషయానికి వస్తే:

ఒక వ్యక్తి—అతను ఒక ఉద్యోగి—తన కుమారుడిని ఒక పాఠశాలలో ఐదవ తరగతిలో చదివిస్తున్నాడు. ఆ అబ్బాయి తెలివైనవాడు, మంచి మార్కులు సాధించేవాడు. తన కుమారుడికి ఆ పాఠశాలలో మంచి విద్య అందుతోందని తండ్రి నమ్మాడు. ఒకరోజు వార్తాపత్రికలో ఇలాంటి ప్రకటన ఒకటి చూసినప్పుడు, "ఏదో తేడాగా ఉందే" అని అతనికి అనిపించింది. ఇలాంటి కార్పొరేట్ విద్యాసంస్థల మీద అతనికి పెద్దగా నమ్మకం లేదు.

అయినప్పటికీ, "ఆదివారం రోజున కుమారుడిని తీసుకెళ్లి పరీక్ష రాయించడంలో తప్పేముంది? దరఖాస్తు రుసుము కూడా లేదు కదా! పైగా, ఇది ఒక మంచి అభ్యాసంగా ఉంటుంది, అంతేకాకుండా తన కుమారుడు విద్యాపరంగా ఏ స్థాయిలో ఉన్నాడో తెలుసుకోవచ్చు" అని అతను భావించాడు. అలా తన కుమారుడి పేరు నమోదు చేశాడు, పరీక్షా రోజు కూడా రానే వచ్చింది.

పరీక్ష పూర్తి చేసుకుని బయటకు వచ్చిన కుమారుడిని, "ఏం జరిగింది? పరీక్ష ఎలా రాశావు?" అని తండ్రి అడిగాడు. దానికి ఆ అబ్బాయి, "తెలియదు నాన్నా! ప్రశ్నలన్నీ చాలా కష్టంగా ఉన్నాయి. నాకు తెలిసినంత వరకు రాశాను" అని చెప్పాడు. "సరేలే, పర్వాలేదులే" అని తండ్రి ఆ విషయాన్ని అంతటితో వదిలేశాడు.

ఒక వారం రోజులు గడవకముందే, ఆ అబ్బాయి రాసిన పరీక్ష ఫలితాలు వచ్చాయి. వందకు కేవలం 40 మార్కులు మాత్రమే వచ్చాయి. ఇది చూసిన తండ్రికి ఒక్కసారిగా దిక్కుతోచని పరిస్థితి ఏర్పడింది. "ఇదేంటి? తను చదువుకునే పాఠశాలలో ఎప్పుడూ 99, కనీసం 95 మార్కులు తెచ్చుకుంటాడు కదా! ఉపాధ్యాయులు కూడా తను చాలా బాగా చదువుతాడని మెచ్చుకుంటారు. మరి ఇక్కడ కేవలం 40 మార్కులు ఎలా వచ్చాయి?" అని అతను ఆందోళన చెందసాగాడు.

అప్పుడే, ఆ విద్యాసంస్థ నుండి అతనికి ఒక ఫోన్ కాల్ వచ్చింది. "సార్, మీ అబ్బాయికి వచ్చిన మార్కులు చూశారా? సాధారణ పాఠశాలల్లో చదివితే ఇలాగే జరుగుతుంది. అక్కడ కేవలం పాఠ్యపుస్తకాల్లో ఉన్నవి మాత్రమే బోధిస్తారు. కానీ, ఐఐటీ (IIT) ప్రవేశ పరీక్ష అలా ఉండదు; అందులో చాలా లోతైన, క్లిష్టమైన ప్రశ్నలు అడుగుతారు. మా పాఠశాలలో మేము ఐఐటీ స్థాయిలోనే బోధిస్తాం. మీ అబ్బాయి ప్రస్తుతం చదువుతున్న చోటే కొనసాగితే పరిస్థితి మరింత దిగజారుతుంది; రోజురోజుకూ అతను వెనుకబడిపోతాడు. అతను ఐఐటీ ప్రమాణాలతో చదువుకోవాలన్నా, ఈ పోటీలో వెనుకబడకుండా ఉండాలన్నా, మా పాఠశాలలో చేర్పించండి. పైగా, మీకు ఒక ప్రత్యేక రాయితీ కూడా ఇస్తున్నాం! మా వార్షిక ఫీజు రెండు లక్షల రూపాయలు, కానీ మీ అబ్బాయికి 40 శాతం మార్కులు వచ్చాయి కాబట్టి, మేము మీకు 40 శాతం తగ్గింపు ఇస్తున్నాం. మీరు కేవలం లక్షా ఇరవై వేల రూపాయలు చెల్లిస్తే సరిపోతుంది—అంటే మీకు ఎనభై వేల రూపాయలు ఆదా అవుతాయి! అయితే గుర్తుంచుకోండి, ఈ ఆఫర్ ఈరోజు, రేపు మాత్రమే చెల్లుబాటు అవుతుంది." "చెప్పండి, నేను సీటును ఖరారు చేయమంటారా?"

ఆ తండ్రి తీవ్ర ఆలోచనలో పడ్డాడు. "నా బిడ్డ చదువు కంటే ముఖ్యమైనది ఇంకేముంటుంది? ప్రస్తుతం చదువుతున్న పాఠశాల మంచిదే అనుకున్నాను, కానీ అక్కడ వాడు వెనుకబడిపోతున్నాడు. అయ్యో... ఇది చాలా కీలకమైన సమయం. ఒక్క తప్పుడు అడుగు వాడి భవిష్యత్తునే పాడు చేయవచ్చు."

"సార్... నేను వస్తున్నాను. నా అబ్బాయి కోసం ఒక సీటు కావాలి. దయచేసి, ఈ రాయితీని మరికొంచెం పెంచగలరా?" అని, తనను సంప్రదించిన వ్యక్తికి తిరిగి ఫోన్ చేసి అడిగాడు.

ఆ తండ్రి తన కొడుకును ఆ పాఠశాలకు తీసుకువెళ్లాడు. "నాన్నా, నేను ఇప్పుడు చదువుతున్న స్కూలే బాగుంది! నేను అక్కడే చదువుకోవాలి, ఇక్కడ వద్దు!" అని ఆ అబ్బాయి ఏడుస్తూ చెప్పాడు, కానీ తండ్రి అస్సలు పట్టించుకోలేదు.

"సార్, విన్నారు కదా—వాడు ఏమంటున్నాడంటే..."

"అతను తన పాత పాఠశాలలోనే ఉండాలనుకుంటున్నాడు," అని తండ్రి అన్నారు.

"అది మీ ఇష్టం సార్... కానీ పిల్లలకు ఏం తెలుస్తుంది? చూడండి, మీ కోసం నేను మరో పది వేల రూపాయలు తగ్గిస్తాను—మొత్తం తొంభై వేల రూపాయలు ఆదా అవుతాయి! అంతేకాదు, అతన్ని 'స్టార్ బ్యాచ్‌'లో చేరుస్తాను. ఈ బ్యాచ్‌లో చదివిన వారందరూ ఐఐటీ (IIT)లో సీటు సాధించి, ఇప్పుడు అమెరికాలో స్థిరపడ్డారు. అభినందనలు! అయితే గుర్తుంచుకోండి, ఈ ఆఫర్ ఈరోజు మాత్రమే చెల్లుబాటు అవుతుంది—డీన్‌ను ఒప్పించడానికి నేను చాలా కష్టపడాల్సి వచ్చింది." అటువైపు డీన్ ఇలా అన్నారు, "అతనికి కనీసం 40 శాతం మార్కులు కూడా రాలేదు! ఫీజులో రాయితీ ఇవ్వడం పక్కన పెడితే, అసలు అతనికి సీటు ఇవ్వడమే వృథా." అప్పుడు ఆ సిబ్బంది, "అతన్ని ఒప్పించడానికి నేను చాలా శ్రమించాను సార్," అని సమాధానమిచ్చారు.

"సరేనండి... చాలా ధన్యవాదాలు!" "ఇదిగోండి ఫీజు."

ఇంతలో, పాఠశాల కార్యాలయంలో—డీన్ గదిలో:

"సార్, మనం నిర్వహించిన పరీక్షలో ఆ అబ్బాయి రాష్ట్రంలోనే మొదటి ర్యాంకు సాధించాడు, అతనికి నలభై మార్కులు వచ్చాయి. అతని తండ్రి ఇప్పుడే వచ్చి, ఫీజు చెల్లించి వెళ్లారు."

"చాలా మంచి పని చేశారు! అతను చాలా తెలివైన అబ్బాయి. ఐదవ తరగతి విద్యార్థుల కోసం ఉద్దేశించిన స్కాలర్‌షిప్ పరీక్షలో, డిగ్రీ స్థాయి ప్రశ్నలను చేర్చినప్పటికీ, అతను నలభై మార్కులు సాధించగలిగాడు..."

"అతను అంత బాగా స్కోర్ చేయడం నిజంగా అద్భుతం. ఇదే పరీక్షను మన పాఠశాల విద్యార్థులకు పెడితే, కనీసం రెండు మార్కులు కూడా రావు! మన బాస్ వ్యూహం ఎంత తెలివైనదో కదా? ముందుగా తల్లిదండ్రుల నమ్మకాన్ని దెబ్బతీయాలి—అంటే, ఈ పరీక్షా ఫలితాల ద్వారా వారి పిల్లలు చదువుతున్న పాఠశాల ఎంత పనికిరానిదో వారికి చూపించాలి. అదే అసలు ప్లాన్. నిజం చెప్పాలంటే, ఆ పాఠశాల ప్రమాణాలు చాలా బాగుంటాయి; అక్కడ నిజంగానే చాలా ప్రతిభావంతులైన విద్యార్థులు ఉన్నారు."

"నిజమే సార్! మొన్ననే మన బ్రాంచ్ నుండి నలుగురు ఉపాధ్యాయులు అక్కడికి ఇంటర్వ్యూలకు వెళ్లారు, కానీ ఒక్కరు కూడా ఎంపిక కాలేదు. దీన్ని బట్టే అర్థం చేసుకోవచ్చు, వారి ప్రమాణాలు ఎంత ఉన్నతంగా ఉన్నాయో."

"నలుగురు వెళ్లారా?" "ఎందుకు?"

"ప్రవేశాలు (అడ్మిషన్లు) సాధించాలనే ఒత్తిడి వల్ల, సార్—మా జీతాలు దానిపైనే ఆధారపడి ఉంటాయి. ఇదెలాంటి జీవితం? నా మీద నాకే అసహ్యం వేస్తోంది. ఈ పరిస్థితిని చూడండి: ఒక అబ్బాయి మా స్కాలర్‌షిప్ పరీక్ష రాశాడు—వేలాది మందితో పాటు అతను కూడా రాశాడు—అందులో నలభై మార్కులు సాధించి రాష్ట్రంలోనే మొదటి స్థానంలో నిలిచాడు. అది అతని ప్రతిభ, అతను చదువుకుంటున్న పాఠశాల స్థాయి! మరి నేను ఏం చేశాను? నా కడుపు నింపుకోవడం కోసం అబద్ధం చెప్పాను. ఆ అబ్బాయి తండ్రికి తప్పుడు విషయాలు నమ్మించి, అతని కొడుకు చాలా తక్కువ మార్కులు సాధించాడని చెప్పాను. నిజం చెప్పాలంటే, మా పాఠశాలలోని ఉపాధ్యాయులే ఆ పరీక్ష రాస్తే, కనీసం ముప్పై మార్కులు కూడా సాధించలేరు! ఎంత దారుణమైన పరిస్థితి సార్... పైగా, నేను కూడా ఒక మంచి రెసిడెన్షియల్ స్కూల్లోనే చదువుకున్నాను." "సార్, ఇది ఎంత హాస్యాస్పదమంటే—మా ఇంగ్లీష్ టీచర్‌కు కనీసం ఒక సరైన వాక్యాన్ని కూడా ఇంగ్లీష్‌లో నిర్మించడం రాదు! ఇక ఫిజిక్స్, మ్యాథ్స్ టీచర్ల విషయానికొస్తే, కనీస భావనలకు (basic concepts) సంబంధించిన ప్రశ్నలను కూడా వారు వివరించలేరు. మేము 'ఐఐటీ (IIT) లక్ష్యంగా' బోధిస్తామని గొప్పలు చెప్పుకుంటాం, కానీ నిజానికి పిల్లల భవిష్యత్తును నాశనం చేస్తున్నాం. ఇదంతా అబద్ధాల వలయం: ఫీజును పెంచి చెబుతాం—నిజానికి లక్ష రూపాయలే ఉంటే, రెండు లక్షలు అని నమ్మిస్తాం. ఆ తర్వాత '40% డిస్కౌంట్' అని చెప్పి, అడ్మిషన్ సమయంలో మరో పది వేల రూపాయలు తగ్గిస్తాం. మొత్తం 1.1 లక్షలు వసూలు చేసి, అందులో లక్ష రూపాయలు పాఠశాలకు ఇచ్చేసి, పది వేలు మన జేబులో వేసుకుంటాం. ఇలా ఐదుగురు విద్యార్థులను మోసం చేస్తే, నా చేతికి యాభై వేలు వస్తాయి. తరచుగా అనిపిస్తుంది, మనం ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నాం? ఇది విధి ఆడిన ఒక క్రూరమైన ఆట, సార్. ఎప్పుడైనా అవకాశం దొరికితే, ఈ పని వదిలేసి ఏదైనా మంచి, నిజాయితీ గల పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయుడిగా చేరతాను."

ఇది ఎప్పటికీ ముగియని ఒక విషాద గాథ—వేలాది మంది పిల్లల బాల్యం ఎలా బలి అవుతుందో చెప్పే ఒక కఠినమైన, వాస్తవిక ఉదంతం.

ఒక రాజ్యంలో, రాజు తన ప్రధాన మంత్రిని పిలిపించాడు.

రాజు:

"మన రాజ్యంలో,

అత్యంత తెలివైన వారు కొందరు ఉంటారు,

అలాగే చాలా తెలివితక్కువ వారు కూడా కొందరు ఉంటారు, కదా?"

మంత్రి (సంకోచిస్తూ):

"అవును ప్రభూ, అది నిజమే!"

రాజు:

"సరే. మన రాజ్యంలోనే అత్యంత తెలివితక్కువ వారిగా ఉన్న ఐదుగురిని వెతికి, వారిని నా ముందు హాజరుపరచు."

మంత్రి:

"చిత్తం ప్రభూ." అని చెప్పి ఆయన రాజసభ నుండి బయలుదేరాడు, కానీ ఆయన మనసులో ఒకే ఒక్క ప్రశ్న మెదులుతూ ఆందోళనకు గురిచేసింది.

ఒక వ్యక్తి తెలివైనవాడో కాదో తెలుసుకోవడానికి ఏదైనా పరీక్ష పెట్టవచ్చు లేదా కొన్ని ప్రశ్నలు అడగవచ్చు.

కానీ, ఒక తెలివితక్కువ వ్యక్తిని ఎలా గుర్తించాలి?

మంత్రికి ఏం చేయాలో పాలుపోని క్లిష్ట పరిస్థితి ఎదురైంది. అయితే, ఆ పనిని అంగీకరించిన తర్వాత, దాన్ని పూర్తి చేయక తప్పదు—రాజుగారి ఆజ్ఞ కదా!

ఒక నెల రోజుల పాటు రాజ్యం అంతటా తిరిగిన తర్వాత, ఆయన తిరిగి రాజసభకు చేరుకున్నాడు—తనతో పాటు ఇద్దరు వ్యక్తులను తీసుకువచ్చాడు.

రాజు:

"ఏమిటి ప్రధాన మంత్రీ! నీకు ఎవరైనా తప్పుగా చెప్పారా, లేక లెక్క మర్చిపోయావా?

నేను ఐదుగురిని తీసుకురమ్మంటే, కేవలం ఇద్దరినే తీసుకువచ్చావేమిటి!"

మంత్రి:

"ప్రభూ, దయచేసి నా మాట వినండి."

రాజు:

"సరే! చెప్పు."

మంత్రి:

"నేను రాజ్యంలో పర్యటిస్తున్నప్పుడు...

ఒక వ్యక్తి ఒక చేతిబండి (వీల్‌బారో) మీద కూర్చుని, తన తల మీద ఒక బరువైన సంచిని మోస్తూ ఉండటం చూశాను. ఆ సంచిని బండి మీద పెట్టవచ్చు కదా అని అడిగితే, అలా చేస్తే బండి మీద భారం పెరుగుతుందని అతను సమాధానమిచ్చాడు! అందుకే, అతడిని ఐదవ తెలివితక్కువ వ్యక్తిగా భావించి తీసుకువచ్చాను."

రాజు:

"భేష్! మరి మిగిలిన వారి సంగతి ఏమిటి?"

మంత్రి:

"ఈ రెండో వ్యక్తిని చూడండి—ఇతను తన గేదెకు ఇంటి పైకప్పు మీద మొలిచిన గడ్డిని తినిపించాలని, ఆ గేదెను ఈడ్చుకుంటూ ఇంటి పైకప్పు మీదకు ఎక్కిస్తున్నాడు.

"అందుకే, ఇతడిని నాలుగవ తెలివితక్కువ వ్యక్తిగా పరిగణించాను."

రాజు:

"అద్భుతం!" "ఇక తర్వాత ఏంటి?"

మంత్రి:

"రాజ్యంలో పరిష్కరించాల్సిన ఎన్నో ముఖ్యమైన సమస్యలు ఉన్నప్పటికీ, వాటన్నింటినీ పక్కన పెట్టి, నేను ఒక నెల రోజుల పాటు మూర్ఖుల కోసం వెతికాను. కాబట్టి, మూడవ మూర్ఖుడిని నేనే."

రాజు (నవ్వుతూ): "మరి ఆ తర్వాత?"

మంత్రి:

"పరిష్కరించాల్సిన అసలైన సమస్యలు ఉన్నప్పుడు, మహారాజా... మీరు కూడా మీ బాధ్యతలన్నింటినీ విస్మరించి, మూర్ఖుల కోసం వెతుకులాటలో పడ్డారు."

సభలో ఉన్నవారంతా భయంతో నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ ఉండిపోయారు.

సభలో ఒక నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

రాజు ఆసక్తిగా ఇలా అన్నారు, "మంత్రి, ఇందులో సందేహం లేదు—మీరు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని చెప్పారు.

ఇప్పుడు చెప్పు, మొదటి మూర్ఖుడు ఎవరు?"

మంత్రి:

"చిత్తం, మహారాజా!

చేయాల్సిన ముఖ్యమైన పనులన్నింటినీ వదిలేసి,

ప్రస్తుతం ఆన్‌లైన్‌లో ఈ సందేశాన్ని చదువుతున్న వ్యక్తి...

"...అతడే మొదటి మూర్ఖుడు."

అయితే, దీన్ని మీ స్నేహితులకు మొదటగా పంపే వ్యక్తి మీరే కాకుండా చూసుకోండి!

చక్కని మోసం!

కరోనా సమయంలో సొంత ఉపాధ్యాయులనే ఉద్యోగాల నుండి తొలగించి, వారిని పండ్లు అమ్ముకునే పరిస్థితికి నెట్టిన కార్పొరేట్ సంస్థలు, ఇప్పుడు విద్యార్థులపై అపారమైన ప్రేమను చూపిస్తున్నాయి!

అంతేకాదు, విధుల్లో ఉన్న ఉపాధ్యాయులకు కూడా సగం జీతాలే చెల్లించి, వారి కడుపు కొట్టిన ఈ కార్పొరేట్ సంస్థలు... ఇప్పుడు కోట్ల రూపాయల విలువైన స్కాలర్‌షిప్ పరీక్షలను ఎందుకు నిర్వహిస్తున్నాయి?

"రండి! ఉచిత స్కాలర్‌షిప్ పరీక్ష రాయండి. అది కూడా ఆదివారమే! కోట్ల రూపాయలు గెలుచుకునే అవకాశం!" అంటూ పత్రికల్లో పూర్తి పేజీ ప్రకటనలతో ఎందుకు ఊదరగొడుతున్నాయి?

నిజంగానే ప్రతిభావంతులైన విద్యార్థులపై అంత ప్రేమ ఉంటే, ప్రస్తుతం తమ సంస్థల్లో చదువుకుంటున్న విద్యార్థులకే ఆ స్కాలర్‌షిప్‌లు ఇవ్వవచ్చు కదా?

ఒకసారి చదవండి!

ఒక ఉద్యోగి ఉన్నాడు. అతని కొడుకు ఒక పాఠశాలలో ఐదవ తరగతి చదువుతున్నాడు. వాడు బాగా మాట్లాడగలడు, మంచి మార్కులు కూడా తెచ్చుకుంటున్నాడు. ఆ పాఠశాలలో మంచి విద్యే అందుతోందని తండ్రి నమ్మాడు. ఒకరోజు పత్రికలో ఈ స్కాలర్‌షిప్ ప్రకటన చూశాడు. "అయ్యో... ఇందులో ఏదో మోసం ఉన్నట్టుంది" అని అతనికి అనిపించింది. కార్పొరేట్ సంస్థల మీద అతనికి పెద్దగా నమ్మకం లేదు.

కానీ, ఆదివారం రోజున కొడుకును పరీక్షకు తీసుకెళ్తే నష్టమేముంది? పరీక్షకు ఫీజు కూడా లేదు కదా! పైగా పరీక్ష రాయడం అలవాటు అవుతుంది, తన కొడుకు ఏ స్థాయిలో ఉన్నాడో కూడా తెలుస్తుంది కదా అని భావించి, పరీక్ష కోసం దరఖాస్తు చేశాడు. పరీక్ష రోజు రానే వచ్చింది.

పరీక్ష రాసి బయటకు వచ్చిన కొడుకును, "ఏరా! ఎలా రాశావు?" అని తండ్రి అడిగాడు. "ఏమో నాన్నా! అన్నీ కొత్త ప్రశ్నలే వచ్చాయి. నాకు తెలిసినంత వరకు రాశాను" అని చెప్పాడు బాబు. తండ్రి "సరేలే" అని వదిలేశాడు. ఆ విషయాన్ని దాదాపు మర్చిపోయాడు కూడా.

వారం తిరగకముందే పరీక్షా ఫలితాలు వచ్చాయి. అందులో తన కొడుకుకు వచ్చిన మార్కులు చూసి, తండ్రికి కాళ్ల కింద భూమి కదిలినట్లయింది! "ఏమిటిది? ఎప్పుడూ 99, కనీసం 95 మార్కులు తెచ్చుకునే నా కొడుకుకి, ఇప్పుడు కేవలం 40 శాతమేనా?" అని తండ్రి ఆందోళన చెందాడు. అప్పుడే అతనికి ఒక విద్యా సంస్థ నుండి ఫోన్ వచ్చింది. "సార్, మీ అబ్బాయికి వచ్చిన మార్కులు చూశారా? సాధారణ పాఠశాలల్లో పిల్లలను చేర్పిస్తే ఇలాగే జరుగుతుంది. అక్కడ కేవలం పాఠ్యపుస్తకాల్లో ఉన్నవి మాత్రమే బోధిస్తారు. కానీ, ఐఐటీ (IIT) ప్రవేశ పరీక్షలు అలా ఉండవు—అందులో చాలా లోతైన ప్రశ్నలు అడుగుతారు. మా పాఠశాలలో మేము ఐఐటీ స్థాయి బోధన అందిస్తాం. మీ అబ్బాయి ప్రస్తుతం చదువుతున్న చోటే కొనసాగితే, పరిస్థితి మరింత దిగజారుతుంది; అతను రోజురోజుకూ వెనుకబడిపోతున్నాడు. అతనికి ఐఐటీ స్థాయి విద్య అందాలన్నా, ఈ పోటీలో నిలవాలన్నా, మా పాఠశాలలో చేర్పించండి. పైగా, మేము మీకు ఒక ప్రత్యేక రాయితీ కూడా ఇస్తున్నాం! మా వార్షిక ఫీజు రెండు లక్షల రూపాయలు, కానీ మీ అబ్బాయికి 40 శాతం మార్కులు వచ్చాయి కాబట్టి, మేము మీకు 40 శాతం తగ్గింపు ఇస్తున్నాం. మీరు కేవలం 1,20,000 రూపాయలు చెల్లిస్తే చాలు—అంటే మీకు 80,000 రూపాయలు ఆదా అవుతాయి! ఈ ఆఫర్ ఈరోజు, రేపు మాత్రమే ఉంటుంది. చెప్పండి, అతని సీటును ఖరారు చేయమంటారా?"

ఆ తండ్రి తీవ్ర ఆలోచనలో పడ్డాడు. "నా బిడ్డ చదువు కంటే ముఖ్యమైనది ఇంకేముంటుంది? ఈ పాఠశాలను ఎంచుకోవడం వల్ల నా కొడుకు వెనుకబడిపోయాడు అన్నమాట. అయ్యో, ఇది చాలా కీలకమైన సమయం. ఒక్క తప్పుడు అడుగు అతని జీవితాన్నే పాడు చేయవచ్చు."

"సార్... నేను వస్తున్నాను. నా కొడుకుకి సీటు కావాలి—కానీ, ఈ రాయితీని మరికొంచెం పెంచగలరా?" అని అతను తిరిగి ఆ నంబర్‌కు ఫోన్ చేసి అడిగాడు.

ఆ తండ్రి తన కొడుకు బాబును తీసుకుని కొత్త పాఠశాలకు వెళ్లాడు. "నాన్నా, నేను ఇప్పుడు చదువుకుంటున్న స్కూలే బాగుంది! నాకు అక్కడే చదువుకోవాలని ఉంది, ఇక్కడ వద్దు," అని ఆ బాలుడు కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ వేడుకున్నాడు. కానీ, తండ్రి ఏమాత్రం చలించలేదు.

"సార్, చూశారు కదా—నా కొడుకు చదువుతున్న పరిస్థితి ఇది," అన్నాడు ఆ తండ్రి.

"మీ ఇష్టం సార్... కానీ పిల్లలకు ఏం తెలుస్తుంది చెప్పండి? సరే, మీ కోసం మరో పది వేల రూపాయలు తగ్గిస్తాను—మొత్తం 90,000 రూపాయలు ఆదా అవుతాయి! అంతేకాదు, మీ అబ్బాయికి 'స్టార్ బ్యాచ్‌'లో సీటు కూడా ఇస్తాను." "ఈ బ్యాచ్‌లో చదువుకున్న ప్రతి ఒక్కరూ ఐఐటీలో సీటు సాధించి, ఇప్పుడు అమెరికాలో స్థిరపడ్డారు. అభినందనలు! అయితే, ఈ ఆఫర్ కేవలం ఈరోజుకు మాత్రమే చెల్లుబాటు అవుతుంది సార్. మా డీన్‌ను ఒప్పించడానికి నేను చాలా కష్టపడాల్సి వచ్చింది. ఆ అబ్బాయికి కనీసం నలభై శాతం మార్కులు కూడా రాలేదు—అలాంటి వాడికి సీటు ఇవ్వడమే వృథా! పైగా, ఫీజులో రాయితీ కూడా అడుగుతున్నారా?" అని డీన్ అన్నారు. "దీనిని ఆమోదింపజేయడానికి నేను చాలా ప్రయత్నించాను సార్," అని ఆ వ్యక్తి చెప్పాడు. "సరేనండి... చాలా ధన్యవాదాలు. ఇదిగోండి ఫీజు."

మరోవైపు పాఠశాల కార్యాలయంలో... డీన్ గదిలో:

"సార్... కేవలం నాలుగు మార్కులు సాధించినప్పటికీ, ఆ అబ్బాయి మన పరీక్షలో రాష్ట్రస్థాయిలో మొదటి ర్యాంకు సాధించాడు. వాళ్ల నాన్న వచ్చి ఫీజు కట్టేసి వెళ్లారు."

"చాలా బాగా చేశారు! వాడు తెలివైన అబ్బాయే. ఐదవ తరగతి విద్యార్థులకు డిగ్రీ స్థాయి ప్రశ్నలతో స్కాలర్‌షిప్ పరీక్ష పెడితే, వాళ్లు ఎలాగోలా కష్టపడి కొన్ని మార్కులు తెచ్చుకుంటారు కదా! ఒకవేళ మన విద్యార్థులకు ఇలాంటి పరీక్ష పెడితే, కనీసం రెండు మార్కులు కూడా రావు. మన బాస్ ప్లాన్ ఎంత అద్భుతంగా ఉందో చూశారా? ముందుగా తల్లిదండ్రుల నమ్మకాన్ని దెబ్బతీయాలి. వాళ్లు పంపిస్తున్న పాఠశాల పనికిరాదని వారికి అర్థమయ్యేలా చేయాలి—ఇదే అసలు ప్లాన్. ఏ సందర్భంలో ఏ మాట చెప్పాలో అలా చెప్పాలి. ఆ పాఠశాలలో ప్రమాణాలు చాలా బాగున్నాయి, అక్కడ మెరికా (అమెరికా) లాంటి వాళ్లు కూడా ఉన్నారు."

"అవును సార్! మొన్న మన బ్రాంచ్ నుంచి నలుగురు ఉపాధ్యాయులు వేరే పాఠశాలలో ఇంటర్వ్యూలకు వెళ్లారు, కానీ ఒక్కరు కూడా ఎంపిక కాలేదు. అంటే, వారి పాఠశాల ప్రమాణాలు ఎంత ఉన్నతమైనవో అర్థం చేసుకోవచ్చు!"

"ఆ నలుగురు వెళ్లారా? ఎందుకు?"

"అడ్మిషన్ల ఒత్తిడి సార్... అడ్మిషన్లు తెస్తేనే కదా మనకు జీతాలు వచ్చేది! ఏంటో ఈ బతుకు సార్!"

నా మీద నాకే అసహ్యం వేస్తోంది. ఇప్పుడే చూడండి. వేలమంది రాసిన మా స్కాలర్‌షిప్ పరీక్షలో ఆ అబ్బాయి నాలుగు మార్కులు తెచ్చుకుని రాష్ట్రంలో మొదటి స్థానంలో నిలిచాడు. అది అతని స్థాయి. అతను చదువుతున్న పాఠశాల స్థాయి అది. కానీ నేను ఏం చేశాను? నా కడుపు కోసం అబద్ధం చెప్పాను. ఆ తండ్రికి బుర్ర పాడుచేశాను. అన్నా, మీ అబ్బాయికి తక్కువ మార్కులు వచ్చాయి. నిజానికి, ఆ పరీక్ష రాస్తే మా పాఠశాలలోని ఉపాధ్యాయులకు కూడా ముప్పై మార్కులు రావు. కర్మ సార్.. నేను ఒక మంచి రెసిడెన్షియల్ పాఠశాలలో చదివాను. ఇక్కడ, మా ఇంగ్లీష్ టీచర్ 'మ్యా డుమ్' అని అంటే నాకు జాలి వేస్తుంది సార్.. ఇంగ్లీష్ టీచర్ సరిగ్గా ఒక వాక్యం కూడా ఇంగ్లీష్‌లో మాట్లాడలేరు. ఫిజిక్స్, మ్యాథ్స్ టీచర్లు ఒక భావనను తిరిగి అడిగితే వివరించలేరు. మనం... ఐఐటి అని చెప్పుకుంటూ బ్రతుకుతున్నాం. పాపం సార్.. మనం పిల్లల భవిష్యత్తును నాశనం చేస్తున్నాం. ఇన్ని అబద్ధాలు చెప్పి, ఫీజు లక్ష అయితే రెండు లక్షలు అంటారట, మొదట నలభై శాతం డిస్కౌంట్ అంటారట, అడ్మిషన్ ఖరారు చేసేటప్పుడు మరో పదివేల డిస్కౌంట్ ఇచ్చి, లక్షా పదివేలు వసూలు చేసి స్కూల్ కి లక్ష చెల్లిస్తే నా దగ్గర పదివేలు మిగులుతాయట. ఐదుగురిని మోసం చేస్తే యాభై వేలు. మేమెందుకు ఇలా చేస్తున్నామని అనుకుంటున్నారు? కర్మ సార్.. నాకు అవకాశం వస్తే నేను కూడా మంచి స్కూల్లో టీచర్‌గా చేరతాను సార్.

ఇది అంతం లేని కథ! వేలాది మంది పిల్లలు బలి అవుతున్న నిజ జీవిత పరిస్థితి!

సీపీఐ జాతీయ కార్యదర్శి డాక్టర్ కె. నారాయణ గారి సతీమణి వసుమతీ దేవి (65) గురువారం సాయంత్రం కన్నుమూశారు.

తీవ్రమైన గుండెపోటు రావడంతో ఆమె తుదిశ్వాస విడిచారు. శుక్రవారం ఉదయం 11:00 గంటలకు నగరి నియోజకవర్గంలోని ఐనంబాకం గ్రామంలో అంత్యక్రియలు నిర్వహించనున్నారు. వసుమతి అక్కకు అశ్రునివాళి.

పిల్లలు దేవుడిచ్చిన సున్నితమైన వరాలు – భాగం 3

1. మీ పిల్లలను ఇతరులతో పోల్చకండి. చేప పక్షిలా ఎగరలేదు, ఏనుగు కోతిలా చెట్లు ఎక్కలేదు. మీ పిల్లల్లో ఉన్న ప్రత్యేక నైపుణ్యాలను, విశిష్ట లక్షణాలను గుర్తించి, వాటిని పెంపొందించుకోవడంలో వారికి సహాయపడండి.

2. "మందకొడి", "నెమ్మదస్తుడు", "సరిగ్గా చదవడు" వంటి ప్రతికూల పదాలను ఉపయోగించకండి. ఇవి పిల్లల మనసులో ప్రతికూల ముద్రలను వేసి, వారి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని, సామర్థ్యాన్ని దెబ్బతీస్తాయి. ఎల్లప్పుడూ ప్రోత్సాహకరమైన భాషనే వాడండి. ఒకవేళ వారికి తక్కువ మార్కులు వస్తే, "నువ్వు ఇంకా బాగా చేయగలవు! వచ్చేసారి మరింత ప్రయత్నించు—నీవల్ల ఖచ్చితంగా అవుతుంది!" అని ఉత్సాహపరచండి. ఇలా నిరంతరం వారిలో సానుకూల శక్తిని నింపడం వల్ల మంచి ఫలితాలు ఉంటాయి; ఈ పద్ధతినే 'న్యూరో-లింగ్విస్టిక్ ప్రోగ్రామింగ్' (NLP) అని అంటారు.

3. ఐన్‌స్టీన్ సినిమా నటుడు కాలేదు; అమితాబ్ బచ్చన్ శాస్త్రవేత్త కాలేదు; సచిన్ టెండూల్కర్ కర్ణాటక సంగీతం అభ్యసించలేదు; ఎం.ఎస్. సుబ్బులక్ష్మి భౌతికశాస్త్ర ప్రొఫెసర్ కాలేదు. ప్రతి ఒక్కరూ అన్ని రంగాల్లోనూ రాణించలేరు. హిందూ సంప్రదాయం ప్రకారం, వివిధ దేవతలకు ప్రత్యేక శక్తులు లేదా నైపుణ్యాలు ఉంటాయి—ఉదాహరణకు, సరస్వతీ దేవి జ్ఞానానికి అధిదేవత, నారదుడు సంగీతానికి ప్రతీక. మీ పిల్లలు ప్రతి రంగంలోనూ అసాధారణ ప్రతిభ చూపాలని ఆశించకండి. ఉన్నత పాఠశాల విద్య పూర్తి చేసే వరకు, పిల్లలకు అనేక రకాల అనుభవాలను కల్పించాలి—అన్ని రకాల పాఠ్యాంశాలు, క్రీడలు మొదలైన వాటిని పరిచయం చేయాలి. వారి సహజ సామర్థ్యాలను బట్టి, వారు కొన్ని ప్రత్యేక రంగాల్లో ప్రతిభను ప్రదర్శిస్తారు. ఆ బలాన్ని గుర్తించి, ఆయా రంగాలపై దృష్టి సారించేలా వారి కెరీర్‌ను ప్లాన్ చేయడంలో సహాయపడండి. మీ వ్యక్తిగత ఆసక్తులను లేదా ఇష్టాయిష్టాలను వారిపై రుద్దకండి. "మన కుటుంబంలో ఎవరూ డాక్టర్ కాలేదు, కాబట్టి నువ్వు డాక్టర్ అవ్వాల్సిందే" అని లేదా "పక్కింటి అబ్బాయి ఐఐటీ (IIT)లో సీటు సాధించి అమెరికాలో స్థిరపడ్డాడు, నువ్వు కూడా అలాగే చేయాలి" అని లక్ష్యాలను నిర్దేశించకండి.

4. ప్రతిరోజూ కేవలం "చదువు, చదువు" అని వారిని విసిగించకండి. ఇలా చేయడం వల్ల వారిలో చొరవ, స్వయం సమృద్ధి, నాయకత్వ లక్షణాలు అభివృద్ధి చెందకుండా ఆగిపోతాయి. మీరు పిల్లలను పదేపదే విసిగిస్తుంటే, కాలక్రమేణా వారు మీ మాట వినడం మానేస్తారు లేదా మీరు చెప్పేదానిపై ఏమాత్రం శ్రద్ధ చూపరు. ముఖ్యంగా పిల్లలు ఆరవ తరగతికి చేరుకున్నప్పుడు, వారితో కూర్చుని, వారి భవిష్యత్తుకు విద్య ఎంత ముఖ్యమో వివరించడానికి కనీసం అరగంట సమయం కేటాయించండి. వారితో ఇలా చెప్పండి: "గతంలో మన పూర్వీకులు గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో నివసించేవారు మరియు కులవృత్తుల వంటి సాంప్రదాయ వృత్తులను అనుసరించేవారు; అప్పట్లో పెద్దగా చదువు లేకపోయినా, వారు తమ వృత్తుల్లో రాణించగలిగేవారు. కానీ, నేటి పరిస్థితి అలా లేదు. ఎంత సంపద పోగు చేసినా, దాని విలువ వేగంగా తగ్గిపోయే అవకాశం ఉంది. చదువులో వెనుకబడితే, మంచి ఉద్యోగం దొరకడం కష్టమవుతుంది; వ్యాపారంలో కూడా చెప్పుకోదగ్గ పురోగతి సాధించడం కష్టతరమవుతుంది. తగినంత విద్య లేకపోతే ఆదాయం తక్కువగా ఉండి, జీవితం పోరాటంగా మారుతుంది. ప్రస్తుతం మేము సంపాదిస్తున్నాం, కానీ కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత మా ఆదాయం ఆగిపోతుంది, చివరికి మేము కేవలం గోడపై ఉండే ఫోటోలుగా మిగిలిపోతాం. అప్పుడు మీ కుటుంబం, మీ పిల్లల పరిస్థితి ఏమవుతుంది? రాబోయే కాలంలో ప్రతి రంగంలోనూ పోటీ తీవ్రంగా ఉంటుంది. సగం ఉద్యోగాలను రోబోలు భర్తీ చేయవచ్చు; అసాధారణ ప్రతిభ, నైపుణ్యాలు ఉన్నవారికే భవిష్యత్తు ఉంటుంది. దీనికి పునాది మీ చదువే. మీరు బాగా చదవగలరని నాకు తెలుసు. నేను ప్రతిరోజూ మీకు గుర్తు చేస్తూ ఉండకూడదు—అలాంటి అవసరం రాకూడదు. పాఠశాల నుండి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత మరియు సెలవు రోజుల్లో కూడా, మీ కోసం ఒక దైనందిన దినచర్యను, చదువు ప్రణాళికను మీరే సిద్ధం చేసుకోండి—వాటిని క్రమశిక్షణతో పాటించండి. మీరు ఇది చేయగలరని నాకు నమ్మకం ఉంది. ఎప్పుడైనా సహాయం కావాలంటే, నిస్సంకోచంగా అడగండి."

5. వారు తాము రూపొందించుకున్న ప్రణాళికను పాటిస్తున్నారో లేదో గమనించండి. ఒకవేళ ఏదైనా ఒక రోజు దాన్ని పాటించడం తప్పిస్తే, వెంటనే వారిని మందలించకండి; ఆ విషయాన్ని వదిలేయండి! అయితే, వారు పదేపదే మీ సూచనలను విస్మరిస్తూ, సరిగ్గా చదవకుండా కేవలం సమయాన్ని వృథా చేస్తుంటే, అప్పుడు మీ మనసులోని భావాలను వారితో పంచుకోండి. ప్రశాంతంగా ఇలా చెప్పండి: "నేను ఎన్నిసార్లు చెప్పినా నువ్వు అస్సలు పట్టించుకోవడం లేదు. సరే! ఇక నేను నా బాధ్యతను ఎందుకు నెరవేర్చాలి? వంట చేయడం నాకు ఒక భారంగా, విసుగు కలిగించే పనిగా మారింది—కాబట్టి ఈరోజు నేను వంట చేయను. నేను హాయిగా పడుకుంటాను లేదా టీవీ చూస్తూ కాలక్షేపం చేస్తాను. నేను పనికి కూడా వెళ్ళను. ఉద్యోగం పోయినా, సస్పెన్షన్‌కు గురైనా, లేదా వ్యాపారంలో నష్టం వచ్చినా నాకు పట్టింపు లేదు. నీ బాధ్యతలను నువ్వు పట్టించుకోనప్పుడు, నేను ఎందుకు ఇంత కష్టపడాలి?" మీ బాధను, ఆందోళనను వారికి అర్థమయ్యేలా సున్నితంగా తెలియజేయండి. పరిస్థితిని చాలా జాగ్రత్తగా, సున్నితత్వంతో हाताळండి; వారిపై కోప్పడటం, కొట్టడం లేదా కఠినమైన పదాలు వాడటం వంటివి చేయకండి. అలా చేయడం వల్ల వారిలో స్పందన తగ్గి, వారు నిర్లిప్తులుగా మారవచ్చు లేదా అబద్ధాలు చెప్పడం మొదలుపెట్టవచ్చు. వారు తమ బాధ్యతలను గుర్తించి, సొంత కాళ్లపై నిలబడేలా వారిని ప్రోత్సహించండి.

6. పిల్లల చేతిలో మొబైల్ ఫోన్ ఉండటం అంటే, ఎప్పుడు పేలుతుందో తెలియని టైమ్ బాంబులాంటిది. వారికి ఫోన్ ఇవ్వకండి, ఒకవేళ ఉంటే తీసేయండి. ఒకవేళ వారు ఇప్పటికే దానికి తీవ్రంగా బానిసలై ఉంటే, నిపుణులైన కౌన్సెలర్ల సహాయం తీసుకోండి. "కాసేపు ఆడుకుంటున్నారు కదా" అని పొరపాటున కూడా తేలికగా తీసుకోకండి; ఎందుకంటే, మద్యం అలవాటు కూడా తరచుగా ఒక చిన్న గ్లాసు బీరుతోనే మొదలవుతుంది. ఏదైనా సరే, మొదటి అడుగుతోనే మొదలవుతుంది...

బహుశా స్నేహితుల ప్రోద్బలంతో, "ఏముందో చూద్దాం" అని మొదలుపెట్టి, క్రమంగా మద్యం అలవాటులో కూరుకుపోయినట్లుగా—ఒక పెగ్, రెండు పెగ్గులు, పావు బాటిల్, అర బాటిల్ అంటూ చివరకు రోజంతా దానికే బానిసలైపోతారు. సెల్‌ఫోన్‌ను మద్యంతో పోలుస్తున్నానని అపార్థం చేసుకోవద్దు; నిజానికి, ఇది అంతకంటే ప్రమాదకరమైనది. రెండింటి వెనుక ఉన్న మూల కారణం ఒక్కటే—అదే 'డోపమైన్ వ్యసనం'. అంతేకాకుండా, ఇరవై ఐదేళ్ల లోపు వయస్సు ఉన్నవారిలో మెదడులోని 'ప్రీఫ్రంటల్ కార్టెక్స్' (prefrontal cortex) అనే భాగం ఇంకా పూర్తిగా అభివృద్ధి చెంది ఉండదు. అందుకే, యువత ఏదైనా వ్యసనానికి బానిసలైతే, దాని నుండి వారిని బయటకు తీసుకురావడం చాలా కష్టమవుతుంది. సెల్‌ఫోన్ అనేది నిజానికి ఒక "నరకప్రాయమైన పరికరం" (hell-phone)—ఇది పిల్లల జీవితాలను నరకప్రాయంగా మార్చే ఒక శాపం.

అభ్యాసం అనేది బలవంతంగా కాకుండా, సహజమైన ఆసక్తితో జరగాలి. పాఠశాలల్లో పాఠాలను ఆసక్తికరంగా బోధిస్తే, అది పిల్లల్లో సహజ కుతూహలాన్ని, మరిన్ని విషయాలు తెలుసుకోవాలనే గాఢమైన కోరికను కలిగిస్తుంది. కేవలం పరీక్షల కోసం బట్టీ పట్టడం వల్ల మంచి మార్కులు రావచ్చు, కానీ ఇది నిజమైన విజ్ఞానం కాదు; ఇది కేవలం పైపైన కనిపించే 'ఉబ్బినట్లు ఉండే' జ్ఞానం మాత్రమే. రోబోటిక్స్ యుగంలో, కేవలం జ్ఞాపకశక్తిపై ఆధారపడి వచ్చే మార్కులకు ఎటువంటి విలువ లేదు; ఎందుకంటే, సమాచారాన్ని నిల్వ చేయడంలో, విశ్లేషించడంలో కృత్రిమ మేధస్సు (AI) మనుషుల కంటే ఎంతో సమర్థవంతమైనది.

జీవిత నైపుణ్యాలను, భవిష్యత్తుకు అవసరమైన సామర్థ్యాలను పెంపొందించే విద్యపై దృష్టి పెట్టడం లక్ష రెట్లు మేలు. పిల్లలను పాఠ్యపుస్తకాలతో పాటు, వారి వయస్సుకు తగిన ఇతర పుస్తకాలను కూడా చదివేలా ప్రోత్సహించండి. వారిలో నేర్చుకోవాలనే నిజమైన తపనను కలిగించండి. పిల్లలు తాము నేర్చుకున్న విషయాలను ఇతరులతో పంచుకోవడానికి ఇష్టపడతారు; ఒక విషయాన్ని మరొకరికి బోధించడం అంటే, దాన్ని ఐదుసార్లు చదువుకోవడంతో సమానం. "ఇది ఏమిటి?", "అది ఏమిటి?" అని అడగడం ద్వారా లేదా "నాకు తెలియదు, దీని గురించి నువ్వే చెప్పు!" అని అడగడం ద్వారా వారిని చర్చల్లో భాగస్వాములను చేయండి. మీ నివాస ప్రాంతంలో, పరిసరాల్లో లేదా ఇంట్లో ఉన్న చిన్న పిల్లలకు పాఠాలు చెప్పేలా లేదా తమకు తెలిసిన విషయాలను వారితో పంచుకునేలా వారిని ప్రోత్సహించండి.

8. "ఐఐటీ ఫౌండేషన్ కోర్సు" (IIT Foundation Course) అనేది 20వ శతాబ్దపు బాల్య వివాహాల వంటిదే. బ్రిటిష్ కాలంలో, పిల్లలకు చాలా చిన్న వయస్సులోనే, వారు ఏమీ అర్థం చేసుకోలేని స్థితిలో ఉన్నప్పుడే వివాహాలు చేసేవారు; ఇది కూడా దాదాపు అలాంటిదే. ఒక విద్యార్థి యొక్క నిజమైన సామర్థ్యం గణితంలోనా, మానవ శాస్త్రాలలోనా, లేదా సాంఘిక శాస్త్రాలలోనా అని గుర్తించడానికి సాధారణంగా కనీసం తొమ్మిదవ తరగతి వరకు పడుతుంది. సరిగ్గా ఈ కారణంగానే ప్రభుత్వాలు మరియు విద్యా నిపుణులు పదవ తరగతి వరకు విస్తృత శ్రేణి విషయాలను చేర్చేలా పాఠ్యప్రణాళికను రూపొందించారు. దీనికి విరుద్ధంగా, "నా బిడ్డ తప్పనిసరిగా ఐఐటీలో సీటు సంపాదించాలి" అనే ఏకైక, తీవ్రమైన లక్ష్యంతో నడిచే తల్లిదండ్రులు, తమ పిల్లలను ఆరవ తరగతిలోనే ఈ "కార్పొరేట్ పౌల్ట్రీ ఫారాలు" (కోచింగ్ సెంటర్లు) లో చేర్పిస్తే, వారి సహజ సామర్థ్యం గణితంలో లేనట్లయితే ఆ పిల్లల పురోగతి పూర్తిగా స్తంభించిపోవచ్చు. విషయాలను విశ్లేషణాత్మక పద్ధతిలో బోధించాలి. దానికి బదులుగా, "ఐఐటీ ప్రిపరేషన్" అనే ముసుగులో, ఆరవ తరగతి విద్యార్థులను ఎనిమిదవ తరగతి కోసం ఉద్దేశించిన పాఠ్యప్రణాళికను చదవమని బలవంతం చేస్తున్నారు—రెండు లేదా మూడు సంవత్సరాల పాటు పిల్లలకు వారి వయస్సు మరియు తరగతి స్థాయికి మించిన విషయాలను బోధిస్తున్నారు. తమ పిల్లలు వెనుకబడిపోతారనే భయంతో, తల్లిదండ్రులు వారిని కార్పొరేట్ పాఠశాలల్లో చేర్పిస్తున్నారు. ఈనాడు, తెలుగు రాష్ట్రాల వ్యాప్తంగా, క్రీడలు, సంగీతం, లేదా యోగా వంటి వాటితో పరిచయం లేకపోవడం వల్ల, లక్షలాది మంది యువతలో కనీస ఇంగితజ్ఞానం కొరవడింది. దీనికి మూల కారణం? ఈ "ఐఐటి-కేంద్రీకృత" కార్యక్రమాలే. ఇవి కేవలం "చదువులు" మాత్రమే కాదు—ఇవి ఒక విధమైన విధ్వంసం. ఉపాధ్యాయులకు లక్ష్యాలు నిర్దేశించి, ప్రోత్సాహకాలతో ఆశ చూపిస్తారు; విద్యార్థుల మెదళ్లను కడగడానికి ప్రవేశ పరీక్షలను వాడుకుంటారు—ఇదంతా ఒక కోట్ల రూపాయల వ్యాపారాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికే. జాగ్రత్త! ఈ సంస్థలకు నిజంగా తమ సొంత విద్యా పద్ధతులపై నమ్మకం ఉంటే, కోటా వంటి కోచింగ్ కేంద్రాలలో చదువుకున్న విద్యార్థులు సాధించిన ర్యాంకులను "కొనుగోలు" చేయడానికి కోట్ల రూపాయలు ఎందుకు ఖర్చు చేస్తారు? ఈ కార్పొరేట్ సంస్థలే తమ సొంత పాఠశాలలను నడుపుతుంటే, అగ్రశ్రేణి ర్యాంకులన్నీ వారి సొంత వ్యవస్థ నుంచే రావాలి కదా? అత్యుత్తమ ప్రతిభ కనబరిచే విద్యార్థులను ఆకర్షించడానికి ప్రత్యేక పథకాలను ఎందుకు అందిస్తున్నారు? ప్రతిభావంతులైన విద్యార్థులను లాక్కోవడానికి ఎందుకంత ఆరాటపడుతున్నారు? వాస్తవానికి, ఈ ర్యాంకులలో అత్యధిక శాతం, నాణ్యమైన విద్యాసంస్థలలో (పదవ తరగతి వరకు) పాఠశాల విద్యను పూర్తి చేసి, కేవలం తప్పనిసరి పరిస్థితుల కారణంగా మధ్యంతర విద్య కోసం ఈ కార్పొరేట్ కేంద్రాలలో చేరిన విద్యార్థులే కదా? ఆరవ తరగతి నుండే "ఐఐటీ ఫౌండేషన్" (IIT Foundation) ప్రోగ్రామ్‌లలో చేరిన విద్యార్థులు ఎంతమంది? వారిలో ఎంతమందికి మంచి ర్యాంకులు వచ్చాయి? ఎంతమంది జీవితాలు నాశనమయ్యాయి? వాస్తవాలను తెలుసుకోండి. మీ పిల్లలను అతిగా గారాబం చేయకండి. మీరు ఎదుర్కొన్న కష్టాల నుండి వారిని పూర్తిగా కాపాడటం సరైన పద్ధతి కాదు; కష్టం అంటే ఏమిటో వారికి తెలియజేయండి. సమాజంలోని అణగారిన వర్గాల వారి, పేదవారి జీవన పరిస్థితులను అర్థం చేసుకునేలా వారికి సహాయపడండి. వారిలో సానుభూతిని (empathy) పెంపొందించండి—కేవలం జాలి చూపడం మాత్రమే కాదు, ఎదుటివారి కోణంలో విషయాలను చూసి, వారి పరిస్థితిని నిజంగా అర్థం చేసుకునేలా వారిని తీర్చిదిద్దండి. మీ సొంత కష్టాలు, మీ బాల్యం, మీ ఊరు, మీ వంశం మరియు మీ పూర్వీకుల గురించి మీ పిల్లలకు తెలిసేలా పెంచండి.

10. ఇంగ్లీష్ ఒక ప్రపంచ భాష, కాబట్టి దానిని నేర్చుకోవాల్సిందే. అయితే, ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు మీ పిల్లలతో...

పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు బ్లాకీ. పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు బ్రౌనీ!

గౌరవనీయులైన అమరనాథ్ సార్,

నేను హఫ్సా ఫాతిమా తల్లిని. ఈరోజు నా కుమార్తె పరీక్ష రాయడానికి తరగతికి వచ్చింది. మీరు అందించిన కౌన్సెలింగ్ వల్లే ఆమె ఇక్కడి వరకు రాగలిగింది, మీకు చాలా కృతజ్ఞతలు. ఆమె పరీక్షను పూర్తి చేసింది; ఇప్పుడు తన స్నేహితులతో కలిసి ఎంతో సంతోషంగా గడుపుతోంది. మీరు నిజంగా ఒక అద్భుతం చేశారు! ధన్యవాదాలు సార్. ఆమె తన స్నేహితులతో ఉన్న కొన్ని ఫోటోలను మీకు పంపుతున్నాను.

"ఈ విద్యా సంవత్సరాన్ని రద్దు చేయండి! ఇంట్లోనే ఉండండి. సురక్షితంగా ఉండండి. పాఠశాలలు తెరవకూడదు. ఎవరికైనా ఏదైనా జరిగితే దానికి బాధ్యత ఎవరు వహిస్తారు?" - కళ్లలో నీళ్లు తెప్పించే ప్రచారం ఇది.

నేను ఇలా వాదించాను, "అయ్యా! పిల్లలకు కోవిడ్-19 వల్ల పెద్దగా ప్రమాదం లేదు. వారు ఇంత సుదీర్ఘకాలం పాఠశాలలకు దూరంగా, ప్రత్యక్ష తరగతులకు హాజరుకాకుండా ఉండటం మంచిది కాదు." దీనికి ఫేస్‌బుక్‌లో కొందరు, "మీ వ్యాపారం దెబ్బతింటుందనే కదా మీరు ఇలా చెబుతున్నారు!" అని ఎదురుదాడి చేశారు. ప్రస్తుత పరిస్థితి ఇది. విజయవాడ వంటి చిన్న నగరంలోనే ఇలా ఉంటే, ఇక హైదరాబాద్, బెంగళూరు, ముంబై, ఢిల్లీ వంటి నగరాల్లో పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందో ఊహించుకోండి. ఒక తరం మొత్తమే నాశనమైపోయింది.

పాఠశాల ప్రారంభం కాగానే...

ఒక పువ్వు వికసించిన మరుక్షణమే తన సువాసనను వెదజల్లుతుంది.

కానీ, నేటి 'ఆధునిక' పాఠశాలల పరిస్థితి ఏమిటి?

పాతికేళ్ల క్రితం, హైదరాబాద్ నడిబొడ్డున 'జపాన్ లైఫ్' (Japan Life) అనే పేరుతో ఒక మోసపూరిత వ్యాపారం జోరుగా సాగింది. అదొక వింతైన వ్యవహారం...

వ్యాపారంలో లేదా రాజకీయాల్లో సొంత శక్తి సామర్థ్యాలపై ఆధారపడటం పాత పద్ధతి. ఇప్పుడున్న 'కొత్త' పద్ధతి—అంటే అడ్డదారి—ఏమిటంటే, ఇతరులలోని బలహీనతలను గుర్తించి, వాటిని ఆసరాగా చేసుకుని లాభం పొందడం!

"నమ్మించి మోసం చేస్తారా?" అని అడగడం అమాయకత్వానికి పరాకాష్ట. ఎక్కడ నమ్మకం ఉంటుందో, అక్కడే మోసం జరిగే అవకాశం ఉంటుంది. మిత్రమా, నీ అమాయకపు నమ్మకమే ఈ మోసానికి పునాది!

'జపాన్ లైఫ్' సూత్రం ఇదే: 'మాయా' ఫ్లోర్ మ్యాట్లు, దుప్పట్లు! వీటి ప్రత్యేకత ఏమిటంటే—ఆ మ్యాట్లపై పడుకుని, ఆ దుప్పట్లు కప్పుకుంటే చాలు, ఇక మీకు ఎప్పటికీ అనారోగ్యం రాదట! మీ విచక్షణ జ్ఞానాన్ని పక్కన పెట్టేసి, సంతకం చేసేయండి అంతే! ఒక సాధారణ దుప్పటి అన్ని రోగాలను నయం చేయగలిగితే, ఇక వైద్య కళాశాలలు, మందుల కంపెనీలు, ఆసుపత్రులు ఎందుకు? ఇంత సులభంగా రోగాలను జయించగలిగితే, ఇంతవరకు మరెవరూ ఇలాంటి ఆలోచనను ఎందుకు తీసుకురాలేదు? నిజానికి, ఇలాంటి ఆలోచన బయటకు రాకుండా వారు అడ్డుకుంటారు—అదే ఈ మొత్తం కుతంత్రం!

మీకు బంధువులు, స్నేహితులు ఉంటారు కదా—వారికి మీపై ఉన్న నమ్మకాన్ని అమ్ముకోవడమే ఈ పథకం ఉద్దేశ్యం! మీరు లక్షన్నర రూపాయలు ఖర్చు పెట్టి ఆ 'మాయా' జపనీస్ మ్యాట్లను కొని ఉండవచ్చు, కానీ వాటిపై పడుకున్నప్పుడు మీకు కలిగింది కేవలం చెమటలు పట్టడం, దుర్వాసన రావడం మాత్రమే! ఈ మోసపూరిత పథకం అసలు ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే—మీరు నష్టపోయిన డబ్బును, మీపై నమ్మకం ఉంచిన వ్యక్తుల నుండే తిరిగి వసూలు చేయడం!

మీ స్నేహితులు, కుటుంబ సభ్యులు మీపై ఉంచిన నమ్మకాన్ని సొమ్ము చేసుకోవడమే దీని లక్ష్యం! నమ్మకాలు, స్నేహాలు, బంధాలు—ఇవన్నీ తాత్కాలికం మిత్రమా! ఈ మొత్తం వ్యవహారం ఒక క్రూరమైన సూత్రంపై నడుస్తుంది: ఈ ప్రపంచంలో డబ్బు మాత్రమే శాశ్వతం! "అద్భుతం, ఆండీ! ఏమంటావు? నేను ఆ మ్యాట్ మీద పడుకున్నానో లేదో కానీ, నా రక్తపోటు తగ్గింది, రక్తంలో చక్కెర స్థాయి పెరిగింది, గుండెపోటు కూడా తప్పింది! పైగా చూడు—చాలా కాలంగా కనిపించని నా కొడుకు కూడా అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షమయ్యాడు!" అంటే, మీరు మీ బంధుమిత్రులను మాటలతో మాయ చేసి, ఆ 'మ్యాజిక్ మ్యాట్ల'ను కొనేలా ఒప్పిస్తారు. అలా మీరు పదిమందిని చేర్పిస్తే, మీకు కొంత కమిషన్ వస్తుంది.

ఈ గొలుసుకట్టు అక్కడితో ఆగదు. కొంతకాలం తర్వాత, తాము మోసపోయామని వారికి అర్థమవుతుంది. వారు మిమ్మల్ని తిట్టుకోవచ్చు, కానీ కోపం వస్తే రక్తపోటు పెరుగుతుందని గ్రహించి, మీ బాటలోనే నడుస్తూ, వారు కూడా మరో పదిమందిని మోసం చేయడానికి సిద్ధపడతారు. ఈ గొలుసు ఎంతలా విస్తరిస్తే, మీరు అంత పైకి ఎదుగుతారు, మీ కమిషన్లు పెరుగుతాయి, చివరకు మీ స్కూటర్ స్థానంలో కారు వచ్చి చేరుతుంది. ఇలా ఈ గొలుసు కొనసాగుతూనే ఉంటుంది... కానీ ఒకానొక దశలో, ఆ గొలుసు తెగిపోతుంది. అకస్మాత్తుగా లక్ష మంది ప్రజలు తీవ్ర నిరాశలో కూరుకుపోతారు. ఈ పథకాన్ని మొదలుపెట్టిన వ్యక్తి లక్షలాది రూపాయలు సంపాదిస్తాడు, మొదట్లో చేరిన వారికి కూడా కొంత లాభం దక్కుతుంది—కానీ గొలుసు తెగిపోయే సమయంలో చేరిన వారికి మాత్రం ఇది ఒక పెద్ద విపత్తుగా మారుతుంది.

ఇక మన ప్రజల సంగతి చెప్పనక్కర్లేదు—ఏదైనా ఉచితంగా వస్తుందంటే, ఫినాయిల్ తాగడానికి కూడా వెనుకాడరు! 'ఉచితంగా' డబ్బు వస్తుందంటే ఎవరూ ఊరుకోగలరు చెప్పండి?

ఏమో మరి, ఇలాంటి మోసపూరిత పథకాలు నేటికీ విజయవంతంగా నడుస్తూనే ఉన్నాయి.

ఇక పాఠశాలల విషయానికొస్తే: మీ పిల్లలకు మంచి విద్యను అందించి, వారి భవిష్యత్తుకు బంగారు బాటలు వేయడం—అదే అసలైన డిమాండ్ ఉన్న మార్గం. అదే నిజమైన బలం.

కానీ ఈ మార్గం చాలా కష్టమైనది; దీనికి సమయం పడుతుంది. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, దీనికి నిజాయితీ అవసరం. నిజం చెప్పాలంటే, ఈ రోజుల్లో అంత ఓపిక ఎవరికి ఉంది?

ఇతరుల బలహీనతలను ఆసరాగా చేసుకుని మోసం చేయడం చాలా సులభం కదా!

నిన్ననే మా ఎగ్జిక్యూటివ్‌లు 'స్లేట్ విజయవాడ' (Slate Vijayawada) వాట్సాప్ గ్రూపులో ఒక సందేశం పంపారు. కోవిడ్ తర్వాత కొన్ని కొత్త పాఠశాలలు పుట్టుకొచ్చాయని, వాటికి విద్యార్థుల ప్రవేశాలు (అడ్మిషన్లు) అత్యవసరమని అందులో ఉంది. ఇక ఏం జరుగుతుందో ఊహించగలరా? ఆ పాత మోసపూరిత పథకం మళ్ళీ మొదలైపోయింది! వారిలో ఒకటి రెండు వ్యక్తులు ఇప్పటికే మన పాఠశాలకు చెందిన కొందరు తల్లిదండ్రులను తమ వలలో వేసుకున్నారు. "ఐదుగురు విద్యార్థులను చేర్పిస్తే, మీ పిల్లవాడికి ఏడాది పాటు ఫీజు ఉండదు; పది మందిని చేర్పిస్తే పదేళ్ల పాటు ఉచిత విద్య" అని ఆశ చూపుతున్నారు. ఇలా వారు తమ పరిచయాలను వాడుకుంటూ, "ఈ కొత్త పాఠశాల చాలా బాగుంది, పాత పాఠశాల కంటే ఎన్నో రెట్లు మెరుగ్గా ఉంది" అని ఇతర తల్లిదండ్రులను నమ్మించే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. మన పాఠశాల ప్రతినిధులు ఈ విషయాన్ని మా దృష్టికి తెచ్చారు; ఈ ప్రచారాన్ని అడ్డుకోవడానికి తగిన చర్యలు తీసుకోవాలని కోరుతున్నారు.

వీరు చాలా తెలివైన వ్యూహాన్ని అనుసరిస్తున్నారు—మనిషిలోని బలహీనతలను ఆసరాగా చేసుకుని దెబ్బ కొడుతున్నారు. దీన్ని ఆపడం మన తరంలో సాధ్యమయ్యేలా లేదు. నిజం చెప్పాలంటే, ఆ పాఠశాల యాజమాన్యం చాలా 'సమర్థులు'! వారు ప్రవేశపెట్టిన ఈ పథకం వెంటనే ప్రభావం చూపుతోంది. గతంలో కార్పొరేట్ పాఠశాలలు ఉపాధ్యాయులను సేల్స్ సిబ్బందిగా మార్చడాన్ని మనం చూశాం; ఇప్పుడు వారు తల్లిదండ్రులనే ఏకంగా 'బ్రోకర్లు'గా మార్చేశారు! భారీ డిస్కౌంట్ ఆశ చూపగానే, తల్లిదండ్రులు వెంటనే ఆకర్షితులవుతున్నారు. అసలు విషయం ఏమిటంటే—వంద రూపాయల విలువైన వస్తువును మూడు వందలకు పెంచి, అందులో నుంచి యాభై లేదా వంద రూపాయల డిస్కౌంట్ ఇస్తున్నారని గ్రహించేంత విచక్షణ కూడా వారికి లేదు. ఇలాంటి అమాయకులు ఖచ్చితంగా వారి వలలో పడతారు.

కానీ, ఇలాంటి వారి గురించి మనం ఏమనగలం? కేవలం ఏడాది ఫీజు తగ్గింపు కోసం, తమ పిల్లలను ఒక 'బ్రోకర్'లా మార్చుకోవడానికి సిద్ధపడే తల్లిదండ్రుల గురించి ఏమని చెప్పాలి?

చేతులు జోడించి నమస్కరించాలా? వారి గర్భాన పుట్టిన పిల్లల పరిస్థితి చూస్తే జాలేస్తోంది... మనం చేయగలిగింది కేవలం వారి పట్ల జాలి పడటం మాత్రమే.

పేదరికాన్ని నిర్మూలించడమే నా లక్ష్యం. నిన్న విజయవాడలోని తల్లిదండ్రులందరికీ ఒక వాయిస్ మెసేజ్ పంపాను. "ఒకవేళ మీకు 'స్లేట్' (Slate) విద్యా ప్రమాణాలు నచ్చక, మీ పిల్లలను వేరే పాఠశాలలో చేర్పించాలనుకుంటే, మా దగ్గర ఒక ప్రత్యేక పథకం ఉంది." కేవలం... ఇంకేమీ లేదు. "మీ పాఠశాల మాకు నచ్చలేదు, వచ్చే ఏడాది మా అబ్బాయిని/అమ్మాయిని వేరే పాఠశాలలో చేర్పించాలనుకుంటున్నాము" అని ఒక లేఖ ఇస్తే చాలు; మీరు ఒక ఏడాది కాలానికి చెల్లించిన ఫీజును తిరిగి ఇచ్చేస్తాము. ఎటువంటి ప్రశ్నలు అడగము, ఎలాంటి షరతులు లేవు. దీని కోసం మూడు రోజుల సమయం ఇస్తున్నాము.

పని... దేవుడా! పనే నా ఆరోగ్యం, పనే నా సంతోషం. కష్టాలను ఇష్టంగా స్వీకరించే వ్యక్తిని నేను—"దీనివల్ల నీకేంటి లాభం?" అని మీరు అడగవచ్చు. నిజం చెప్పాలంటే, తడి బట్టలు వేసుకుని కూడా నేను పని చేయగలను!

*తల్లిదండ్రులు భాగస్వాములుగా: మన పిల్లలను అత్యుత్తమ ప్రదర్శనకారులుగా తీర్చిదిద్దడం*

పూర్తి రోజు పాఠశాల ప్రీ ప్రైమరీ పిల్లలకు మంచి విషయమా? వారు తీసుకోగలరా? వారు సులభంగా అలసిపోలేదా?

పిల్లలు ప్రీ ప్రైమరీ (నర్సరీ సమయంలో - ఇంగ్లీష్; LKG - ఇంగ్లీష్ & ఒక భారతీయ భాష; UKG - ఆంగ్లం & రెండు భారతీయ భాషలు) పూర్తి చేసే సమయానికి పిల్లలు మూడు భాషలకు గురవుతారు!

ఇంత వయసులో 3 భాషలు వారికి భారం కాదా? పిల్లలు సులభంగా ఎదుర్కోగలరా?

మేము రోబోటిక్స్ మరియు AI ఆధిపత్యం ఉన్న ప్రపంచం వైపు వేగంగా వెళ్తున్నాము.

సార్వత్రిక అనువాదకులు మరియు అలాంటి ఇతర ఆవిష్కరణలు కమ్యూనికేషన్‌ను చాలా సులభతరం చేస్తాయి. ఈ దశలో, స్లేట్ భాషాపరమైన మేధస్సును (అంటే, కమ్యూనికేషన్ స్కిల్స్ మరియు అది కూడా భారతీయ భాషల్లో కూడా) ఎందుకు నొక్కిచెబుతోంది.

ఇది అనవసరమైనది మరియు పనికిరాని ఆరవ వేలు లాంటిది కాదా?

పోష్, అప్‌మార్కెట్ పాఠశాలలు తల్లిదండ్రులు ఇంట్లో ఇంగ్లీషులో సంభాషించమని పట్టుబట్టారు, ఇది వారి పిల్లలు బాగా ఆంగ్లంలో మాట్లాడటానికి సహాయపడుతుంది. అటువంటి 'ఎలైట్' తల్లిదండ్రులకు మాత్రమే అడ్మిషన్లు ఇవ్వబడతాయి; ఉన్నత చదువులు చదివిన తల్లిదండ్రులు! స్లేట్ అటువంటి చర్యను ఎందుకు స్వీకరించడం లేదు? స్లేట్ తల్లిదండ్రులకు వారి పిల్లలతో వారి మాతృభాషలో మాట్లాడమని ఎందుకు సలహా ఇస్తుంది? ఇది కాలం చెల్లిన మరియు తిరోగమన దశ కాదా?

పిల్లలకి విద్యను అందించడం అనేది తల్లిదండ్రులకు విద్యను అందించడం అని స్లేట్ నమ్ముతుంది. తల్లిదండ్రులు ఆధునిక కాలంలోని తాజా పరిణామాలు మరియు సూక్ష్మ నైపుణ్యాల గురించి తెలుసుకోవాలి మరియు మారుతున్న అవసరాలు పిల్లలను చక్కగా తీర్చిదిద్ది సరైన మార్గంలో ఉంచేలా చూసుకోవాలి.

స్లేట్ ఎప్పుడూ పనికిరాదని నిరూపించబడిన సాధారణ, కొట్టబడిన మార్గాన్ని అనుసరించదు. ఇది ప్రతి కోణంలో ఒక పాత్ బ్రేకర్! దారి చూపడంలో అది గర్విస్తుంది!

స్లేట్ యొక్క ప్రాథమిక తత్వశాస్త్రం మారుతున్న అవసరాల పట్ల వాస్తవికమైన పిల్లల-కేంద్రీకృత, సంపూర్ణ మరియు భవిష్యత్తు విద్యను అందించడం!

ఇది నిజంగా దాని మిషన్‌ను విశ్వసిస్తుంది మరియు అడ్మిషన్‌లను ప్రభావితం చేసే దాని నమ్మకం గురించి ఎప్పుడూ అనవసరంగా ఆందోళన చెందదు! మరియు గత 22 సంవత్సరాలుగా ఇది తప్పు అని నిరూపించబడలేదు!

ఈ వేసవిలో మేము విద్య యొక్క వివిధ సమస్యలను వివరిస్తూ ఆడియో / వీడియో సందేశాలను పంపుతాము. దయచేసి వాటిని చూడండి మరియు పర్యటన అభిప్రాయాన్ని తెలియజేయండి. అన్నింటికంటే, పిల్లలకు విద్యను అందించడం అనేది ఉపాధ్యాయులతో పాటు తల్లిదండ్రులకు కూడా పవిత్రమైన మరియు ఉమ్మడి బాధ్యత కాదా?

విశాఖపట్నంలో గంజాయి కారణంగా ఒకరి ప్రాణం బలి

ఇసుకతోటలో ఇంటర్మీడియట్ విద్యార్థి దారుణ హత్య; 16 ఏళ్ల బాలుడిని రాళ్లతో కొట్టి చంపిన స్నేహితులు; గంజాయికి సంబంధించిన వివాదమే కారణమని అనుమానం

పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు దక్షణ మూర్తి గారు! మీ సంగీత ప్రయాణాన్ని ఆస్వాదించండి. (తెల్లని దుస్తుల్లో నిలబడిన వ్యక్తి)

5వ తరగతి విద్యార్థులు. స్లేట్ అబిడ్స్.

నగరంలోని ఒక మధ్యతరగతి అపార్ట్‌మెంట్. ఇద్దరు అబ్బాయిల మధ్య సంభాషణ.

"చిన్నప్పుడు అంతా బాగుండేది. హైస్కూల్‌లోకి అడుగుపెట్టాక నా కష్టాలు మొదలయ్యాయి. చిన్నప్పుడు స్కూల్ నుంచి రాగానే అమ్మ నన్ను ఎత్తుకుని ముద్దు చేసేది. అప్పట్లో నేను ఎంతో చురుకుగా, అందరితో కబుర్లు చెప్పేవాడిని. చెల్లెలు పుట్టాక, నాపై అమ్మనాన్నల ప్రేమ తగ్గింది. వాళ్లు ఎప్పుడూ చెల్లెలితోనే ఉంటారు, నాతో చాలా తక్కువగా మాట్లాడతారు. మాట్లాడినా కేవలం 'హోంవర్క్ చేశావా? ఎన్ని మార్కులు వచ్చాయి? చదువు ఎలా సాగుతోంది?' అని మాత్రమే అడుగుతారు. అంతే! నాతో మాట్లాడటానికి ఇంకేమీ లేదా? ఒక్కోసారి చచ్చిపోవాలనిపిస్తుంది. ఎంత బాగా చదివినా వారికి ఏమాత్రం తృప్తి ఉండదు. స్కూల్ నుంచి రాగానే కాసేపు ఆడుకుందామంటే కుదరదు. నన్ను రోబో అనుకుంటున్నారేమో! స్కూల్ నుంచి రాగానే ముఖం కడుక్కొని వెంటనే హోంవర్క్ మొదలుపెట్టాలి, రాత్రి భోజనం తర్వాత మళ్లీ రివిజన్ చేయాలి. మొన్న జరిగిన పరీక్షలో ఫిజికల్ సైన్స్‌లో 96% మార్కులు వచ్చాయి. నాన్న సంతోషిస్తారనుకున్నాను. కానీ ఆయన ఏమన్నారో తెలుసా? 'మిగిలిన మార్కులను గాడిదకు వదిలేశావా, వెధవ! చింపి పారేస్తాను! వచ్చేసారి వందకు వంద మార్కులు రాకపోతే, ఇక ఈ ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టకు. వెళ్లి చచ్చిపో!' అన్నారు. ఇది ఆయన ఇల్లు అయితే, మరి నాది ఏది? అసలు నేనెవరిని? నా స్థానం ఎక్కడ? ఎక్కడికైనా దూరంగా వెళ్లిపోవాలని ఉంది. నిజం చెప్పాలంటే, నాకు మ్యాథ్స్, ఫిజిక్స్ అస్సలు ఇష్టం ఉండవు. ఐదో తరగతి వరకు మ్యాథ్స్ సులభంగానే ఉండేది, ఆ తర్వాత చాలా కష్టమైపోయింది. కష్టపడి చదివి 90% మార్కులు తెచ్చుకుంటున్నాను. పదో తరగతి తర్వాత ఎంపీసీ (MPC) తీసుకోవడం నాకు అస్సలు ఇష్టం లేదు. కానీ, అమ్మనాన్నల కోసం ఐఐటీ (IIT)లో చేరాలి, ఆ తర్వాత మా బాబాయి కొడుకులాగే టెక్సాస్‌లో స్థిరపడాలి. నాకు నచ్చిన రంగంలోకి వెళ్లాలని ఉంది. అమ్మనాన్నలకు నా మనసు ఎప్పటికీ అర్థం కాదు."

అప్పుడు అతని స్నేహితుడు ఇలా అన్నాడు: "ఒరేయ్! నీ పరిస్థితి నయంరా, నా పరిస్థితి మరీ దారుణం. మా నాన్న ఎప్పుడూ టీవీకే అతుక్కుపోయి ఉంటారు. 'రాబోయే ఎన్నికల్లో ఎవరు గెలుస్తారు? ఫలానా నాయకుడు జైలుకు వెళ్తాడా? ఆయన పార్టీ అంతమైపోతుందా?' - ఇలాంటి చర్చలే ఆయనకు ముఖ్యం." ఎవరికి మంత్రి పదవులు దక్కాయి? ఈ పార్టీ వ్యూహం ఏమిటి? పిరికివాడైన ముఖ్యమంత్రి ఎవరు? - ఇదే నిరంతరం చర్చ. వాట్సాప్‌లో, ఫేస్‌బుక్‌లో ఇదే గోల! మా నాన్న తన రాజకీయ భవిష్యత్తు గురించి అయోమయంలో ఉంటారు, కానీ నా గురించి ఆలోచించడానికి ఆయనకు సమయం ఎక్కడుంటుంది? ఆయనకు లెక్కలంటే ఇష్టం, కానీ ఏదైనా సందేహం అడిగితే "ట్యూషన్ టీచర్‌ని అడుగు" అని చెప్పేస్తారు. రాష్ట్రంలో ఏ కులానికి ఎన్ని ఓట్లు ఉన్నాయి? ఎవరికి లాభం చేకూరుతుంది? ఎవరికి నష్టం జరుగుతుంది? - ఇలాంటి చెత్త విషయాల గురించి కనీసం పదిసార్లయినా చర్చిస్తారు. ఉదయాన్నే నిద్రలేవగానే వాట్సాప్ మొదలు! మొత్తం ఇరవై గ్రూపులు, అందులో పదింటికి ఆయనే అడ్మిన్; ఏదో కలెక్టర్ పదవి దక్కినంత గొప్పగా ఫీలవుతుంటారు. నిద్రలేవగానే కనీసం మరుగుదొడ్డికి కూడా వెళ్లరు, వెంటనే వాట్సాప్ గ్రూపుల్లో 'గుడ్ మార్నింగ్', 'శుభ సోమవారం', 'శుభ శనివారం' అంటూ సందేశాలు పంపడం మొదలుపెడతారు. మరుగుదొడ్డిలో కూడా ఫోనే, రోజంతా ఫోనే! రాత్రిపూట అన్ని గ్రూపుల్లో 'గుడ్ నైట్' చెప్పి, ఫోన్‌ను ఛార్జింగ్‌కు పెట్టి మరీ పక్కన పెట్టుకుని పడుకుంటారు. రాత్రి ఎప్పుడు మెలకువ వచ్చినా మళ్లీ ఫోనే! ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు నాకు మాత్రం ఒక్క 'గుడ్ మార్నింగ్' కూడా చెప్పరు. నన్ను మాత్రం "మొబైల్ తాకకు, వీడియో గేమ్స్ ఆడకు" అని కండిషన్లు పెడతారు. మా అమ్మ సంగతి సరేసరి, ఆమె 'కిట్టీ పార్టీ' వాట్సాప్ గ్రూపుల్లో బిజీ! ఏదో యూట్యూబ్ వీడియో చూస్తూ పిచ్చిగా నవ్వుతుంటారు, అదొక వెబ్ సిరీస్ అట! ఇక మా అమ్మమ్మ... ఆమెకు పిచ్చి పరాకాష్టకు చేరింది! నాకు పరీక్షలు ఉన్నా సరే, ఇంట్లో టీవీ సీరియళ్ల గోల భరించాల్సిందే. నేను పుట్టకముందే మొదలైనట్టున్నాయి ఈ సీరియళ్లు! ఇప్పుడు నేను తొమ్మిదో తరగతి చదువుతున్నాను, బహుశా నాకు ఉద్యోగం వచ్చాక కూడా ఈ సీరియళ్లు ఇంకా నడుస్తూనే ఉంటాయేమో! మా ఇంట్లో వాళ్లకు కోడలిని విషం ఇచ్చి ఎలా చంపాలో చూపే ఎపిసోడ్లు అంటే చాలా ఇష్టం. అత్తగారు కాఫీలో ఎలుకల మందు కలిపే ఎపిసోడ్ మా అమ్మకు బాగా నచ్చుతుంది. టీవీ ముందు కూర్చుని సీరియల్ చూస్తున్నప్పుడు, మా అమ్మమ్మ తన పక్కనే మా తాతగారు కూర్చున్నట్లు ఊహించుకుని మాట్లాడుతుంటుంది. ఒక్కోసారి ఏడుస్తుంది, ముక్కు గీక్కుంటుంది, నవ్వుతుంది, తిడుతుంది... ఇలా రకరకాలుగా ప్రవర్తిస్తుంది! ఏమైంది, నన్నెందుకు ఒంటరిగా వదిలేశావు? అంతా ఒక నాటకంలా ఉంది. ఈ బాధను భరించలేక ఆ ముసలాయన చనిపోయారని మా అమ్మ చెబుతోంది. ఎవరిని నమ్మాలో అర్థం కావడం లేదు. నేను మా అమ్మమ్మ దగ్గరకు వెళ్ళినప్పుడల్లా ఆమె ఏమంటుందో తెలుసా? "వెళ్ళి దీన్ని చదువుకో... నాకు టీవీ సీరియల్ చూసే సమయం అయ్యింది" అంటుంది. తన కొడుకును సరిగ్గా చదివించిందా? ఇంజనీరింగ్ చదివిన వ్యక్తి ఇప్పుడు రియల్ ఎస్టేట్ కంపెనీల్లో సేల్స్ ఎగ్జిక్యూటివ్‌గా పనిచేస్తున్నాడు. వారి తీరని కోరికలను నేను తీర్చాల్సి వస్తోంది. అంతా ఒక అబద్ధపు 'ప్రతిష్ట' (గౌరవం) కోసం బతుకుతున్నట్లున్నారు.

ఇది ఒక గ్రామం. ఇద్దరు హైస్కూల్ అమ్మాయిల మధ్య సంభాషణ: "మా అమ్మకు నగలు అంటే పిచ్చి. అందరికంటే తామే గొప్ప అని చెప్పుకోవాలనే తాపత్రయం. నన్ను, మా తమ్ముడిని ఎప్పుడూ బంధువుల పిల్లలతో పోలుస్తుంటారు. వాళ్లకు మంచి మార్కులు వచ్చాయని, వాళ్లు అలా ఉన్నారని, వీళ్లు ఇలా ఉన్నారని అంటుంటారు. బహుశా వాళ్లు నగరంలో ఉంటున్నారు కాబట్టేమో—కార్లు, విల్లాలు, వేసవి సెలవుల్లో సింగపూర్, దుబాయ్ పర్యటనలు! మనకేమో ఈ పల్లెటూరు తప్ప ఏమీ లేదు. కనీసం నెలకు ఒక్కసారి మల్టీప్లెక్స్‌కు తీసుకెళ్లమంటే కూడా బాధపడతారు. ఏదైనా అడిగితే మా నాన్నకు కోపం వస్తుంది. అమ్మ తర్వాత, నా జీవితం గురించి అంటూ నన్ను తిడతారు. అసలు మనకు ఈ పల్లెటూరి జీవితం ఎందుకు? కరెంటు ఉండదు, సెల్ ఫోన్ సిగ్నల్ సరిగ్గా రాదు. తరగతి గదిలో అబ్బాయిలతో మాట్లాడితే మా అమ్మకు అస్సలు నచ్చదు. అసలు ఈ అబ్బాయిల్లో తప్పేముంది? ఇంటి బయట అడుగు పెడితే... నేను ఏమైనా...?"

"నేను ఇంటికి తిరిగి వచ్చే వరకు తల దించుకునే ఉండాలా? ఎందుకు? తల దించుకోవడం వల్ల నేను ఏదైనా తప్పు చేశానా? మనం ఏ కాలంలో జీవిస్తున్నాం? ఒక్కోసారి ఇల్లు వదిలి పారిపోవాలనిపిస్తుంది."

దానికి ఆమె స్నేహితురాలు ఇలా సమాధానమిచ్చింది: "మా ఇంట్లో మా అమ్మానాన్నలు ఎప్పుడూ గొడవ పడుతూనే ఉంటారు. మా నాన్న మా అమ్మను ఒక జంతువును కొట్టినట్లుగా కొడతాడు. అమ్మ రాత్రంతా ఏడుస్తూనే ఉంటుంది. ఒకసారి అమ్మ ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని ప్రయత్నించింది—నేను నిద్రలేచి చూసేసరికి, సీలింగ్ ఫ్యాన్‌కు చీర కట్టి ఉంది, అమ్మ కుర్చీ మీద నిలబడి ఆ చీరను మెడకు చుట్టుకుంటోంది. అది చూసి నేను భయపడి గట్టిగా ఏడ్చాను; అప్పుడు అమ్మ కిందకు దిగింది. మా నాన్న నోరు తెరిస్తే చాలు, అసభ్యకరమైన మాటలే వస్తాయి—స్త్రీల శరీరాల గురించి, వారి వ్యక్తిత్వం గురించి చాలా నీచంగా మాట్లాడుతాడు. అలాంటి మాటలు వింటుంటే నా మీద నాకే అసహ్యం వేస్తుంది. 'పదవ తరగతి చదివితే చాలు, అమ్మాయిలకు చదువు ఎందుకు? చివరికి వేరే వాళ్ల ఇంటికే కదా వెళ్లేది' అని మా నాన్న అంటుంటాడు. అదే సమయంలో, మా తమ్ముడిని మాత్రం చదువు కోసం నగరంలోని ఒక హాస్టల్‌లో చేర్పించాడు. మేము మనుషులం కాదా? నాకు డాక్టర్ కావాలని కల ఉంది. మా నాన్న అమ్మను పెట్టే హింసను చూడలేక, ఒకసారి బ్లేడుతో నా చేతిని నేనే కోసుకున్నాను. నీలాగే, నేను కూడా ఇల్లు వదిలి పారిపోవాలనుకుంటున్నాను. మనం కలిసి ఒక ప్లాన్ వేద్దామా?"

నగరంలోని ఒక గేటెడ్ కమ్యూనిటీలో, ఒక విలాసవంతమైన విల్లాలో పదవ తరగతి చదువుతున్న అమ్మాయి ఉంది. ఇంట్లో ముగ్గురు పనివాళ్లు ఉన్నా, ఆమె ఒంటరిగా స్మార్ట్ టీవీ ముందు కూర్చుని వెబ్ సిరీస్ చూస్తోంది. నిజానికి, ఆమె జీవితం మొత్తం ఇలాగే ఉంటుంది—ఇంట్లో ఎవరూ ఆమెను పట్టించుకోరు, ఎవరి ప్రపంచం వారిదే. రాత్రి పదకొండు గంటలు కావస్తోంది, కానీ అమ్మ ఇంకా ఇంటికి రాలేదు; బహుశా ఏదో పార్టీలో ఉండి ఉంటుంది. ఆమె అక్క, డిగ్రీ చదువుతోంది, తన ప్రియుడితో కలిసి ఒక 'రేవ్ పార్టీ'కి వెళ్ళింది. ఇక నాన్న విషయానికొస్తే... ఆయన మూడు నెలలైనా ఇంటికి రారు. అమ్మ చెప్పేదాన్ని బట్టి చూస్తే, ఆయనకు మరో రెండు కుటుంబాలు ఉన్నాయి; కానీ ఆయన మాత్రం 'బిజినెస్ టూర్' అని అబద్ధాలు చెబుతుంటారు. అతనికి ఒక అనుమానం ఉంది—అమ్మకు, నాన్నకు కూడా వేరే వ్యక్తులతో సంబంధాలు ఉన్నాయేమోనని. అమ్మ ఎప్పుడూ ఏదో ఒక కొత్త వ్యక్తితో కనిపిస్తుంటుంది. రేపు క్లాసులో పార్టీ ఉంది; ఈసారి అందరూ కలిసి ఏదో ఒకటి తీసుకురావాలని నిర్ణయించుకున్నారు. ఇంట్లో ఒక బార్ కౌంటర్ ఉంది, దానిలోంచి మద్యం సీసా తీసి, నీళ్ల బాటిల్‌లో కలిపేశాడు. ఇలా బాటిల్‌లో మద్యం నింపుకుని స్కూల్‌కు తీసుకెళ్లడం అతనికి అలవాటైపోయింది. ఒకవేళ క్లాసులో నిద్రమత్తులో పడిపోతే, కడుపునొప్పి వస్తోందని చెప్పి స్నేహితులు కవర్ చేసేస్తారు. నిజానికి, ఎనిమిదో తరగతిలో ఉన్నప్పుడు టీచర్లకు అనుమానం వచ్చేది. కానీ ఇప్పుడు లాక్‌డౌన్ తర్వాత క్లాసులు మొదలయ్యాయి, టీచర్లు ఇలాంటి విషయాలను పెద్దగా పట్టించుకోవడం లేదు; అంతా సహజమే అన్నట్లుగా వ్యవహరిస్తున్నారు. అతను చదువుతున్నది నగరంలోనే అత్యుత్తమ పాఠశాలల్లో ఒకటి. రేపటి పార్టీ కోసం ఏదో ఒకటి కావాలి. మొన్న పబ్‌కు వెళ్ళినప్పుడు ఇది దొరకడం కష్టమైంది. ఖచ్చితంగా వాళ్ళ అక్క దగ్గర ఉండే ఉంటుంది. అది ఎప్పుడు వస్తుందో? ఒంటరిగా వస్తుందో లేక స్నేహితులతో కలిసి వస్తుందో తెలియదు. ఒకవేళ రేపు ఉదయం అడిగితే, బహుశా పదకొండు గంటల వరకు నిద్ర లేవడేమో! ఇలా ఆలోచిస్తూనే నేను సోఫాలో నిద్రపోయాను.

'పిల్లలూ... దేవుడు చల్లనివాడు' – రెండవ భాగం. మీరు మొదటి భాగాన్ని చదివారా? చదవకపోతే, తప్పకుండా చదవండి. లేదంటే, నేనేదో నేటి తల్లిదండ్రులదే పూర్తిగా తప్పు అని అంటున్నట్లుగా అనిపించవచ్చు.

మొదటి భాగం – తల్లిదండ్రుల దృక్కోణం.

ఈ రెండవ భాగం – పిల్లల దృక్కోణం.

దూడలకు చేతులతో తినిపిస్తే, అవి ఇక ఎప్పుడైనా బయట గడ్డి మేయడానికి వెళ్తాయా?

నా మొదటి పోస్ట్ చదివిన తర్వాత, చాలామంది "సమస్యను బాగానే వివరించారు—కానీ పరిష్కారం ఏమిటి?" అని అడిగారు. అది మూడవ భాగంలో ఉంటుంది—త్వరలోనే రాబోతోంది! అంతలోపు, ఈ రెండవ భాగాన్ని మీ వాట్సాప్ గ్రూపుల్లో, సోషల్ మీడియాలో పంచుకోండి. కొన్నిసార్లు, ముల్లును ముల్లుతోనే తీయాల్సి ఉంటుంది. స్మార్ట్‌ఫోన్‌ల పట్ల ఉన్న అతిగా వ్యామోహాన్ని, వాట్సాప్ సందేశాలను విపరీతంగా ఫార్వర్డ్ చేసే అలవాటును మనం ఎదుర్కోవాలి—అదే నా ప్రయత్నం.

పెద్దల జ్ఞానం, వారికున్న గౌరవం నేడు దారితప్పాయి. పిల్లల చేతుల్లో సెల్‌ఫోన్లు ఉన్నాయి. పరిస్థితి "చదువుకోవాలి, లేదంటే చావాలి" అన్నంత తీవ్రంగా తయారైంది. మనం ఒక క్లిష్టమైన దశలో ఉన్నాం. మన పిల్లలను, వారి చదువులను, మన కుటుంబాలను—అంతేకాదు, దేశాన్ని, దాని భవిష్యత్తును మనం కాపాడుకోవాలి. రండి, అందరం కలిసి ఒక అడుగు ముందుకు వేద్దాం.

బాధపడని వారి కోసం దుఃఖించడం తగదు.

శాశ్వతమైన కేసుల గురించి ఆత్మజ్ఞానం బాధపడదు, కానీ శాశ్వతమైన మాఫియా ప్రచారం గురించి బాధపడుతుంది. గాలి పీల్చేటప్పుడు ముక్కులోకి దుమ్ము వెళ్లడం, ఏడాదిలో వైరస్ పోవడం ఒకటే! అందుకే ధైర్యవంతులు దీనికి భయపడరు.

రోగనిరోధక శక్తి ఉన్న శరీరాన్ని వైరస్ కుట్టకూడదు... బ్యాక్టీరియాను కాల్చలేము.

గాలి పీల్చే ప్రతి ఒక్కరికీ వైరస్ తప్పకుండా సోకుతుంది. వైరస్ సోకిన వ్యక్తి ఒక కేసు కాదు. అనివార్యంగా, ఈ మాఫియా బాధపడదు.

వైరస్ సోకితే రోగనిరోధక శక్తి బలపడుతుంది. వైరస్‌ను జయించిన చోట టి-కణాలు పెరుగుతాయి. అది నిజం కాదా.. లెమ్ము, నీ పని నువ్వు చేసుకోవడానికి అవకాశం ఇచ్చావు. ప్రాణం లేని చోట బస్ స్టాండ్ ఆగిపోతుంది.

కర్మ అంటే నీ పని నువ్వు చేసుకోవడం. నీకు అధికారం ఉంది కానీ ఫలితం మీద కాదు. నువ్వు మాఫియా ప్రచారానికి చెందినవాడివి కాదు. ఇలాంటి కర్మలు చేయడం ఆపకూడదు.

మాఫియా ప్రచారానికి తలొగ్గనివాడు, అసలైన రహస్యం తెలిసినవాడు, మహా పట్ల భయం, కోపం కోల్పోయినవాడే జ్ఞాని అని చెప్పబడతాడు.

భయం వల్ల రోగనిరోధక శక్తి చనిపోతుంది. రోగనిరోధక శక్తి చనిపోయినా, మీరు ఉండరు. జ్ఞానం లేనివాడు ప్రతిరోజూ భయంతో చావాల్సిందే. చావే జీవితం అనే భ్రమలో అత్తి మనుషులు బ్రతకలేరు. జ్ఞానం లేకుండా మేము మీ పని చేయలేము.

గోవాకు చెందిన వైద్యుడు చెబుతున్నది వినండి. రెండేళ్ల క్రితం ఒక వ్యక్తి 'బి-సి-డి విటమిన్' (BCD vitamin) గురించి ఒక పాట మొదలుపెట్టాడు. మీకు గుర్తుందా?

గతంలో, ఓట్ల లెక్కింపు పూర్తయ్యాక మాత్రమే ఏ పార్టీ ఎన్ని స్థానాలను గెలుచుకుందో తెలిసేది—మీడియా కూడా అదే విషయాన్ని వార్తగా ప్రసారం చేసేది.

కానీ నేడు, ఎన్నికలకు చాలా ముందుగానే, అసలు ఓట్ల లెక్కింపు మొదలవ్వకముందే, ఏ పార్టీ ఎన్ని స్థానాలను గెలుచుకుంటుందో మీడియానే నిర్ణయించేస్తోంది.

మనం దీన్ని చూసీచూడనట్లు వదిలేస్తున్నాం.

అయితే, గత మూడు రోజులుగా మీడియా మరో అడుగు ముందుకేసింది: ఇప్పుడు వారు స్వయంగా మంత్రివర్గాన్ని ఏర్పాటు చేసే పనిలో పడిపోయారు! ప్రస్తుతం కనీసం పది రకాల జాబితాలు చెలామణిలో ఉన్నాయి—వాటిలో ఏ ఒక్కటి కూడా మరొకదానితో ఏమాత్రం సరిపోలడం లేదు.

దేవుడా!

ఆమె ఒంటరి తల్లి. వారి కొడుకుకి మూడేళ్ళ వయసు ఉన్నప్పుడు ఆమె భర్త చనిపోయారు.

తన కొడుకునే తన భవిష్యత్తుగా భావిస్తూ, ఆమె కష్టాల మహాసాగరంలో ప్రయాణిస్తోంది. తన కొడుకు బాగా చదివి ఐఐటీలో సీటు సంపాదిస్తే, అతని జీవితం స్థిరపడుతుంది—అప్పుడే తన జీవితానికి నిజమైన అర్థం, ఉద్దేశ్యం దొరుకుతాయి. ఐదో తరగతి వరకు అతను శ్రద్ధగా చదివి, నిలకడగా తొంభై శాతానికి పైగా మార్కులు సాధించాడు. ఐఐటీలో ప్రవేశం పొందడానికి ఎనిమిదో తరగతి నుండి ప్రతి అడుగు కీలకమని ఆమెకు తెలుసు. అయినా, ఈ మధ్య అతని మార్కులు గణనీయంగా పడిపోతున్నాయి. ఎనిమిదో తరగతి ఒక కీలకమైన మలుపు, కానీ ఆమె ఎంత చదవమని చెప్పినా అతను ఒప్పుకోడు; అడిగితే చిరాకుపడతాడు, బలవంతం చేస్తే చదువుతున్నట్లు నటిస్తాడు, కొన్నిసార్లు ఆమెపై కోపంతో విరుచుకుపడి, ఇంటి నుండి పారిపోతానని బెదిరిస్తాడు. ఇటీవలి పరీక్షల్లో అతను నలభై శాతం కూడా సాధించలేదు. తను చేసిన తప్పేంటో అని ఆమె ఆశ్చర్యపోతుంది—కొన్నిసార్లు, తన భర్తతో పాటే తను కూడా చనిపోయి ఉంటే బాగుండేదని కోరుకుంటుంది. రాత్రిపూట, ఆమె దిండు తరచుగా కన్నీళ్లతో తడిసిపోతుంది. ఆమె బాధ ఎప్పుడు, ఎలా ముగుస్తుంది?

పట్టణంలోని ఒకే గది గల అపార్ట్‌మెంట్ — ఒక దిగువ మధ్యతరగతి కుటుంబం నివసించే ఇల్లు. భర్త ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో పనిచేస్తాడు, భార్య గృహిణి. వారి జీవితంలో ఎదుగుదల గానీ, గొప్ప ఆశయాలు గానీ లేవు; వారి నెలసరి సంపాదన మొత్తం ఖర్చైపోతుంది, అప్పు తప్ప మరేమీ మిగలదు. వారికి ఉన్నత విద్య లేకపోవడంతో, వారు ఎన్నో ఎదురుదెబ్బలు తిన్నారు. తమ పిల్లలకు అదే గతి పట్టకూడదని వారు నిశ్చయించుకున్నారు. వారి పరిమిత ఆదాయం కారణంగా, పిల్లలు తక్కువ బడ్జెట్ పాఠశాలకు వెళ్లవలసి వస్తుంది — అయినప్పటికీ, వారు బాగా చదివి, మంచి వృత్తి విద్యా కళాశాలలో సీట్లు సంపాదించి, మంచి ఉద్యోగాలు పొందాలి, తద్వారా వారు తమ తల్లిదండ్రుల వలె అదే కష్టాలను ఎప్పటికీ అనుభవించకూడదు. అందుకే గ్రామంలోని కొన్ని పొలాలను, పూర్వీకుల ఇళ్లను అమ్మి, పిల్లలను "మంచి పాఠశాలకు" పంపిస్తున్నారు. బాల్యం బాగానే గడిచింది. ఐఐటీలో సీటు సంపాదించి ఏరోనాటికల్ ఇంజనీర్ అవుతానని అతను చెప్పాడు. మూడవ తరగతి చదువుతున్న చిన్న అమ్మాయి, తన తల్లికి సిజేరియన్ శస్త్రచికిత్స జరిగిన చోట ఉన్న గాయం మానిపోవడాన్ని చూసి, "నేను పెద్దయ్యాక గైనకాలజిస్ట్ (స్త్రీ వైద్య నిపుణురాలు) అవుతాను, అప్పుడు ఎటువంటి శస్త్రచికిత్స అవసరం లేకుండానే పిల్లలకు జన్మనిచ్చేలా చేస్తాను" అని చెప్పింది. అందుకే ఈ కథ చదవదగ్గది. ఇక పెద్దవాడు పదవ తరగతి చదువుతున్నాడు, కానీ గణితంలో కనీసం పాస్ మార్కులు కూడా తెచ్చుకోలేకపోతున్నాడు. వాడు పదవ తరగతిని పూర్తి చేయగలడనే నమ్మకమే పోయింది. గత మూడేళ్లుగా ఎంత ప్రయత్నించినా, వాడి ధోరణి మారలేదు; ఏదో వేరే లోకంలో విహరిస్తుంటాడు. ఇక మూడవ వాడు ఎనిమిదవ తరగతిలో ఉన్నాడు. ఇంటి ముందు అప్పు ఇచ్చిన వ్యక్తి తిరుగుతుంటే, వీడికి మాత్రం 'యాపిల్' ఫోన్ కావాలట! స్నేహితులందరూ వేసవి సెలవుల్లో దుబాయ్ టూర్‌కు వెళ్తున్నారని, తాను కూడా వెళ్లాలట! "దేవుడా! అసలు పిల్లల్ని ఎందుకు కన్నామో కదా! ఇదెటువంటి శిక్ష?" అని ఆ తల్లిదండ్రులు బాధపడ్డారు. ఏం చేయగలరు? పరిస్థితి ఏమాత్రం అనుకూలించడం లేదు.

అదొక గ్రామం. అక్కడ ఒక మంచి ప్రభుత్వ పాఠశాల ఉంది. కొందరికి ప్రభుత్వ పాఠశాలలో పిల్లలను చదివించడం ఒక అవమానంగా అనిపిస్తుంది, కానీ వీరు మాత్రం అటువంటి మూఢ నమ్మకాలకు దూరంగా ఉండి, తమ పిల్లలను ఆ ప్రభుత్వ పాఠశాలలోనే చదివిస్తున్నారు. అయితే, మొన్న పాఠశాల నుండి ఒక సమాచారం అందింది—వారి అబ్బాయి (తొమ్మిదవ తరగతి విద్యార్థి) గ్రామంలోని కొందరు అల్లరి మూకలతో చేరాడట. రోజంతా అడవిలోకి వెళ్లి గంజాయి వంటి మాదకద్రవ్యాలు సేవిస్తూ, రాత్రిపూట తిరిగి వస్తున్నాడని, అంతేకాకుండా తనకంటే మూడేళ్లు పెద్దవారితో కూడా తిరుగుతున్నాడని ప్రధానోపాధ్యాయుడు చెప్పారు. వాడు ఇలా చెడిపోతుంటే ఏం చేయాలో అర్థం కావడం లేదు.

ఇక నగరంలోని ఒక సంపన్న ప్రాంతం. అక్కడ ఒక విలాసవంతమైన విల్లా ఉంది. అది ఒక పెద్ద కాంట్రాక్టర్ కుటుంబానికి చెందినది, వారికి కోట్ల రూపాయల ఆస్తి ఉంది. "తన కొడుకు, కూతురు ఇతరుల దగ్గర ఉద్యోగం చేయడానికి ఎందుకు చదువుకోవాలి? ఐఏఎస్ అధికారి అయినా, సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్ అయినా—చివరికి వారు కూడా ఉద్యోగులే కదా! అంటే, మరొకరి కోసం పనిచేస్తూ నెలవారీ జీతం తీసుకునేవారు. కానీ ఆయన పరిస్థితి వేరు; ఆయన సొంతంగా పదుకు పైగా వ్యాపారాలను నిర్మించుకున్నారు, వేలాది మందికి ఉపాధి కల్పిస్తున్నారు—ఇదంతా ఆయన కఠోర శ్రమ ఫలితమే. ముప్పై ఏళ్ల క్రితం, ఒంటి మీద ఉన్న బట్టలు తప్ప మరేమీ లేకుండా ఈ నగరానికి వచ్చిన ఆయన, కష్టాలను, రిస్కులను చూసి ఎప్పుడూ వెనకడుగు వేయలేదు. చిన్నతనంలో డబ్బు లేమిని అనుభవించడం వల్ల, ఎలాగైనా డబ్బు సంపాదించాలనే బలమైన లక్ష్యంతోనే ఆయన ముందుకు సాగారు. 'మంచి-చెడు', 'నైతికత', 'నిజాయితీ' వంటివన్నీ అసమర్థులు చెప్పుకునే సాకులు మాత్రమేనని ఆయన నమ్మకం. ఈ ప్రపంచంలో డబ్బుే అన్నింటికీ మూలం కదా! తన కొడుకు, కూతురు ఎంబీఏ (MBA) పూర్తి చేసి, భవిష్యత్తులో తన వ్యాపార సామ్రాజ్యాన్ని నడపాలని ఆయన ఆశించారు. అందుకే వారిని ఒక అంతర్జాతీయ పాఠశాలలో చేర్పించి, వెళ్లడానికి విలాసవంతమైన కారును, డ్రైవర్‌ను కూడా ఏర్పాటు చేశారు. ఐదేళ్ల క్రితం, ఒక డ్రగ్స్ కేసులో ఆయన కొడుకు పేరు పోలీసు రికార్డుల్లోకి ఎక్కింది; అప్పుడు తనకున్న పలుకుబడిని, డబ్బును ఉపయోగించి కొడుకును ఆ కేసు నుంచి బయటపడేలా చేశారు. ఇప్పుడు, పదకొండవ తరగతి చదువుతున్న ఆయన కూతురు కూడా అదే బాటలో పయనిస్తోంది; మొన్ననే 'బోంకు' (Bonku) పబ్ కేసులో ఆమె పేరు కూడా బయటకు వచ్చింది. ఇప్పుడు ఏం చేయాలో తెలియక ఆయన అయోమయంలో పడిపోయారు. ఎంత డబ్బు ఖర్చు చేయడానికైనా ఆయన సిద్ధమే, కానీ దానివల్ల ప్రయోజనం ఏముంది? కొడుకు డ్రగ్స్ బారిన పడి అస్థిపంజరంలా తయారయ్యాడు; కూతురు ఏం చేస్తోందో, ఎక్కడికి వెళ్తుందో ఆయనకు ఏమీ తెలియదు. ఇక భార్య విషయానికొస్తే, ఆమె తన సొంత ప్రపంచంలో—పార్టీలు, క్లబ్బులతో బిజీగా ఉంటూ, ఆయన మాటను అస్సలు పట్టించుకోవడం లేదు. మరి ఆయన ఏం చేయాలి?" — ఎప్పుడూ తనను తాను విజేతగా భావించుకున్న ఒక వ్యక్తి.

జీవితంలో తన సొంత పిల్లల వల్ల ఒక పెద్ద ఆఘాతాన్ని ఎదుర్కొన్న వ్యక్తి పరిస్థితి ఇది. అతని జీవితం మొత్తం విఫలమయ్యేలా కనిపిస్తోంది. "ఏం చేయాల్సి వచ్చినా సరే—నేను గెలవాలి! లక్షల ఖర్చయినా పర్వాలేదు; ఓటమిని నేను అంగీకరించలేను"—ఇలాంటి ఆలోచనలతో సతమతమవుతున్నాడు ఈ ఆధునిక కాలపు ధనవంతుడు.

నేటి పిల్లలు తమ తల్లిదండ్రుల జీవితాల్లో 'ప్రతినాయకులు'గా మారుతున్నారా? అసలు తప్పు ఎవరిది? తల్లిదండ్రులదా? పిల్లలదా? పాఠశాలలదా? వారిని పెంచిన విధానానిదా? విద్యావ్యవస్థదా? లేక మొత్తం సమాజానిదా?

ఇది ఈ అంశానికి సంబంధించి ఒక భాగం మాత్రమే—మరికొన్ని భాగాలు త్వరలోనే రానున్నాయి!

దయచేసి ఈ సందేశాన్ని అందరితో పంచుకోండి. పిల్లలను పెంచడం అనేది ఒక శాస్త్రం మరియు ఒక కళ. ఈ అవగాహన లేకపోతే, కుటుంబం మరియు దేశం రెండింటి భవిష్యత్తు అనిశ్చితంగా మారుతుంది. సరైన మార్గంలో పయనించకపోతే, మీరు ఎంత కష్టపడినా, ఎంత సాధించినా, నలభై ఏళ్ల వయసు వచ్చేసరికి ఏమాత్రం సంతోషం లభించదు. అప్పటికీ మీరు వాస్తవాన్ని గ్రహించకపోతే, మీ యాభై, అరవై ఏళ్ల వయసు నరకప్రాయంగా మారుతుంది.

అందరికీ శ్రీరామ నవమి శుభాకాంక్షలు.

అందరికీ శ్రీరామ నవమి శుభాకాంక్షలు..!!!

స్మార్ట్‌ఫోన్ వ్యాధి!

కోవిషీల్డ్: కోవిషీల్డ్ వ్యాక్సిన్ తీసుకున్న తర్వాత పీజీ విద్యార్థి మృతి; రూ. 10 కోట్ల పరిహారం కోరిన తల్లిదండ్రులు

రండి, మా ఇంటికి రండి! రఘువీరా! సుకుమారా! రామా!

తేజోమయ ముఖుడు, నా హృదయాకర్షకుడు, విశ్వాన్ని పాలించే సార్వభౌముడు

జానకి భర్త, దేవతల దేవుడు, దివ్య సౌందర్యవంతుడు, శ్రీ వాసుదేవుడు, సీతాదేవి రాఘవుడు, పవిత్రతకు ప్రతిరూపం, క్షీరసాగరంలో శయనించేవాడు, విశ్వానందానికి మూలం, జానకి ఆత్మకు ప్రియమైనవాడు, సకల సద్గుణాలకు నిధి - కౌసల్య పుత్రునికి జన్మదిన శుభాకాంక్షలు. జానకి రామునికి వివాహ వార్షికోత్సవ శుభాకాంక్షలు. దశాధిపతుల రాక్షసుడైన (రావణుని) సంహారకునికి పట్టాభిషేక దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు. ఈ శుభ సందర్భంలో, సౌమ్య, సుందరమైన ప్రభువైన రఘువీరుని, మరియు సకల శుభాలను నామధేయుడైన సీతారాముని ఆశీస్సులు, అలాగే ఆయన భక్తులైన మారుత పుత్రుడు (హనుమంతుడు), 'ఆధునిక హనుమంతుడు' పోతన, మరియు మహనీయ సత్సంగీతకారుడు త్యాగరాజుల ఆశీస్సులు మీకు లభించుగాక!

అశ్వత్ నారాయణన్ 01 రారా మయింతి దాక రఘువీర

నగుమోము - పి.ఉన్నికృష్ణన్ యొక్క మెలోడియస్ మూడ్స్ - వాల్యూమ్-2

సృష్టికర్త నుండి మంచి సందేశం..

బూస్టర్ ఇంజెక్షన్ తీసుకుంటే, మీ కండరాలు ఇలా తయారవుతాయి!

అబ్బో... ఎంత అద్భుతమైన శాస్త్రీయ రహస్యం! ఈ చిన్న చిట్కా తెలియక, జిమ్‌లో బరువైన బరువులతో కుస్తీ పడుతూ ఇంతకాలం నా సమయాన్ని వృథా చేసుకున్నాను! హాయిగా ఇంజెక్షన్లు తీసుకుంటాను—ఉదయం మూడుసార్లు, సాయంత్రం ఒకసారి! ఇక త్వరలోనే ప్రపంచంలోనే అత్యంత బలమైన కండరాలు కలిగిన వ్యక్తిని అయిపోతాను! కపిల్ దేవ్ చెప్పినట్లుగా, ఈ 'బూస్టర్'లోనే అసలు రహస్యం ఉంది! భలే తెలివైన ఆలోచన కదూ?

భారతదేశంలో రేపటి నుండి బూస్టర్ డోస్ ప్రారంభం!

ఢిల్లీ, హర్యానా, కేరళ, మహారాష్ట్ర మరియు మిజోరంలో కేసులు పెరిగాయి. ప్రతిచోటా నాల్గవ వేవ్ వస్తుందనే భయం పెరుగుతోందని వార్తల్లో చెబుతున్నారు. అమ్మో! పిలిస్తే సమాధానం ఇచ్చే తల్లి - అదీ ఒక ఫార్మసిస్ట్‌గా ప్రత్యక్షమవడం! ఓ మహమ్మారి! నేను నిన్ను ఉపయోగించుకున్న విధంగా ప్రపంచం నిన్ను మునుపెన్నడూ చూడలేదు. నిజంగా కేసులు పెరిగాయా అని నన్ను అడగకండి; 'వరల్డోమీటర్' వెబ్‌సైట్‌ను చూడండి. ఇదంతా ఒక చిన్న విషయానికి పెద్ద రాద్ధాంతం చేయడం లాంటిది! పూణేకు చెందిన ఎవరో మొన్ననే ఒక వారంలో బూస్టర్ డోస్ వస్తుందని చెప్పారు. అతనికి ప్రాంతీయ గర్వం చాలా ఎక్కువ - అతను ఎప్పుడూ ఏ 'ఆపరేషన్' అయినా తన సొంత రాష్ట్రం నుంచే ప్రారంభిస్తాడు. డెల్టా వేరియంట్ మొదట ఎక్కడ 'విడుదల' చేయబడిందో మీకు తెలుసా - క్షమించండి, నా ఉద్దేశ్యం, అది మొదట ఎక్కడ వ్యాపించడం ప్రారంభించిందో? సరిగ్గా అక్కడే... అతని సొంత పట్టణంలో! మరి ఇది ఎప్పుడు జరిగింది? మొదటి వ్యాక్సిన్లు వచ్చినప్పుడే - వాటిని ఎవరూ పట్టించుకోని సమయంలో. ఆధునిక విజ్ఞానశాస్త్రం వీటన్నిటినీ కేవలం 'యాదృచ్ఛికం' అని పిలుస్తుంది.

ఒక తల్లి తన ఐదవ తరగతి చదువుతున్న కుమార్తె కోసం కౌన్సెలింగ్ కోరుతూ నన్ను సంప్రదించింది. ఆ బాలిక ఏదో ఒక విషయానికి భయపడి, బడికి వెళ్లడానికి నిరాకరిస్తోంది.

మరుసటి రోజు వారిని రమ్మని చెప్పాను. వారు రాగానే, ముందుగా ఆ బాలికను నా గదిలోకి పిలిచాను. (కొన్నిసార్లు తల్లిదండ్రులు పక్కన ఉంటే పిల్లలు స్వేచ్ఛగా మాట్లాడటానికి సంకోచిస్తారు.)

"ఏమైంది? నువ్వు బడికి ఎందుకు వెళ్లడం లేదు?" అని అడిగాను. వారు ఇటీవల కొత్త ఇంటికి మారారని, ఆ ఇంటికి వెళ్లిన మొదటి రోజే ఎవరో కిటికీ గుండా రాళ్లు విసిరారని ఆమె చెప్పింది. "ఇది ఎన్నిసార్లు జరిగింది?" అని అడిగాను. "ఒక్కసారి మాత్రమే జరిగింది" అని ఆమె సమాధానమిచ్చింది. అప్పుడు నేను ఆమెతో, "బహుశా ఎవరినో ఉద్దేశించి విసిరిన రాళ్లు పొరపాటున మీ కిటికీ గుండా లోపలికి వచ్చి ఉండవచ్చు. నువ్వు చిన్న పిల్లవు కదా, నీ మీద ఎవరికి పగ ఉంటుంది? ఒకవేళ నిజంగానే నిన్ను లక్ష్యంగా చేసుకుని ఉంటే, మరిన్ని రాళ్లు విసిరేవారు కదా? నువ్వు అనవసరంగా భయపడుతున్నావు" అని చెప్పాను. కానీ, ఆమె హావభావాలను బట్టి చూస్తే, ఆమె ఇంకా తీవ్రమైన భయంలోనే ఉందని అర్థమైంది.

మనం ఏదైనా అహేతుకమైన, కల్పిత భయానికి లోనైనప్పుడు, దానిని అధిగమించడానికి 'న్యూరో-లింగ్విస్టిక్ ప్రోగ్రామింగ్' (NLP) అనే శాస్త్రీయ పద్ధతి చాలా ప్రభావవంతంగా పనిచేస్తుంది. కంప్యూటర్ ఎలాగైతే సాఫ్ట్‌వేర్‌పై ఆధారపడి పనిచేస్తుందో, అలాగే మన మెదడులో కూడా ఉపచేతన మనస్సులో కొన్ని సూచనలు (instructions) నిక్షిప్తమై ఉంటాయి—ఇవి తరచుగా మనకు తెలియకుండానే మనలోకి చేరిపోతుంటాయి. ఈ నమూనాలను మార్చడానికి రూపొందించిన శాస్త్రీయ పద్ధతే NLP. ఆ బాలిక విషయంలో NLP పద్ధతులను ఉపయోగించాలని నిర్ణయించుకున్నాను. ఆమెకు ఒక కాగితం ఇచ్చి, నేను చెప్పిన అంశాలను అందులో రాయమని చెప్పాను. వాటిని నా ముందు ఒకసారి గట్టిగా చదవమని, ఆ తర్వాత ఆ కాగితాన్ని ఇంటికి తీసుకెళ్లి కనీసం రెండు నెలల పాటు ప్రతిరోజూ చదవమని సూచించాను. నేను ఆమెకు రాయమని చెప్పిన అంశాలు ఇవి: 1. నేను ధైర్యవంతురాలిని. 2. నాకు గొప్ప ఆత్మవిశ్వాసం ఉంది. 3. నేను చాలా సంతోషకరమైన జీవితాన్ని గడుపుతున్నాను. 4. నాకు నా పాఠశాల అంటే చాలా ఇష్టం. 5. నాకు నా ఉపాధ్యాయులంటే చాలా ఇష్టం. 6. నేను బాగా చదువుకుంటాను. 7. నాకు ఉజ్వల భవిష్యత్తు ఉంది. నేను ఈ విషయాలను చెబుతుండగా, ఆమె వాటిని రాసుకుంది. ఆమె నాలుగో అంశాన్ని రాసే సమయానికి, ఆమె చేతులు వణకడం మొదలయ్యాయి. ఐదో అంశాన్ని రాయడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, ఆమె చేతులు సహకరించలేదు; ఆమె తీవ్రంగా ఊగసాగింది. "ఏమైంది?" అని నేను అడిగాను.

అకస్మాత్తుగా, ఆమె ఒక పెద్ద కేక పెట్టింది—హారర్ సినిమాల్లో దెయ్యం పట్టిన వ్యక్తి చేసే భయంకరమైన అరుపులా అది ఉంది. ఆ అరుపు చాలా బిగ్గరగా ఉంది. ఆమె ముందుకూ వెనుకకూ మరింత తీవ్రంగా ఊగడం మొదలుపెట్టింది. నేను ఆమె పేరు పిలిచి, ఏమైందో మళ్ళీ అడిగాను. ఆమె నన్ను చంపేయాలన్నట్లుగా చూస్తూ, అంతకుముందు కంటే ఇంకా గట్టిగా అరిచింది.

ఆమెకు ఏదో దుష్టశక్తి పట్టినట్లు, ఆ శక్తి నన్ను చంపాలని చూస్తున్నట్లు అనిపించింది. అప్పుడు నా ముందున్న ఏకైక మార్గం ఆ గది నుండి బయటకు పారిపోవడమే. వేరే ఎవరైనా అక్కడ ఉండి ఉంటే, భయంతో అక్కడికక్కడే వారికి గుండెపోటు వచ్చి ప్రాణాలు పోయేవి.

కానీ ఇక్కడ ఒక చిన్న విషయం ఉంది. ఈ ప్రపంచంలో నిజంగా దెయ్యాలు అనేవి ఉంటే, అవి నేనే—లేదా నాలాంటి వారే అని నేను బలంగా నమ్ముతాను. నేనే ఒక 'దెయ్యం' అయినప్పుడు, ఒక చిన్న 'దెయ్యం-పిల్ల' చేసే చేష్టల వల్ల నాకు వచ్చే ప్రమాదం ఏముంటుంది?

అర్థం కాలేదా? దెయ్యాలు, ఆత్మలు, దుష్టశక్తులు, చేతబడులు—ఇవన్నీ కేవలం మానసిక భ్రమలు మాత్రమే. మనం వాటిని నమ్మితే, అవి మనల్ని భయపెడతాయి; కానీ వాస్తవానికి, వాటిలో ఏదీ నిజం కాదు. నేను దేవుడిని నమ్ముతాను, 'పనే దైవం' అనే నమ్మకంతో ముందుకు సాగుతాను. అతీంద్రియ శక్తుల గురించి కథలు చదువుతూ పెరిగిన నాకు తెలుసు—జీవితంలో నిజమైన సవాళ్లు లేని వారికి, హారర్ సినిమాలు మరియు దెయ్యాల కథలు ఒక రకమైన ఉత్సాహం కోసం తాత్కాలికమైన, కృత్రిమ సమస్యలను సృష్టించుకోవడానికి ఉపయోగపడతాయి.

ఆ అమ్మాయి నన్ను భయపెట్టాలని ప్రయత్నిస్తూ అరుస్తోంది. నేను నా కుర్చీలోంచి లేచి, ఆమె తలపై చేయి ఉంచి, కొంచెం గట్టి స్వరంతో ఇలా అన్నాను: "నువ్వు చాలా ధైర్యవంతురాలివి. నువ్వు మంచి అమ్మాయివి, నీ జీవితం చాలా సంతోషంగా, అద్భుతంగా ఉంటుంది." మొదట్లో ఆమె నా మాటలను పట్టించుకోలేదు, దెయ్యం పట్టినట్లుగానే ఊగుతూనే ఉంది. కానీ, రెండు నిమిషాల్లోనే నా మాటలు పనిచేయడం మొదలైంది. ఆమె శాంతించింది, అలసిపోయి కుర్చీలో వెనక్కి వాలిపోయింది. ఇంతలో, నేను ఆమె తల్లిని లోపలికి రమ్మని ఆహ్వానించాను.

ఆ అమ్మాయి మళ్ళీ సాధారణ స్థితికి చేరుకుంది. నేను నా సిబ్బందికి ఆమెను కాసేపు బయటకు తీసుకువెళ్లి, కొంచెం నీరు ఇచ్చి, ఒక చాక్లెట్ ఇవ్వమని చెప్పాను.

"ఆ అమ్మాయి ఏదో చూసి భయపడింది—నిజం చెప్పండి, అసలు ఏం జరిగింది?" అని ఆమె తల్లిని అడిగాను.

"అయ్యా, తన చుట్టూ నలుగురు దెయ్యాలు ఉన్నాయని, తాను ప్రతిరోజూ వాటితో మాట్లాడుతుంటానని ఆ అమ్మాయి చెబుతోంది."

"ఇలాంటివి నేను చాలానే చూశాను! ఏళ్ల తరబడి ఒక్క దెయ్యాన్ని అయినా చూడాలని ప్రయత్నించాను, కానీ ఎందుకో ఏ దెయ్యమూ నా దగ్గరకు రాలేదు. కోవిడ్-19 విషయంలోనూ అంతే! 'ఓ మహమ్మారీ, రా!' అని పిలిచినా, అది నా దగ్గరకు రాలేదు. లక్షలాది మందికి సోకినప్పటికీ, అది నన్ను ఏమీ చేయలేదు. బహుశా, నాకంటే పెద్ద దెయ్యం మరొకటి లేదేమో!" అని నవ్వుతూ అన్నాను.

నా మాటల్లోని అంతరార్థాన్ని ఆమె అర్థం చేసుకుంది. మనలో ఉండే భయమే అసలైన దెయ్యం. కోవిడ్-19 అనేది ఒక వాస్తవం, కానీ అది ఒక 'మహమ్మారి'గా మారడానికి ప్రధాన కారణం భయమే. భయం రోగనిరోధక శక్తిని తగ్గిస్తుంది; భయంతో జీవించిన వారు తమకు తామే కష్టాలను కొనితెచ్చుకున్నారు.

కోవిడ్-19 ఒక వైరస్, కానీ దెయ్యం అనేది కేవలం మన ఊహ మాత్రమే—మనం నమ్మితేనే అది ఉంటుంది, నమ్మకపోతే దాని ఉనికి ఉండదు.

"చెప్పండి," అని నేను అడిగాను, "ఎవరైనా ఈ పాపను భయపెడుతున్నారా? ఉదాహరణకు, మాస్కు ధరించకపోతే చనిపోతావని చెప్పి, కోవిడ్-19ని ఒక 'భూతం'లా చూపిస్తూ ఇంట్లో భయపెడుతున్నారా?" "లేదు సార్, తను ప్రతిరోజూ తన ల్యాప్‌టాప్‌లో హారర్ సినిమాలు (అంటే దెయ్యాల సినిమాలు) చూస్తుంటుంది," అని ఆమె చెప్పింది.

ఆ పాప మనసులో ఎలాంటి 'భూతం' ప్రవేశించిందో నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది.

మన మెదడు చెత్తబుట్ట కాదు; మనం దానికి ఏది ఇస్తే, అదే తిరిగి బయటకు వస్తుంది. ఆ పాప వయస్సు కేవలం పదేళ్లు—ప్రపంచంలోని సంక్లిష్టతలు తెలియని అమాయకపు వయస్సు. కోవిడ్-19 మహమ్మారి సమయంలో పిల్లల చేతుల్లోకి స్మార్ట్‌ఫోన్లు, ల్యాప్‌టాప్‌లు వచ్చాయి; వాటిలో పిల్లలు ఏమి చూస్తున్నారో గమనించే లేదా నియంత్రించే స్థితిలో పెద్దలు లేరు. ఈ పాపకు పదేపదే దెయ్యాల సినిమాలు చూసే అలవాటు పడిపోయింది.

'దెయ్యాలు' అనే భావన ఆమె ఉపచేతన మనస్సులో (subconscious mind) బలంగా నాటుకుపోయింది.

తను నలుగురు దెయ్యాల మధ్య చిక్కుకున్నానని, వాటితో మాట్లాడుతున్నానని ఆమె ఊహించుకోసాగింది. ఆమె ప్రవర్తనను చూసి, అందరూ ఆమెకు దెయ్యం పట్టిందని నమ్మేశారు. ఆమె తల్లి తప్ప, చుట్టుపక్కల వారందరూ ఆమెకు దూరంగా ఉండటం మొదలుపెట్టారు. ఆమెకు దెయ్యం పట్టిందనే వార్త అందరికీ తెలిసింది. ఆ అమాయకపు పాప కూడా అదే నిజమని నమ్మేసింది; ఆ ఆలోచన ఆమె మనస్సులో గట్టిగా పాతుకుపోయింది.

ఆమె భ్రమల (hallucinations) స్థితికి చేరుకుంది. కంప్యూటర్ నుండి వైరస్‌ను తొలగించి, పాడైన సాఫ్ట్‌వేర్‌ను తీసేసి, కొత్తగా, సరిగ్గా పనిచేసే సాఫ్ట్‌వేర్‌ను ఇన్‌స్టాల్ చేసినట్లుగా... ఆమె ఉపచేతన మనస్సులో పేరుకుపోయిన ఆ భావాలను తొలగించాల్సిన అవసరం ఉంది. ఈ ప్రక్రియనే 'న్యూరో-లింగ్విస్టిక్ ప్రోగ్రామింగ్' (NLP) అంటారు.

"అమ్మా, ఇప్పుడు మీ ముందు మూడు మార్గాలు ఉన్నాయి," అని నేను చెప్పాను. "మొదటగా, మీరు ఆమెను ఏదైనా మంత్రగాడి దగ్గరకు తీసుకెళ్లవచ్చు—కానీ అది పూర్తిగా వ్యర్థం; వారు మీ డబ్బును దోచుకోవడమే కాకుండా, మిమ్మల్ని శారీరకంగా, మానసికంగా అలసిపోయేలా చేస్తారు. హైదరాబాద్‌ పాతబస్తీలో ఇలాంటి 'మంత్రగాళ్లు' ప్రతి వీధి మూలలోనూ కనిపిస్తారు—వారి దగ్గరకు వెళ్లడం అంటే సర్వనాశనాన్ని కొనితెచ్చుకోవడమే. ఇక రెండో మార్గం, మానసిక వైద్యుడిని (సైకియాట్రిస్ట్) సంప్రదించడం; కానీ వారు ఇచ్చే మందుల వల్ల దుష్ప్రభావాలు (సైడ్ ఎఫెక్ట్స్) ఉండే అవకాశం ఉంది—ఇక్కడ దాని అవసరం ఉందని నాకు అనిపించడం లేదు. మీరు అంగీకరిస్తే, నేను ఇప్పుడే చికిత్సను ప్రారంభిస్తాను. దీనికి ఎటువంటి ఖర్చు ఉండదు, కానీ మీరు కనీసం రెండు నెలల పాటు, ప్రతిరోజూ రెండు నిమిషాల పాటు నేను చెప్పిన సూచనలను పాటించాలి." "తప్పకుండా చేయండి సార్," అని ఆమె చెప్పింది.

ఆ అమ్మాయిని మళ్లీ లోపలికి తీసుకురమ్మని చెప్పాను. ఆమె మళ్లీ వణకడం మొదలుపెట్టింది. ఇది ఆమె కావాలని చేస్తున్న నాటకం కాదు; ఆమె ఉపచేతన మనస్సు (subconscious mind) దీనికి కారణమవుతోంది—అదే అసలైన 'దెయ్యం'. నేను లేచి నిలబడ్డాను. ఆమె తల్లి అక్కడే ఉంది. ఆ అమ్మాయిని కుర్చీలో వెనక్కి వాలి, తల ఆనించి విశ్రాంతి తీసుకోమని చెప్పాను. ఆమె తల, భుజాలపై నా చేతులు ఉంచాను—ఇది ఒక మానసిక సాంకేతికత, దీని ద్వారా "నేను నీకు తోడుగా ఉన్నాను" అనే భరోసా కలుగుతుంది. ఆ తర్వాత నేను దృఢమైన స్వరంతో ఇలా అన్నాను: "నువ్వు చాలా ధైర్యవంతురాలివి. నువ్వు సంతోషంగా ఉన్నావు." ఈ మాటలనే మళ్లీ చెప్పమని ఆమెను ప్రోత్సహించాను. మొదట ఆమె నిరాకరించింది, కానీ నేను గట్టిగా, "చెప్పు... 'నేను ధైర్యవంతురాలిని'" అని పట్టుబట్టాను. కొంతసేపటికి, ఆమె ఆ మాటలను తిరిగి చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. నేను మిస్టర్ పట్టాభిరామ్ గారి దగ్గర నేర్చుకున్న NLP (న్యూరో-లింగ్విస్టిక్ ప్రోగ్రామింగ్) సూచనలను, హిప్నోటిజం పద్ధతులను ఉపయోగించాను. కొద్దిసేపటికే, ఆ అమ్మాయి ముఖంలో చిరునవ్వు కనిపించింది, ఆమె మళ్లీ సాధారణ స్థితికి చేరుకుంది.

ఇదంతా ఏమిటో అని ఆలోచిస్తున్నారా?

మీకు మరింత స్పష్టంగా అర్థం కావడానికి, ఆమె తల్లికి నేను చెప్పిన ఒక విషయాన్ని మీతో పంచుకుంటాను.

ఒకరోజు నాకు విపరీతమైన దాహం వేసింది—అది ఎండకాలం, ఎంత నీళ్లు తాగినా నా దాహం తీరలేదు. అప్పుడు నేను మా ఆవిడను ఒక నిమ్మకాయను రెండు ముక్కలుగా కోసి తీసుకురమ్మని చెప్పాను. ఒక సగం ముక్కను తీసుకుని, నోరు బాగా తెరిచి, దానిలోని రసాన్ని నేరుగా నోట్లోకి పిండడం మొదలుపెట్టాను—చుక్క చుక్కగా. ఆ పుల్లని నిమ్మరసం నాలుకను తాకగానే, ఆ తీవ్రమైన ఆమ్ల రుచికి నాలుక ఒక్కసారిగా ఝల్లుమంది. "నిమ్మరసం చుక్కలు మీ నాలుకపై పడుతుంటే—అబ్బో!—మీ శరీరం మొత్తం ఒక్కసారిగా వణికిపోతుంది, నాలుకపై ఒక రకమైన తీక్షణమైన పులుపు అనుభూతి కలుగుతుంది!"

ఇది చదివారా? దీన్ని చదువుతున్నప్పుడు మీ నాలుకపై కూడా ఆ పులుపు అనిపించిందా? మీ దగ్గర నిమ్మకాయ లేదు, నేను మీ నోట్లో ఎలాంటి నిమ్మరసం పిండలేదు. కేవలం నా మాటలతో, క్షణకాలం పాటు మిమ్మల్ని ఒక రకమైన సమ్మోహన స్థితిలోకి తీసుకెళ్లాను అంతే. "నిమ్మరసం", "నాలుక" అనే పదాలు వినగానే మీ ఊహాశక్తికి రెక్కలు వచ్చాయి; మీ మెదడు ఆ అనుభూతిని సృష్టించుకుంది. నిజానికి అక్కడ లేని ఆ పులుపు ఎలాగైతే మీ నోట్లో అనుభవంలోకి వచ్చిందో, "దెయ్యం" అనే భావన కూడా సరిగ్గా అలాగే పనిచేస్తుంది. మీరు ఏదైనా భయానక సినిమా చూస్తున్నప్పుడు, "అక్కడ దెయ్యం ఉంది, దెయ్యం ఉంది" అని ఊహించుకోవడం మొదలుపెడతారు; చివరికి అది నిజమేనని నమ్మే భ్రమలోకి కూరుకుపోతారు.

దెయ్యం అనేది మన ఊహాశక్తికి ఉన్న అపారమైన సామర్థ్యం వల్ల పుట్టిన ఒక కల్పన మాత్రమే.

మనం తినే ఆహారం మన శారీరక ఆరోగ్యాన్ని ఎలా ప్రభావితం చేస్తుందో, మన మనస్సుకు మనం అందించే విషయాలు మన వ్యక్తిత్వాన్ని అలా తీర్చిదిద్దుతాయి. జిజాబాయి తన కుమారుడికి రామాయణ, మహాభారతాలలోని వీరగాథలను వినిపిస్తూ పెంచారు—అందుకే అతను గొప్ప వీరుడైన శివాజీగా ఎదిగాడు. మరొక తల్లి తన కుమారుడికి సత్య హరిశ్చంద్రుని కథలను చెబుతూ పెంచింది—అతనే మన జాతిపితగా మారారు.

మరి నేటి తల్లుల సంగతేంటి?

వారు తమ పిల్లల చేతికి స్మార్ట్‌ఫోన్‌ను ఇస్తున్నారు. ఒకవేళ ఆ పిల్లలు అందులో భయానక సినిమాలు చూస్తే, తమలోకి ఏదో దెయ్యం ప్రవేశించిందని నమ్మడం మొదలుపెడతారు—లేదా, ఆ విషయాన్ని అంత స్పష్టంగా ఊహించుకోవడం వల్ల, చివరికి వారు తీవ్రమైన వేదనకు గురవుతారు.

ఉపన్యాసం ఇస్తున్నారు!

భారతదేశంలో ఒమిక్రాన్ కొత్త వేరియంట్ కలకలం - వార్త!

ఏంటి, మీకూ ఈ గోల మొదలైందా?! ఇదిగో, ఇలాంటి వేరియంట్లు వంద కోట్లు పుట్టుకొస్తూనే ఉంటాయి. వీళ్ల ప్లాన్ ఏంటంటే—దీనిని ఒక సాకుగా చూపించి, వీలైతే ఏటా ఒకసారి అందరికీ ఏదో ఒకటి గుచ్చడం (టీకా వేయడం)! బహుశా ఇది కూడా మీలాంటి వాళ్లు అమ్ముడుపోయి ఆడుతున్న నాటకమేమో! ఇక ఎవరూ వీటిని నమ్మరు!

తెలంగాణ మరియు ఆంధ్రప్రదేశ్ అంతటా ఉన్న వివిధ పాఠశాలల ప్రతినిధులు

SLATE తల్లిదండ్రులకు అవగాహన వాయిస్ సందేశం.. ప్రతి తల్లిదండ్రులు తప్పక వినండి!

ప్రస్తుతం వార్తల్లో నిలిచిన పేరు: "పుడ్డింగ్ అండ్ మింక్ పబ్" (Pudding & Mink Pub).

ఈ పేరు ఎలా వచ్చిందో ఎప్పుడైనా ఆలోచించారా?

"పుడ్డింగి" (Puddingi): మా ఊరిలో చిన్నప్పుడు మేము ఈ పదాన్ని తరచుగా వాడేవాళ్లం—"ఏయ్, నువ్వు ఒక 'పుడ్డింగి'వి!" అని. ఇది సరదాగా, కొంచెం ఎగతాళిగా వాడే పదం. కాబట్టి, "పుడ్డింగ్" (Pudding) అనేది దానికి ఒక పెద్ద రూపం—అంటే, ఇలాంటి 'పుడ్డింగి'లందరూ కలిసి సరదాగా గడిపే చోటు!

ఇక "మింక్" (Mink) విషయానికి వస్తే... ఇది "మినుకు" (అంటే చిన్న మెరుపు లేదా మిణుకుమిణుకుమనే కాంతి) అనే పదం నుండి వచ్చింది. అక్కడ మసక వెలుతురులో, చిన్న చిన్న కాంతులు మెరిసిపోతుండగా పుట్టినరోజు వేడుకలు జరుపుకుంటారు—అందుకే ఈ పేరు!

ఇక "పబ్" (Pub) అనే పదం గురించి చెప్పాలంటే... ఒక జర్నలిస్ట్ ఇటీవల ఏమన్నారంటే, "పబ్బు" (తెలుగు ఉచ్చారణతో కూడిన పదం) అనేది సరైన పదం కాదని, దీన్ని "పబ్" (Pub) అని మాత్రమే పిలవాలని అన్నారు. కానీ నా వాదన ఏంటంటే, ఇది నిజానికి "గబ్బు" (దుర్వాసన/అపరిశుభ్రత), "డబ్బు" (ధనం), "జబ్బు" (అనారోగ్యం/దురలవాటు), మరియు "రబ్బు" (ఒక రకమైన మాండలిక పదం) వంటి పదాల నుండి పుట్టిందేమో!

చివరిగా ఒక మాట: అక్కడ పట్టుబడిన వారందరూ తాము కేవలం పుట్టినరోజు వేడుక కోసమే వెళ్లామని చెప్పారు. అది నిజమేనా?

ఖచ్చితంగా నిజమే! మా ఊరిలో పెద్దవాళ్లు కొందరు "ప్రసాదు" అనే వ్యక్తి దగ్గరకు ప్రత్యేకంగా "మురుకులు" (ఒక రకమైన కరకరలాడే అల్పాహారం) తినడానికి వెళ్లేవారు. (అర్థం కాలేదా? సరే, వదిలేయండి!)

చాలా సముచితమైన గుర్తింపు..
అమర్‌నాథ్ వసిరెడ్డి గారికి హృదయపూర్వక అభినందనలు!

గత మూడు రోజుల్లో నన్ను కలిసిన వైద్యుల సంఖ్య నాలుగు.

హైదరాబాద్‌లో, నా ఫేస్‌బుక్ స్నేహితురాలి భర్తను కలిశాను; ఆయన దుబాయ్‌లో పనిచేస్తున్న ఒక సీనియర్ వైద్యుడు. అలాగే, హైదరాబాద్‌లోనే ఒక యువ వైద్యుడిని కూడా కలిశాను. వైద్య రంగంలో జరుగుతున్న మోసాలను అరికట్టడంలో వైద్య సమాజం ఏ విధంగా సహాయపడగలదనే అంశంపై మేము చర్చించాము—దీనికి సంబంధించిన మరిన్ని వివరాలు త్వరలోనే తెలియజేస్తాను. నిన్న తిరుపతిలో, భార్యాభర్తలిద్దరూ వైద్యులుగా ఉన్న ఒక జంటను కలిశాను. వీరు నలుగురూ ఇలా అన్నారు: "మీరు అందిస్తున్న సేవలు, పంచుకుంటున్న సమాచారం ఎంతో విలువైనవి; సమాజం మీకు ఎంతో రుణపడి ఉంది."

200 షేర్లు. 3 వీక్షణలు.

ఫేస్‌బుక్ మతిస్థిమితం కోల్పోయింది.

ప్రపంచ ఆరోగ్య సంస్థ, దేశంలోని రెండు కోవిడ్ వ్యాక్సిన్‌లలో ఒకదానికి ఇచ్చిన అనుమతిని తాత్కాలికంగా నిలిపివేస్తున్నట్లు ప్రకటించింది.

వారి బృందం వ్యాక్సిన్ తయారీ కేంద్రాన్ని సందర్శించి, అక్కడి సౌకర్యాలు—ముఖ్యంగా యంత్రాలు—ప్రమాణాలకు అనుగుణంగా లేవని కనుగొంది.

ఇప్పటికే వ్యాక్సిన్ తీసుకున్న వారికి ఎలాంటి సమస్యలు లేవని, వారి వ్యాక్సినేషన్ సర్టిఫికేట్లు చెల్లుబాటులో ఉంటాయని వ్యాక్సిన్ తయారీ సంస్థ పేర్కొంది.

సమస్య ఏమీ లేనప్పుడు, ప్రపంచ ఆరోగ్య సంస్థ దాని అంతర్జాతీయ వినియోగాన్ని (ఎగుమతులను) ఎందుకు నిలిపివేసింది?

నిజం ఎవరు చెబుతున్నారు? మరియు దీనిపై మీడియాలో ఎందుకు పెద్దగా ప్రచారం జరగడం లేదు?

దీన్నే 'వ్యాక్సిన్ రాజకీయాలు' అంటారు కదా?

ప్రజలకు నిజం తెలుసుకునే హక్కు ఉంది.

నా అభిప్రాయంలో, ఇది రెండవ దాని కంటే కొంచెం మెరుగైనది—రెండవది అత్యంత అధ్వాన్నమైన వాటిలో ఒకటి.

నాకు ఈ రెండింటితో ఎలాంటి సంబంధం వద్దు. నిజాన్ని గ్రహించాల్సిన సమయం వచ్చింది.

లిండా క్లియట్-వేమాన్ అమెరికాలోని అత్యంత ప్రమాదకరమైన పాఠశాలల్లో ఒకదానికి ప్రిన్సిపాల్‌గా ఉండటానికి స్వచ్ఛందంగా ముందుకు వచ్చారు.

తన మొదటి రోజున, ఉద్యోగం అనుకున్నదానికంటే చాలా క్లిష్టంగా మరియు భయానకంగా ఉందని ఆమె త్వరగా గ్రహించింది. కానీ, ఆమె తన విద్యార్థులకు ప్రాణహాని ఉన్నప్పటికీ, ఆశను కల్పించాలని నిశ్చయించుకుంది.

సముద్రాలు మరియు మహాసముద్రాల లోపల ఉన్న అబ్బురపరిచే రహస్యాలు|తెలియని వాస్తవాలు తెలుగు|ప్రపంచ వింతలు

పబ్... రేవ్ పార్టీ...

"పబ్" అంటే ఒక రకమైన బార్. ఇది యువతను ఆకర్షించేలా కూర్చునేందుకు వీలుగా రూపొందించబడి ఉంటుంది; ఇందులో డిస్కో లైట్లు, సౌండ్ సిస్టమ్ మరియు డ్యాన్స్ చేసేందుకు ప్రత్యేక ఏర్పాట్లు ఉంటాయి.

"రేవ్ పార్టీ" అంటే, వేగవంతమైన, ఉత్సాహాన్నిచ్చే సంగీతానికి విరామం లేకుండా గంటల తరబడి డ్యాన్స్ చేయడం.

అర్ధరాత్రి దాటిన తర్వాత కూడా వారు అంత ఉత్సాహంగా ఎలా డ్యాన్స్ చేయగలరు?

వారు 'రెడ్ బుల్' (Red Bull) వంటి ఎనర్జీ డ్రింక్‌లను తీసుకుంటారు. వీటిలో గ్లూకోజ్ స్థాయిలు చాలా ఎక్కువగా ఉంటాయి.

మరి మాదకద్రవ్యాల (డ్రగ్స్) సంగతేంటి?

ప్రతి రేవ్ పార్టీలోనూ డ్రగ్స్ ఉపయోగిస్తారని చెప్పలేం, కానీ ఇటీవల కాలంలో వీటి వాడకం పెరిగింది. అదే సమయంలో, రేవ్ పార్టీలో పాల్గొనే ప్రతి ఒక్కరూ డ్రగ్స్ ప్రభావంతోనే ఉంటారని భావించడం కూడా సరైనది కాదు.

నిన్న వారు ఎలా పట్టుబడ్డారు?

టాస్క్ ఫోర్స్ పోలీసులు దాడి (రైడ్) చేసి వారిని పట్టుకున్నారు.

"టాస్క్ ఫోర్స్" అంటే ఏమిటి?

ఇది సిటీ పోలీస్ కమిషనర్ పర్యవేక్షణలో పనిచేసే ఒక ప్రత్యేక విభాగం. ఈసారి జరిగిన దాడి గురించి స్థానిక పోలీసులకు కూడా సమాచారం ఇవ్వలేదు; అంటే, ఇది నేరుగా సిటీ పోలీస్ కమిషనర్ ఆదేశాల మేరకు జరిగింది.

అంటే, వారు అకస్మాత్తుగా వచ్చి దాడి చేశారా?

అలా జరిగి ఉండవచ్చు. అయితే, సాధారణంగా ఇలాంటి కార్యక్రమాలు ఎక్కడ జరుగుతున్నాయో ముందే సమాచారం (ఇంటెలిజెన్స్) అందుకున్న తర్వాత పోలీసులు ప్రణాళిక సిద్ధం చేసుకుంటారు. వారు తమ సిబ్బందిని రంగంలోకి దించుతారు. కొన్నిసార్లు లోపలి వ్యక్తుల (ఇన్ఫార్మర్లు) సహాయంతో ఎప్పటికప్పుడు సమాచారాన్ని సేకరిస్తారు. సరైన సమయం చూసి, మిగిలిన పోలీసు బృందాలు అక్కడికి చేరుకుని ఆ ప్రాంతాన్ని తమ ఆధీనంలోకి తీసుకుంటాయి. దీనివల్ల అక్కడ ఉన్నవారికి తప్పించుకునే అవకాశం ఉండదు. టాస్క్ ఫోర్స్ దాడులు సాధారణంగా ఇలాగే జరుగుతాయి; దీనినే "డీకోయ్ ఆపరేషన్" (decoy operation) అని పిలుస్తారు.

వారు ఈ చర్య ఎందుకు చేపట్టారు?

నగరంలో, తెలంగాణ రాష్ట్రవ్యాప్తంగా—అంతేకాదు దేశంలోని అనేక ప్రాంతాల్లో—కోవిడ్-19 మహమ్మారి సమయంలో కూడా మాదకద్రవ్యాల వినియోగం గణనీయంగా పెరిగింది. దీనివల్ల ప్రభుత్వంపై తీవ్ర ఒత్తిడి పెరిగింది. అంతేకాకుండా, నాలుగేళ్ల క్రితం జరిగిన ఒక డ్రగ్స్ కేసును ప్రభుత్వం సమర్థవంతంగా నిర్వహించలేదనే అభిప్రాయం ప్రజల్లో ఉంది. ఈ నేపథ్యంలో, ఈసారి ప్రభుత్వం ఈ విషయాన్ని చాలా సీరియస్‌గా తీసుకుంటోంది. నగరంలోని ఇద్దరు పోలీస్ కమిషనర్లు కఠినమైన, రాజీపడని ధోరణికి పేరుగాంచారు—ఈ నేపథ్యంలోనే ఈ రాత్రిపూట దాడి (రైడ్) జరిగింది.

మరి, మొండిగా వ్యవహరించే వారందరూ నేరస్థులేనా?

ముందుగా, చట్టం మరియు నైతికత అనే రెండు అంశాలను పరిశీలించాలి. నైతిక ప్రవర్తనకు, అనైతిక ప్రవర్తనకు మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం అందరికీ తెలిసిందే.

పబ్‌కు వెళ్లడం చట్టవిరుద్ధం కాదు. ఒక పబ్ అనుమతించిన సమయం దాటి తెరిచి ఉండి, మద్యం విక్రయిస్తున్నంత మాత్రాన, అక్కడ ఉన్న వినియోగదారులందరూ నేరస్థులు అయిపోరు. వారు లోపల ఏం చేస్తున్నారు, ఎంతవరకు మద్యం సేవించారు—ఇవన్నీ వ్యక్తిగత నైతికతకు సంబంధించిన విషయాలు.

అయితే, అసలు నేరం ఏమిటి?

అక్కడ మాదకద్రవ్యాలు (డ్రగ్స్) ఉన్నట్లు ఆధారాలు దొరికాయి; నిజానికి, అటువంటి సమాచారం అందడం వల్లే టాస్క్ ఫోర్స్ ఈ దాడిని నిర్వహించింది. అయితే, అక్కడ ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ డ్రగ్స్ తీసుకున్నారని చెప్పలేం—అలా జరగడం అసంభవం. అదే సమయంలో, అక్కడ డ్రగ్స్ వినియోగం జరిగిందనేది మాత్రం వాస్తవం.

ఎవరెవరు ఇందులో ఉన్నారు?

పోలీసులు 142 పేర్లతో కూడిన జాబితాను విడుదల చేశారు; ఇందులో ఎక్కువమంది హోటల్ సిబ్బంది ఉన్నారు. ప్రముఖ వ్యక్తుల పిల్లల పేర్లను ఈ జాబితా నుండి తొలగించారనే అనుమానాలు వ్యక్తమవుతున్నాయి. జాబితాలో ఉన్నవారిలో చాలామంది 25 నుండి 32 ఏళ్ల మధ్య వయస్సు గలవారు—వీరు కౌమారప్రాయంలో ఉన్న పిల్లలు కాదు.

డ్రగ్స్ తీసుకున్న వారికి శిక్ష పడుతుందా?

"శిక్ష పడుతుందా" అని అడగడమేంటి? వారికి ఇప్పటికే "శిక్ష" పడిపోయింది!

అదేమిటో అర్థం కాలేదా?

పోలీసులు వారి పేర్లు, తండ్రుల పేర్లు, వయస్సు, చిరునామాలు మరియు మొబైల్ నంబర్లతో కూడిన జాబితాను బహిర్గతం చేశారు. వాట్సాప్ కాలంలో, ఈ సమాచారం ఒకరి నుండి మరొకరికి చేరి, మీడియాకు చేరుకుంది; బహుశా రేపటికల్లా ఇది దేశమంతటా వ్యాపిస్తుంది. "ఏంటి, మీ అబ్బాయి పబ్‌లో దొరికాడా? డ్రగ్స్ తీసుకున్నట్టున్నాడు కదా? అయ్యో... జైలుకు కూడా వెళ్లాల్సి రావచ్చు!" వచ్చే నెల రోజుల పాటు ఇదే చర్చనీయాంశం అవుతుంది—మీడియాలో, బంధువుల మధ్య, తెలిసిన వారిలో, చివరికి అపరిచితుల మధ్య కూడా ఇదే చర్చ జరుగుతుంది. సానుభూతి, విమర్శలు, పరామర్శలు... వీటన్నింటితో పాటు అవినీతి అనే మురికి కూడా ఇందులో కలిసి ఉంటుంది. ఇది సరిపోదా శిక్ష కాదా? వారు నిజంగా మత్తుపదార్థాలు తీసుకున్నారా లేదా అనే దానితో సంబంధం లేకుండా, వారి పేర్లు ఇప్పుడు ఒక జాబితాలో ఉన్నాయి. మీడియా పరిశీలన, ప్రజల విమర్శలు—ఇది మన సమాజానికి ఒక కఠోర ప్రతిబింబం, మరియు ఆత్మగౌరవం అనే భావన పూర్తిగా నశించిపోతుంది.

రాబోయే కొన్ని వారాల పాటు, ఆ తల్లిదండ్రులు నిద్రపోలేరు. న్యాయస్థానాలు ఇంతకంటే కఠినమైన శిక్షను విధించగలవా?

ఒక చివరి మాట!

పిల్లలను వారి సొంత జీవితాలను గడపడానికి అనుమతించాలి.

తల్లిదండ్రులే వారి కోసం సంపద అంతా సంపాదిస్తే, వారి జీవితంలో సవాలు ఇంకేముంటుంది? సొంతంగా ఏదైనా సంపాదించుకోవడానికి వారికి ప్రేరణ ఏముంటుంది?

కష్టపడి పనిచేయడం, మంచి పేరు సంపాదించుకోవడం, మరియు సొంతంగా డబ్బు సంపాదించడం—జీవితంలో ఇంతకంటే గొప్ప ఆనందం మరొకటి లేదు.

పది తరాలకు సరిపోయేంత సంపదను కూడబెట్టి, మీ పిల్లలకు ఆ ఆనందాన్ని దూరం చేస్తే, మీ వారసులు చివరికి ఒక పబ్‌లో చెమటలు చిందిస్తూ, కొకైన్‌లో 'ఆనందం' కోసం వెతుకుతూ మిగిలిపోతారు. వారి ఆరోగ్యం, సంతోషం, ఆత్మగౌరవం, మరియు మర్యాద—అన్నీ ఆ మురికి కాలువలో కొట్టుకుపోతాయి.

మీరు గమనించారా?

మీ Facebookపై నిఘా ఉంచండి. మీ స్నేహితుల పోస్ట్‌లు మరియు మీరు అనుసరిస్తున్న వారి పోస్ట్‌లు చాలా తక్కువగా కనిపిస్తాయి. ప్రతి మూడు పోస్టుల్లో ఒకటి ప్రకటన. ఇది ఏమేమి స్పాన్సర్ చేయబడిందో చూడండి, అందులో మరిన్ని దుర్వినియోగమైన సినిమాలు ఉన్నాయి.

స్పాన్సర్ చేసిన పోస్టులు చూపించాలి, మిగిలినవి తక్కువగా చూపించాలి. అందుకే వాటిని పెద్దగా చూపించలేకపోతున్నాడు.

బాగా పాపులర్ అయిన పోస్ట్ అయితే అది కనిపిస్తుంది. తక్కువ లైక్‌లు మరియు షేర్‌లు ఉన్న పోస్ట్ కనిపించదు. రేపు వ్యాక్సిన్ అవసరం లేదని పోస్ట్ చేసినా, వారు నన్ను మెసెంజర్‌లో అడుగుతున్నారు, ఏమిటి? అని అనుకున్నాను. ఇప్పుడు అదే విషయం.

ప్రకటనలు లేకుండా ఏ మీడియా సంస్థ మనుగడ సాగించదు. అదే సమయంలో, పోస్ట్‌ల కంటే ఎక్కువ ప్రకటనలు ఉంటే, ప్రజలు వాస్తవానికి ఫేస్‌బుక్‌కు దూరంగా ఉంటారు.

ఇంకో విషయం. మీరు ఎవరి పోస్ట్‌లను ఇష్టపడితే, భాగస్వామ్యం చేసి, వ్యాఖ్యానించినట్లయితే, మీరు వారి పోస్ట్‌లను చూస్తారు. లేకపోవడం వల్ల స్వరూపం తగ్గిపోతుంది. చిత్రాలలో వింత మార్పులు - Facebookలో

పిల్లల రోగనిరోధక శక్తిని ఎలా మెరుగుపరచాలి?|పిల్లలు తప్పక చేయాల్సిన కార్యకలాపాలు|ప్రపంచ అద్భుతాలు

ఈ వైరస్ పుట్టిన దేశం ఇదే. ఈ వైరస్ ఒక ప్రయోగశాలలోనే ఉద్భవించింది.

ఇది ప్రమాదవశాత్తూ బయటకు వచ్చిందా లేక ఉద్దేశపూర్వకంగా వదిలారా అనేది స్పష్టంగా తెలియదు కానీ, మొదటి మూడు నెలల్లో (డిసెంబర్ 2019 – ఫిబ్రవరి 2020) చైనా—ప్రపంచ ఆరోగ్య సంస్థతో కుమ్మక్కై—చాలా నాటకీయమైన చర్యలకు పాల్పడింది.

నేడు ఫార్మాస్యూటికల్ సంస్థలు వ్యాక్సిన్ల దుష్ప్రభావాలను ఎలాగైతే తక్కువ చేసి చూపుతున్నాయో, అప్పట్లో ప్రపంచ ఆరోగ్య సంస్థ కూడా అదే విధంగా వ్యవహరించింది. వారు ఇలా వాదించారు: 1. వైరస్ ఒకరి నుంచి మరొకరికి వ్యాపిస్తుందనడానికి ఎటువంటి ఆధారాలు లేవు. 2. వైరస్ వ్యాప్తిని అరికట్టే నెపంతో అంతర్జాతీయ విమాన ప్రయాణాలను నిషేధించడం సమంజసం కాదు.

ఇలాంటి వాదనలను పట్టుబట్టి ప్రపంచాన్ని తప్పుదోవ పట్టించడం ద్వారా, చైనా ఈ వైరస్ ప్రపంచవ్యాప్తంగా విస్తరించేలా చేసింది.

మానవాళి రెండేళ్లపాటు తీవ్ర ఇబ్బందులు ఎదుర్కొంది. ఆర్థిక వ్యవస్థలు కుప్పకూలిపోయాయి. శ్రీలంక వంటి దేశం ఇప్పుడు అంధకారంలో కూరుకుపోయింది—అక్కడ ఆహారం, విద్యుత్ కొరత ఉంది; కాగితాల కొరత కారణంగా పరీక్షలను కూడా రద్దు చేయాల్సి వచ్చింది. మన దేశంలో కూడా ఇంధనం, విద్యుత్ మరియు నిత్యావసర వస్తువుల ధరలు ఆకాశాన్ని తాకాయి. (వాస్తవానికి, ఉక్రెయిన్ యుద్ధం వంటి ఇతర అంశాలు కూడా దీనికి కారణమయ్యాయి.)

"ఇతరులకు కీడు తలపెడితే, అది చివరకు నీకే వినాశనాన్ని తెస్తుంది" అన్న పాత సామెత ఇక్కడ సరిగ్గా సరిపోతుంది.

ఇన్నాళ్లూ చైనా ఈ వైరస్‌ను తన ఆధీనంలో ఉంచుకోగలిగింది. కానీ ఇప్పుడు, అత్యంత వేగంగా వ్యాపించే ఒమిక్రాన్ ఉప-రకం (sub-variant) వైరస్‌ను అదుపు చేయడానికి అది ప్రయత్నిస్తోంది.

ప్రజల్లో 88 శాతం మందికి వ్యాక్సినేషన్ పూర్తయినప్పటికీ, ఆ వ్యాక్సిన్‌ల వల్ల పెద్దగా ప్రయోజనం లేదని స్పష్టమవుతోంది. కేసుల సంఖ్యను తగ్గించేందుకు చైనా ప్రస్తుతం లాక్‌డౌన్‌లు మరియు ఇతర కఠిన ఆంక్షలను అమలు చేస్తోంది.

మరోవైపు, ప్రపంచంలోని దాదాపు అన్ని దేశాలు (దక్షిణ కొరియా వంటి ఒకటి రెండు మినహాయింపులు తప్ప) కరోనా వైరస్‌ను కఠినంగా అరికట్టే ప్రయత్నాలను విరమించుకున్నాయి; ఇప్పుడు ఎక్కడా లాక్‌డౌన్‌లు లేవు. మాస్కులు ధరించడం కూడా ఇప్పుడు తప్పనిసరి కాదు. అంతర్జాతీయ విమాన ప్రయాణాలు తిరిగి ప్రారంభమయ్యాయి. ప్రపంచం ఇప్పుడు కోవిడ్ అనంతర దశలోకి ప్రవేశించింది. కానీ చైనాలో పరిస్థితి, 2020 మార్చి చివరి వారంలో మనం చూసిన దానికంటే భిన్నంగా లేదు—అంతేకాదు, ఇప్పుడు పరిస్థితి మరింత దారుణంగా ఉంది. మరింత చదవండి:

1. షాంఘైని ఉదాహరణగా తీసుకుందాం—ఇది ముంబై లాగే ఒక ప్రధాన పారిశ్రామిక కేంద్రం మరియు దేశంలోనే రెండవ అతిపెద్ద నగరం. ఇక్కడ గత నెల రోజులుగా లాక్‌డౌన్ కొనసాగుతోంది. విసిగిపోయిన ప్రజలు నిరసన తెలుపుతూ వీధుల్లోకి వచ్చారు. మార్చి 2వ తేదీ నుండి ప్రజలు తమ ఇళ్లకే పరిమితమయ్యారు. ఇప్పటివరకు పది విడతలుగా సామూహిక పరీక్షలు (mass testing) నిర్వహించారు; అంటే, 15 మిలియన్ల జనాభా అంతటికీ పదిసార్లు పరీక్షలు జరిగాయి. ఇది కేవలం ఒకటి లేదా రెండుసార్లతో ఆగలేదు—రాబోయే మూడు నెలల్లో ఈ సంఖ్య వంద విడతలకు చేరుకునే అవకాశం ఉంది.

2. హాంకాంగ్‌లో పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది. అక్కడ జీవన వ్యయాన్ని భరించలేక, చాలామంది విదేశీయులు తమ స్వదేశాలకు తిరిగి వెళ్లాలని ఆత్రుతగా ఎదురుచూస్తున్నారు. కార్యాలయాలకు వెళ్లగలిగిన వారు కూడా తిరిగి ఇంటికి చేరుకోలేక, అక్కడే పని ప్రదేశాల్లోనే నిద్రించాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడింది.

3. చైనాలో, సామూహిక పరీక్షల సమయంలో ఎవరికైనా పాజిటివ్ అని తేలితే, వారిని వెంటనే ఐసోలేషన్ సెంటర్‌కు తరలిస్తారు. ఒక సందర్భంలో, పదకొండు నెలల చిన్నారిని దాని తల్లిదండ్రుల నుండి వేరు చేశారు. బిడ్డను తీసుకెళ్తున్నప్పుడు తల్లి కన్నీరుమున్నీరుగా విలపించింది; ఒకవేళ తనకు కూడా పాజిటివ్ వస్తే, కనీసం తన బిడ్డతో కలిసి ఉండవచ్చని ఆమె ఆశించింది. కానీ, ఆమెకు నెగటివ్ వచ్చింది—ఇప్పుడు ఆ బిడ్డకు కూడా నెగటివ్ వచ్చే వరకు, తల్లి తన బిడ్డను మళ్లీ చూసే అవకాశం లేదు. ఇది ఒకటి లేదా రెండు ఘటనలు మాత్రమే కాదు—ప్రస్తుతం వేలాది మంది శిశువులు ఆసుపత్రుల్లో, ఐసోలేషన్ కేంద్రాల్లో తమ తల్లిదండ్రులకు దూరంగా ఉన్నారు. వీరిలో చాలామంది పిల్లలు దీర్ఘకాలిక మానసిక వేదనకు (psychological trauma) గురయ్యే అవకాశం ఉంది. అయినప్పటికీ, ప్రభుత్వ "జీరో-కోవిడ్" విధానం వారిని ఈ వాస్తవాన్ని చూడకుండా అంధులను చేసింది. కనీస మానవతా విలువలను కూడా మర్చిపోయినట్లుగా వారు వ్యవహరిస్తున్నారు.

ప్రజలకు తినడానికి తగినంత ఆహారం లేదు; ప్రభుత్వం అందిస్తున్న నిత్యావసరాలు ఏమాత్రం సరిపోవడం లేదు. ఈ పరిస్థితుల్లో, ప్రజలు వస్తు మార్పిడి పద్ధతిని (barter system) ఆశ్రయిస్తున్నారు—అంటే, టెలివిజన్ సెట్ల వంటి గృహోపకరణాలను ఇచ్చి, వాటికి బదులుగా బంగాళదుంపలు, నూడుల్స్ వంటి ఆహార పదార్థాలను పొందుతున్నారు.

ఇన్ని కఠిన చర్యలు తీసుకుంటున్నా, కేసుల సంఖ్య తగ్గడం లేదు—ఒకవేళ తగ్గినా, అవి మళ్లీ తిరిగి వస్తున్నాయి. కోవిడ్-19ను "నియంత్రించడం" అనే భావన మొత్తం ఒక పెద్ద హాస్యాస్పదం. మీకు "ట్రిపుల్ టి" వ్యూహం—టెస్టింగ్, ట్రేసింగ్, మరియు ట్రీట్‌మెంట్—గుర్తుందా? దీనిని ఫార్మాస్యూటికల్ కంపెనీలు నిర్విరామంగా ప్రచారం చేశాయి. ప్రాణాలను కాపాడటానికి లాక్‌డౌన్ ఒక్కటే మార్గమని ప్రజలను నమ్మించి, అవి వారి మెదళ్లను సమర్థవంతంగా కడిగేశాయి. 2020లో, మే నెలాఖరుకల్లా కోవిడ్-19 మన దేశం నుండి మాయమైపోతుందని చేసిన వాదన మీకు గుర్తుందా?

గాలి ద్వారా వ్యాపించే వైరస్—ఒకసారి అది బయటపడితే, అంత సులభంగా మాయమైపోదు. పోలియో మరియు మశూచి వైరస్‌ల విషయం వేరు. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధ కాలం నాటి స్పానిష్ ఫ్లూను పరిగణించండి—అది మాయమైపోయిందా? వందేళ్ల తర్వాత కూడా అది ఇంకా మనతోనే ఉంది. అది సోకిన మొదటి రెండు సంవత్సరాలలో (1918–1919), అసంఖ్యాకమైన ప్రజలకు సోకి, గణనీయమైన ప్రాణనష్టానికి కారణమైంది. ఈ ఇన్ఫెక్షన్ల ద్వారా, మన పూర్వీకులు సహజ రోగనిరోధక శక్తిని పెంపొందించుకున్నారు. గత శతాబ్దంలో, అదే వైరస్ ఎన్నిసార్లు రూపాంతరం చెందింది? బహుశా లక్షల సార్లు. ఎలా?

చాలా కొత్త రకాలు పుట్టుకొచ్చాయా? వేల సంఖ్యలో. మనకు, మన తల్లిదండ్రులకు, మన తాతముత్తాతలకు ఇది ఎన్నిసార్లు తిరగబెట్టింది? బహుశా డజను సార్లు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ. ఏదైనా విపత్తు సంభవించిందా? లేదు—ఎందుకంటే దానిని నిరోధించడానికి మన శరీరాలకు రోగనిరోధక శక్తి ఉంది; మనకు టి-కణాలు ఉన్నాయి. అప్పట్లో మనం దీనికి టీకా తీసుకున్నామా? లేదు.

మరి ఇప్పుడు...

ఫార్మాస్యూటికల్ కంపెనీలు టీకాలను తయారు చేస్తున్నాయి, మరియు మనం టీకా వేయించుకోకపోతే చనిపోతామని బెదిరిస్తున్నాయి. టీకా నిజంగా అంత ప్రభావవంతమైనదైతే, ఇప్పుడు చైనాలో లాక్‌డౌన్ ఎందుకు ఉంది?

దీని గురించి చాలా జాగ్రత్తగా ఆలోచించండి. కారణం ఏమిటంటే, ఒమిక్రాన్ మనపై ఎలాంటి ప్రభావం చూపలేదు.. మన విషయంలో, దీని అర్థం ఏమిటంటే, మన జనాభాలో తొంభై శాతం మంది కరోనా సోకి {మొదటి, రెండవ వేవ్‌లలో} దానికి వ్యతిరేకంగా సహజ రోగనిరోధక శక్తిని పొందుతున్నారు. ఒమిక్రాన్ అందరికీ తిరిగి వచ్చింది. అది ప్రకృతి ప్రసాదించిన టీకా. ఇక వెనక్కి తిరిగి చూసే ప్రసక్తే లేదు.

ఫార్మాస్యూటికల్ కంపెనీలు తయారు చేసిన రసాయనాల వల్ల దుష్ప్రభావాలు తప్ప మరేమీ లేవు. కరోనా ఇన్ఫ్లమేషన్

మనకు టి-కణాల రక్షణను అందించింది. చైనా, దక్షిణ కొరియా వంటి దేశాలు ఇన్నాళ్లు కరోనా రాకుండా ఉండేందుకు ఒక నిర్మాణ స్థలాన్ని ఏర్పాటు చేసుకున్నాయి. ఇప్పుడు అక్కడే అసలు కథ మొదలవుతుంది. రెండు సంవత్సరాల లాక్‌డౌన్‌లను వేరే విధంగా నిర్మించినా, కథ మొదటి నుంచే మొదలవుతుంది.

మరో విషయం. సాధారణ ఫ్లూ.. జలుబు.. అది మొదటి ప్రపంచ యుద్ధ కాలంలో వచ్చిన స్పానిష్ ఫ్లూ లాంటిది.. మనం, మన తల్లిదండ్రులు, తాతలు వ్యాక్సిన్ లేకుండానే వాటిని వ్యతిరేకించాము. మనకు అవి అవసరం లేదు. కానీ ఫార్మా కంపెనీలు వ్యాక్సిన్‌ను తయారు చేశాయి. ఆసుపత్రులు వీటిని నవజాత శిశువులకు ఇస్తున్నాయి. ప్రభుత్వ ఆసుపత్రులలో ఇవ్వడం లేదు. అవే వ్యాక్సిన్‌లను ప్రైవేట్ ఆసుపత్రులలో ఇస్తున్నారు. ఎందుకు? అవి అంత అవసరమైతే, అవి లేకుండా మనం ఎలా బ్రతకగలం? ఈ రోజుల్లో పిల్లలు అలా ఉన్నారని మీరు అనుకుంటే, ప్రభుత్వ ఆసుపత్రులలో ఎందుకు ఇవ్వరు?

దీని అర్థం మనిషి కోసం మందనా? మందుల కోసం మనిషినా?

ఫార్మా కంపెనీలు మందులు తయారు చేస్తున్నాయి, మరి వాటిని ప్రజలకు ఎందుకు పూస్తున్నారు?

జుట్టు రాలడం, మహిళల్లో రుతుస్రావం, గుండెపోటు, బ్రెయిన్ స్ట్రైక్ మొదలైనవి ఈ రోజుల్లో సర్వసాధారణం. ఇదంతా లాంగ్ కోవిడ్. అంటే కరోనా సోకిన వారు ఎదుర్కొంటున్న సమస్యల గురించి చెబుతున్నారు. కరోనా వల్ల పనికి వెళ్లని వారు కూడా ఈ సమస్యలను ఎదుర్కొంటున్నారు. వారికి ఇన్ఫెక్షన్ సోకి ఉండవచ్చు.. కానీ లక్షణాలు బయటపడకుండా వారు దానిని అణచివేస్తున్నారు. వారిలో చాలా మందికి యాంటీబాడీ పరీక్షలు జరిగాయి. వారికి కరోనా సోకలేదని తేలింది. కానీ వారు జుట్టు రాలడం, చెవుల్లో గరగర శబ్దం, కళ్లలో రక్తం పడటం వంటి సమస్యలతో బాధపడుతున్నారు. ఇలాంటి వేలాది మందిని నేను వేదికపైకి తీసుకువస్తాను. ఈ సమస్యలు ఎందుకు తలెత్తాయో మీరు చెప్పగలరా? ఒత్తిడి చేస్తే నిజాలు దాచిపెడతారా?

చివరిగా ఒక విషయం. రోగనిరోధక శక్తితో ఆటలు ఆడవద్దు. సహజంగా సిద్ధంగా ఉండే రోగనిరోధక శక్తిని పొందడం వేరు. పోలియో, మీజిల్స్ వంటి వ్యాక్సిన్లు వేరు. వాటిని ఎన్నో ఏళ్లుగా పరీక్షించి, తిరిగి తీసుకువచ్చారు. ప్రస్తుత కరోనా వ్యాక్సిన్‌కు కేవలం అత్యవసర అనుమతి మాత్రమే ఉంది. ఇప్పుడు పిల్లలపై విధించాల్సిన అత్యవసర పరిస్థితి ఏమిటి? పిల్లలు టీకాలు లేకుండా మూడు వేవ్‌లను చూశారు కదా? అది నిజంగా గొప్ప విషయమైతే, మీరు పూర్తి అనుమతి తీసుకోవచ్చు కదా? పోలియో వంటి వ్యాక్సిన్‌ను ప్రవేశపెడితే కంపెనీ నష్టపరిహారం ఇస్తుంది. కానీ కరోనా వ్యాక్సిన్ కంపెనీలకు ఎలాంటి బాధ్యత లేదు. వ్యాక్సిన్ వల్ల ఏదైనా జరిగిందని ఎవరైనా సూచిస్తే, వారు వెంటనే ఆధారాలు అడుగుతారు.

"కోవిడ్-19 మహమ్మారి ఇంకా ముగియలేదా? మనం ఇంకా టీకాల గురించి ఎందుకు చర్చిస్తున్నాం?" అని కొందరు ఆశ్చర్యపోవచ్చు. ఇంతలో, ఫార్మా దిగ్గజాలు క్రమంగా తమ ముసుగులను తొలగిస్తున్నాయి. ప్రతి తొమ్మిది నెలలకు ఒక డోస్ అవసరమని వారు ఇప్పుడు సూచిస్తున్నారు, మరియు పిల్లలను కూడా చేర్చడానికి వయోపరిమితిని తగ్గిస్తున్నారు.

15 ఏళ్ల పిల్లలలో గుండెపోటు మరియు బ్రెయిన్ డెత్ కేసులు పెరుగుతూనే ఉంటాయా? లాభ మదంతో ఉన్న వారి అంతులేని దురాశను సంతృప్తి పరచడానికి సత్యాన్ని పూడ్చిపెట్టాలా? మన పిల్లల గురించి, మన శరీరాల గురించి, మన ఇళ్ల గురించి మనకు పట్టదా?

యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో, ఒక వ్యక్తికి 18 ఏళ్లు వచ్చేసరికి, వారికి 50 టీకాలు వేసి ఉంటారు. మరోవైపు, యు.ఎస్.లో ప్రతి ఇద్దరు పిల్లలలో ఒకరు తీవ్రమైన ఆరోగ్య సమస్యలతో బాధపడుతున్నారు. అయినప్పటికీ, ఈ రెండింటికీ సంబంధం లేదని వాదిస్తున్నారు.

అలర్జీలు మరియు ఆటోఇమ్యూన్ వ్యాధులు—ఇవి చాలా మంది అమెరికన్ పిల్లలను ప్రభావితం చేస్తాయి. ఈ రెండు సమస్యలు రోగనిరోధక వ్యవస్థ దెబ్బతినడం వల్ల వస్తాయి. అయితే, నేడు ప్రాచుర్యంలో ఉన్న "విజ్ఞానశాస్త్రం" (సైన్స్), ఈ సమస్యలకు వ్యాక్సిన్‌లతో ఎటువంటి సంబంధం లేదని పేర్కొంటుంది.

నిజానికి విజ్ఞానశాస్త్రం అంటే సత్యం కావాలి; కానీ, ప్రస్తుతం అది ప్రపంచ స్థాయి ఫార్మాస్యూటికల్ సంస్థల చేతుల్లో బందీగా ఉంది. ఫాస్ట్ ఫుడ్ గొలుసు సంస్థలకు లేదా ఫార్మా కంపెనీలకు కలిగే నష్టాన్ని వారు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ "నిదర్శనం"గా అంగీకరించరు.

నేడు మనం జీవిస్తున్న ప్రపంచం ఇదే.

ఇది కోవిడ్-19 మహమ్మారి ప్రారంభ రోజుల్లో—ముఖ్యంగా 2020 ఏప్రిల్ 2న—నేను పంచుకున్న పోస్ట్.

ఒకవేళ మీరు దీన్ని ఇంకా చదవకపోతే, తప్పకుండా చదవండి. ఒకవేళ ఇప్పటికే చదివి ఉంటే, మరోసారి చదవండి.

భారతదేశం గురించి మీకు ఏమి తెలుసు?

1. భారతదేశ జనాభాలో 70% మంది గ్రామాల్లో నివసిస్తున్నారు, మరియు 95% మందికి మూలాలు గ్రామాల్లోనే ఉన్నాయి. సెలవు దినాల్లో, నగరాల్లో నివసించే వారిలో చాలామంది తమ సొంత గ్రామాలకు తిరిగి వెళ్తుంటారు.

ఇక్కడ చాలామంది ప్రజలు నేలతో మమేకమై పనిచేస్తుంటారు. గ్రామాల్లో పిల్లలు మట్టిలో ఆడుకోవడం సహజం; ఇలా చేయడం వల్ల పిల్లల్లో రోగనిరోధక శక్తి పెరుగుతుందని ఎప్పుడో శాస్త్రీయంగా నిరూపితమైంది. (ఇది కోవిడ్-19కి వ్యతిరేకంగా ప్రత్యేకంగా రక్షణనిస్తుందా లేదా అనేది వేరే చర్చ.) దీనికి భిన్నంగా, పాశ్చాత్య దేశాల్లోని ప్రజలు శానిటైజర్లు, క్రిమిసంహారకాలను అతిగా వాడటం వల్ల తమ సహజ రోగనిరోధక శక్తిని చాలావరకు కోల్పోయారు—ఒక రకంగా చెప్పాలంటే, వారు ఒక "గాజు ఇంట్లో" (అతిగా శుభ్రంగా ఉండే, అత్యంత సున్నితమైన వాతావరణంలో) జీవిస్తున్నారు.

2. మన గ్రామాల్లో 'సద్ది అన్నం' (రాత్రంతా నీళ్లలో నానబెట్టిన అన్నం) తినే అలవాటు ఇప్పటికీ ఉంది. ఈ పులియబెట్టే ప్రక్రియ శరీరానికి ఎంతో మేలు చేసే బ్యాక్టీరియా వృద్ధికి దోహదపడుతుంది. మరోవైపు, పాశ్చాత్య సమాజంలో వారం మొత్తానికి సరిపడా ఆహారాన్ని ఒకేసారి వండుకుని, ఫ్రిజ్‌లో దాచుకోవడం సాధారణమైపోయింది. ఇలా ఫ్రిజ్‌లో ఉంచిన ఆహారంలో హానికరమైన సూక్ష్మజీవులు చేరే అవకాశం ఉంది; ఆ తర్వాత దాన్ని మైక్రోవేవ్‌లో వేడి చేసి తింటారు. ఈ ప్రక్రియ ఆహారంలోని పోషక విలువలను నాశనం చేయడమే కాకుండా, అది క్యాన్సర్‌కు దారితీసే పదార్థంగా కూడా మారవచ్చు. మన ఊళ్లలో దోశ, ఇడ్లీ, సాంబార్, కొబ్బరి చట్నీ వంటి తాజా, వేడి ఆహార పదార్థాలను తినే సంప్రదాయం ఉంది. సాంబార్ వంటి వంటకాల్లో వాడే పసుపు, కొత్తిమీర వంటి పదార్థాలు శరీరానికి అవసరమైన పోషకాలను అందించి, రోగనిరోధక శక్తిని పెంచుతాయి. పాశ్చాత్య ఆహారంలో ఎక్కువగా ప్రాసెస్ చేసిన గోధుమ ఉత్పత్తులు (ఉదాహరణకు డ్రై బ్రెడ్) ఉంటాయి; అదే మన సాంప్రదాయ ఆహారంలో రాగులు, జొన్నలు, కొర్రలు, సజ్జలు వంటి చిరుధాన్యాలు ఉంటాయి. 3. మనది ఒక 'పేద' దేశం కావచ్చు, కానీ... ఇక్కడ పూరీ గుడిసెలో లేదా ఫుట్‌పాత్‌పై నివసించే వారి వద్ద కూడా కనీసం పదివేల రూపాయల బంగారం ఉంటుంది. ఇక్కడ ఆపద సమయంలో ఆదుకునేది ఇల్లాలి తాలీ బొట్టే అనే ఆత్మీయ బంధువు. ఇక్కడ పొదుపు చేయడం ఒక సంప్రదాయం. రోడ్డు మీద చనిపోయిన బిచ్చగాడి వద్ద కూడా రెండు లక్షల నగదు దొరికిన దేశం ఇది. ఎన్నో కరువులను, బీడు భూములను చూస్తూ పెరిగిన మన పెద్దల గతం ఇది. "మళ్ళీ అలా చేయవద్దు... 'కష్టకాలం కోసం పొదుపు' అనే సూత్రం మా రక్తంలోనే ఉంది. దీనికి విరుద్ధంగా, పాశ్చాత్య సంస్కృతిలో తరచుగా కారు కొనడానికి పదేళ్ల జీతాన్ని తాకట్టు పెట్టడం, జీవితాంతం అప్పుల్లో బతకడం జరుగుతుంది—ఒక వారం జీతం ఆలస్యమైనా, ప్రజలు కుంగిపోయి, ఆత్మహత్యకు పాల్పడటం లేదా ఇతరులపై విరుచుకుపడటం వంటివి చేస్తారు.

'ప్రపంచీకరణ' అనే ముసుగులో తమ సొంత దారిద్ర్యాన్ని మనపై రుద్దిన చరిత్ర పాశ్చాత్య దేశాలకు ఉంది. నేడు మన యువత 'క్రెడిట్ కార్డ్ సంస్కృతి'కి అలవాటు పడిపోయింది—అంటే అప్పులతో జీవించడం, విలాసాలకు లోనవ్వడం, పిజ్జాలు, బర్గర్లు వంటి జంక్ ఫుడ్ తినడం, మరియు టాయిలెట్లను శుభ్రం చేయడానికి ఉపయోగించేంత ఆమ్లత్వం కలిగిన శీతల పానీయాలను (సోడాలను) తాగడం వంటి జీవనశైలికి అలవాటు పడ్డారు. ఇది వారి సాంస్కృతిక దాడికి, వారి 'బ్రెయిన్‌వాషింగ్' (మెదడును ప్రభావితం చేసే ప్రచారం)కు ఫలితం.

4. అయినప్పటికీ, మన దేశ భవిష్యత్తు ఇప్పటికీ గ్రామాల్లోనే ఉంది. కర్ఫ్యూ విధించినప్పుడు కూడా మన కష్టజీవులు ఎందుకు తమ సొంత గ్రామాలకు తిరిగి వెళ్లాలని ప్రయత్నించారో మీకు తెలుసా? ఎందుకంటే అక్కడ ఎవరూ ఆకలితో చనిపోరు. పొలాల్లో పండే కూరగాయలు, అడవి పండ్లు, సహజంగా పెరిగే కోళ్లు పెట్టే గుడ్లు, కొన్ని ప్రాంతాల్లో తినదగిన కీటకాలు—ఇలాంటి వాటితో అక్కడ జీవనాన్ని కొనసాగించవచ్చు. పాశ్చాత్య సంస్కృతి ప్రభావం ఉన్నప్పటికీ, పొరుగువారు ఒకరికొకరు సహాయం చేసుకోవడం, ఒక పూట భోజనం లేదా గంజిని పంచుకోవడం వంటి సంప్రదాయాలు అక్కడ ఇంకా సజీవంగా ఉన్నాయి. మన ప్రజలకు కఠిన పరిస్థితులను తట్టుకుని, మనుగడ సాగించే సహజమైన, జన్యుపరమైన సామర్థ్యం ఉంది. ఇది కేవలం భావోద్వేగంతో చెప్పే మాట కాదు; గ్రామీణ భారతదేశం కరువు కాటకాలను, ఆకలిని తట్టుకునేలా జీవశాస్త్రపరంగానే అలవాటు పడిపోయింది—నీటి కొరతను తట్టుకుని బతికే ఎడారి మొక్కల మాదిరిగా! ఇది శాస్త్రీయంగా నిరూపితమైన వాస్తవం. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో ప్రజలు ఆకలితో చనిపోతే, అది చాలా పెద్ద వైఫల్యం అవుతుంది—మనకు ప్రాణం పోసిన ప్రజలనే మనం మోసం చేసినట్లు అవుతుంది. నేడు పరిస్థితి ఎలా ఉందంటే, రెండు రోజులు మాల్స్ మూసివేస్తే, ఏం చేయాలో తెలియని అయోమయంలో మనం ఉన్నాం.

సార్.. నేడు కార్పొరేట్ పాఠశాలలు మన పిల్లలకు మన గతాన్ని, మన చరిత్రను బోధించడం లేదు. మన విద్యా విధానం, మన ఐఐటీలు (IITs) అన్నీ కేవలం పాశ్చాత్య దేశాల్లో సాఫ్ట్‌వేర్ ఉద్యోగులుగా పనిచేసేలా పిల్లలను సిద్ధం చేసేందుకే రూపొందించబడ్డాయి. గణితం, భౌతికశాస్త్రంతో పాటు, మన పిల్లలు మన చరిత్రను, భౌగోళిక పరిస్థితులను, ఆర్థిక వ్యవస్థను, వేమన పద్యాలను, సుమతీ శతకాన్ని, కబీర్ దోహాలను నేర్చుకోవచ్చు కదా! పాశ్చాత్య నాగరికత అనే ఉచ్చులో పడిన నేటి తరం తల్లిదండ్రులు కూడా అదే మార్గంలో నడుస్తున్నారు. 'చందమామ రావే' వంటి పాటలు, 'జో అచ్యుతానంద' వంటి లాలిపాటలు—వీటన్నింటినీ మనం పూర్తిగా మర్చిపోయాం. తెనాలి రాముడు, బీర్బల్, నీతి చంద్రిక వంటి నీతి కథలు కనుమరుగయ్యాయి. ఇప్పుడు ఒకటే ఆలోచన... అమ్మాయి ఐఐటీ (IIT)లో చేరాలి, అమెరికాలో స్థిరపడాలి...

జీవం మహా ప్రళయం నుండి ఉద్భవించిందని చెబుతుంటారు.

నేలకూలిన మొక్క నుండి కొత్త చిగురు పుట్టినట్లుగా, అమెరికా మరియు ఐరోపా దేశాల ప్రస్తుత పరిస్థితిని చూస్తుంటే, మనకు ఏమాత్రం సంతోషంగా అనిపించడం లేదు. మనం భారతీయులం; "సర్వే జనాః సుఖినోభవంతు" (ప్రజలందరూ సుఖంగా ఉండాలి) అనే భావన మన రక్తంలోనే జీర్ణించుకుపోయింది. వారు కూడా బాగుండాలని మనం కోరుకుంటున్నాం. అయితే, వారు తమ మెదళ్లలోకి ఎక్కించుకున్న తప్పుడు ఆలోచనల నుండి బయటపడాలి. వారు రాతియుగంలో ఉన్నప్పుడే, మన దేశం ఒక నాగరికతగా పరిఢవిల్లింది. మన దేశం బౌద్ధం, జైనం, సిక్కు మతం వంటి అనేక మతాలకు, ప్రత్యేక ఆచారాలకు పుట్టినిల్లు.

కరోనా కాలం మనకు కుటుంబ వ్యవస్థ, వివాహ వ్యవస్థ, బంధుత్వాలు, పొదుపు, సమతుల్య జీవనశైలి వంటి ఎన్నో విలువైన విషయాల ప్రాముఖ్యతను గుర్తుచేసింది. ఇది మన సమాజానికి ఒక మేల్కొలుపు; ఇది సాంస్కృతిక పునరుజ్జీవనానికి సరైన సమయం. గతం అంతా గొప్పదేమీ కాదు, కాలం చెల్లిన పద్ధతులను వదిలేయాల్సిందే. కానీ, గతంలోని మంచిని గుర్తించాలి. పాశ్చాత్య దేశాలు నేర్పినవన్నీ చెడ్డవేమీ కావు; గాంధీజీ చెప్పినట్లుగా, ఎక్కడ మంచి కనిపిస్తే అక్కడ దానిని స్వీకరించాలి. అదే సమయంలో, మన మూలాలను మాత్రం మర్చిపోకూడదు. ప్రపంచీకరణ అనివార్యం; ఉపాధి కోసం రేపు మనం చైనాకో, జపాన్‌కో, దక్షిణ కొరియాకో వెళ్లాల్సి రావచ్చు—అందులో తప్పు లేదు. అలాగే, ఆ ​​దేశాల ప్రజలు కూడా మన దగ్గరకు రావచ్చు, వారిని మనం ఆహ్వానించాలి. అయితే, ఎక్కడ ఉన్నా సరే, మన గతంలోని మంచి విషయాలను మాత్రం మర్చిపోవద్దు. పాత పద్ధతులు వింతగా అనిపించవచ్చు, కానీ వాటిలో ఎంతో లోతు ఉంది. గతంలో మంచి ఉంటే, కేవలం అది పాతదనే కారణంతో దానిని వదిలేయకూడదు. 2020వ సంవత్సరం ఒక కోణంలో చూస్తే సవాళ్లతో కూడిన కఠిన సమయం, కానీ మరో కోణంలో చూస్తే—ఇది ఎన్నో కొత్త అవకాశాలకు, సరికొత్త ప్రపంచానికి నాంది. ఇప్పుడు మనం ఒక కూడలిలో నిలబడి ఉన్నాం. మన పిల్లల భవిష్యత్తు ఏమిటి? ఓ భారతావనీ, నీ ప్రయాణం ఎటువైపు సాగుతోంది?

ప్రతి ఉగాదికి, కొంతమంది 'స్టార్' జ్యోతిష్యులు తాము కూర్చున్న కొమ్మనే తామే నరుక్కునే పరిస్థితిని తెచ్చుకుంటారు.

తెలుగు నూతన సంవత్సర దినాన 'పంచాంగం' (జ్యోతిష్య అంచనాలు) వినడం ఒక ఆనవాయితీ. వివిధ రాజకీయ పార్టీలు ఇటువంటి కార్యక్రమాలను నిర్వహిస్తుంటాయి—ఇందులో తప్పు లేదు. అయితే, తమ దగ్గరకు వచ్చే ప్రతి రాజకీయ నాయకుడితోనూ ఈ 'స్టార్' జ్యోతిష్యులు, "అధికారం మీదే!" అని చెబుతుంటారు. ఇదంతా మీడియాలో ప్రసారమవుతుంది. "అయనే సర్వాధికారి", "అధికారమంతా ఆయన చేతుల్లోనే ఉంది", "అన్నీ ఆయనే నిర్ణయిస్తారు"—ఇలా వారు చిత్రీకరిస్తుంటారు. ఇలాంటి వాదనలన్నింటినీ గమనించే ఎవరికైనా పిచ్చి పట్టడం ఖాయం. పదిమంది హేతువాదులు ఏడాది పొడవునా శ్రమించినా సాధించలేని పనిని, ఈ 'స్టార్' జ్యోతిష్యులు సునాయాసంగా చేసేస్తారు: అంటే, తాము కూర్చున్న కొమ్మను తమ చేతులతోనే నరుక్కుంటారు.

మీరు కొన్ని నియమాలను పాటిస్తూ తరగతి గదుల్లోకి ప్రవేశిస్తారు, అయినా అది ఒక చికాకులా, నిరంతరం వేధించే అసౌకర్యంగా అనిపిస్తుంది.

"హ్యాండ్ శానిటైజర్"-దాన్ని ముట్టుకోవడం గురించి కనీసం ఆలోచించవద్దు. రెండేళ్లుగా మాస్కులు లేవు. అసలు హ్యాండ్ శానిటైజర్ లేదు. ఇప్పుడు మనం దీన్ని "రసాయన దూరం" అని పిలవాలా? నేను జనసమూహం మధ్యలో ఎక్కడో ఉన్నాను. అది 2021 మే మొదటి వారం-భయంకరమైన డెల్టా వేవ్ ఉధృతంగా ఉన్న సమయం. హైదరాబాద్ వీధుల్లో ఎక్కడ చూసినా అంబులెన్సులే. నేను జిమ్‌లోనో, టీవీ స్టూడియోలోనో, లేదా పాఠశాలలోనో ఉండవచ్చు-అన్నీ ఒకటే. ఇంతేనా? మహమ్మారికి బలైన వారి ఇళ్లకు వెళ్లడం, కరచాలనం చేయడం, కబుర్లు చెప్పుకోవడం-అన్నీ ఒక్క క్షణం కూడా సంకోచం లేదా జాగ్రత్త లేకుండా. మహమ్మారి ఇంత పిరికిదిగా ఉంటుందని నేను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు!

తెలంగాణలో కూడా మాస్క్ నిబంధనను తొలగించారు.

మరింత లోతుగా పీల్చుకోండి. స్వేచ్ఛా వాయువులను ఆస్వాదించండి.

గతంలో, ఏప్రిల్ 1వ తేదీన ప్రజలపై చిలిపి పనులు చేసే సంప్రదాయం ఉండేది.

కోవిడ్ కాలంలో, 'మాఫియా' ప్రతిరోజూ ప్రజలను వెర్రివాళ్ళను చేసింది-దీనివల్ల ఏప్రిల్ 1వ తేదీకి, మిగతా సంవత్సరానికి మధ్య ఉన్న తేడా పూర్తిగా చెరిగిపోయింది. కోవిడ్ ఒక అంటువ్యాధిలా వ్యాపించింది కాబట్టి, మనం ఏప్రిల్ ఫూల్స్ సంప్రదాయాన్ని ఎందుకు పునరుద్ధరించకూడదు? "కేవలం వ్యాక్సిన్ వల్లే కోవిడ్ అదుపులోకి వచ్చింది; మీరు వ్యాక్సిన్ వేయించుకుంటే, ఇకపై ఎలాంటి వేవ్‌లు ఉండవు." ఏప్రిల్ 1వ తేదీన చేసే చిలిపి పనికి ఇది ఎలా ఉంది?